Ο Αλέξανδρος Ριχάρδος Γράφει...

Ο ΑΛΕΞΑΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 50

2012-01-31T03:25:00.000-08:00

Το πρόβλημα των αστέγων είναι ιδιαιτέρα έντονο στο κέντρο της Αθήνας αλλά και της Θεσσαλονίκης. Οι κάτοικοι των δύο αυτών πόλεςν που ζουν και δουλεύουν εκτός κέντρου δεν μπορούν να καταλάβουν την έντονη δυναμική του. Πρόσφατα μας αφύπνισε το ρεπορτάζ του Κου Σταύρου Θεοδωράκη που παρουσίασε με απλό αλλά ζωντανό τρόπο το πρόβλημα. Έλληνες και ξένοι ξεροσταλιάζουν μέσα στο παρατεταμένο κρύο αυτών των ημερών σε παγκάκια, γωνίες, στοές κλπ.
Ρε παιδία πόσο θα ήθελαν να ακούσω ένα έλληνα βουλευτή να πάρει το λόγο και να προτείνει ο καθ’ ένας τους να δώσει 100€ από τον παχυλό μισθό του 300χ100=30.000€0 για να καλυφθούν τα έξοδα καταλύματος σε μικρά ξενοδοχεία ή άλλου αυτών των δυστυχισμένων. Αλλά που ευαισθησία από παχύδερμα.

Η ΠΡΟΣΠΕΡΤ ΑΠΕΡΓΕΙ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΑΠΑΞΙΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΡΤ

2012-01-18T03:37:00.000-08:00

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθώ άναυδος την κατρακύλα της ΕΡΤ και αδυνατώ να καταλάβω τι θέλουν οι εργαζόμενοι. Εξ' άλλου τι είδους εργαζόμενοι είναι όταν απεργούν διαρκώς και δεν φροντίζουν να βελτιώσουν την αδύναμη ΕΡΤ. Με το πρόσχημα των μεθοδολογικών μειώσεων, που υφιστάμεθα όλοι οι έλληνες (εκτός των υδραυλικών, ηλεκτρολόγων, μπογιατζίδων, κλειδαράδων κλπ) οι υπάλληλοι έχουν σταματήσει να εκπέμπουν πρόγραμμα περιοριζόμενοι στην κλασική κάρτα “ Η Π.ρ.ο.σ.π.ε.ρ.τ.απεργεί κατά των μέτρων που απαξιούν και υπονομεύουν τη λειτουργία της ΕΡΤ» και στις επαναλήψεις ντοκιμαντέρ. Βέβαια τα εκατομμύρια των ελλήνων που μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ πληρώνουμε το ανταποδοτικό τέλος για τη λειτουργία της ΕΡΤ, δεν έχουν ερωτηθεί για το ανεπαρκές πρόγραμμα ούτε για τις παρατεταμένες απεργίες, απλά πληρώνουμε. Μήπως πρέπει να μας επιστραφούν πίσω τα χρήματα;
Δυστυχώς εκείνο που κατάφεραν οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ με τις αδιάκοπες απεργίες τους είναι να απαξιώσουν την ίδια τους την εργασία και να μειώσουν το έργο της ΕΡΤ σε μηδενικά επίπεδα. Το καταπληκτικό είναι ότι η κρατική τηλεόραση επέτυχε το ακατόρθωτο: Εκεί που τόσα χρόνια οι ειδήσεις ήταν φερέφωνο της έκαστοτε κυβέρνησης, επέτυχε να είναι αντικειμενικές . Αλλά τι να το κάνεις όταν δεν μεταδίδονται! Είναι φανερό ότι το πρόγραμμα της ποτέ δεν έγινε ανταγωνιστικό. Είναι φανερό ότι οι μόνες ακροαματικότητες που πετυχαίνει είναι στις ζωντανές ποδοσφαιρικές μεταδώσεις και στα live τύπου Euriovision. Στα υπόλοιπα προγράμματα απουσιάζει παντελώς. Ο μανδύας του πολιτισμού που προσφέρει η κρατική τηλεόραση και δεν προσφέρουν τα ιδιωτικά κανάλια έπεσε. Διαβάζω και σας μεταφέρω από τη σελίδα Μικροπολιτικός των Νέων της 13/01/12 τα ακόλουθα και βγάλτε τα συμπεράσματα σας: Η ΕΡΤ αριθμεί 3.493 υπαλλήλους, στις 2 Δεκεμβρίου 2011 απέργησαν 314 και πρόγραμμα δεν βγήκε, στις 3 και 4 Δεκεμβρίου απέργησαν 77 (από τους 3493) και πάλι ο σταθμός δεν λειτούργησε. Στις 10 Δεκεμβρίου απέργησαν 13 και στις 11 Δεκεμβρίου 27 και πρόγραμμα δεν βγήκε. Είναι φανερό ότι έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες απεργούς που υπονομεύουν το έργο και τη λειτουργία της ΕΡΤ. Ευτυχώς τη Τρίτη 17 Ιανουαρίου 127 δημοσιογράφοι της ΕΡΤ απ' όλη την Ελλάδα σηκώνουν ανάστημα και αφήνουν πίσω την ιερότητα της απεργίας, το σεβασμό και τα λοιπά και προχωρούν στην ουσία ζητώντας την άμεση λειτουργία του κρατικού καναλιού. Φοβάμαι ‘οτι δεν θα επιτύχουν πολλά πράγματα πέραν της κατανόησης. Η ΕΡΤ έχει αποδομηθεί και ανήκει στο παρελθόν. (Πριν κλείσω ξέρετε πόσοι άνθρωποι δουλεύουν στην ΕΡΤ 3 (μαζί με το ραδιόφωνο); 418 για ένα σταθμό με ακροαματικότητα μικρότερη του 1,5%!!!!!Επίσης επειδή στη χώρα μας γίνεται λόγος για το σεβασμό και την ιερότητα της απεργίας, μπορεί παρακαλώ να γίνει το ίδιο και στην έννοια της εργασίας;

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 49

2012-01-10T23:55:00.000-08:00

Το θέμα της …συνάντησης του πρώην βουλευτή του Πασοκ Κίμωνα Κουλούρη και των αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ είναι γνωστό σ’ όλους. Σίγουρα έχετε την άποψή σας για το γεγονός, βλέποντας τηλεόραση, διαβάσετε sites και εφημερίδες, συζητώντας με τους ανθρώπους σας. Επιτρέψτε μου να παραθέσω το δικό μου σχόλιο, όπως τουλάχιστον εγώ αντιλήφτηκα το γεγονός.
Ένα απλό γεγονός που συμβαίνει κάθε ημέρα στο δρόμο δείχνει με περίτρανο τρόπο την απαξίωση της λέξης ΗΘΙΚΗ απ’ όλους τους πολιτικούς. Θεωρούν ότι είναι πάνω από το νόμο και το ίδιο το κράτος. Η λέξη Ηθική έλειψε από τον Κουλούρη εκείνο το βράδυ, όπως λείπει και απ’ όλους τους σύγχρονους πολιτικούς. Τον Κουλούρη που αντί να δεχτεί την κλήση του αστυφύλακα και να έχει κλείσει το γεγονός, πούλησε μαγκιά, δίνοντας μια απίστευτη διάσταση σ’ ένα ανύπαρκτο θέμα. Έγινε έρμαιο των δημοσιογράφων, όπως είχε γίνει και πριν 3 χρόνια που μιξόκλαιγε όταν ο Παπανδρέου δεν τον συμπεριέλαβε στις λίστες. Τον Κουλούρη που χτυπιόταν στα παράθυρα των καναλιών καλεσμένος επιφανών δημοσιογράφων.
Και κάτι τελευταίο: Αφού νοιάζεται τόσο πολύ για το παιδί του (και καλά κάνει) και το παρουσιάζει σαν μάρτυρα δυσάρεστων γεγονότων, γιατί πέρναγε τα φανάρια με κόκκινο και έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή του;

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ 2

2012-01-02T06:17:00.000-08:00

Πως είναι δυνατόν η χώρα με τους 1.000.000 εγγραμμένους άνεργους να μην έχει θεσπιστεί τουλάχιστον μειωμένο εισιτήριο στα Μέσα Συγκοινωνίας για το πολύ μεγάλο κομμάτι αυτό της κοινωνίας. Η απάντηση είναι απλή: Όταν οι απολαβές των υπουργών/βουλευτών είναι 6.300€ (χωρίς να συμπεριλάβω τις επιπλέον παχυλές και προκλητικές απολαβές) πως είναι δυνατόν να καταλάβει ένας άνεργο;
Να θυμίσω ότι την επομένη των εγκαινίων της έκθεσης της Θεσσαλονίκης ο συνταγματολόγος υπουργός Οικονομικών Βενιζέλος με την ανακοίνωση της πρώτης φοροκαταιγίδας μέτρων , ανέφερε ότι οι αιρετοί άρχοντες θα παραχωρήσουν ένα μισθό τους υπέρ του ταμείου κάλυψης του χρέους. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση. Είδατε εσείς τίποτε τέτοιο; (ούτε θα δείτε).
Διάβασα τη δήλωση του Δήμαρχου Αθηναίων Καμίνη σχετικά με τα μέτρα που θα λάβει για την «ανακατάληψη του κέντρου της Αθήνας». Εσένα τι σε νοιάζει τι γίνεται στο κέντρο της Αθήνας; Γιατί αν σε ένοιαζε θα είχες φροντίσει από πριν να λάβεις μέτρα και μην υπάρξει αυτή η αθλιότητα. Θα έτρεχες και δεν θα έβγαζες λόγους. Θα δούλευες και δεν θα παρατηρούσες. Άσε το πρόβλημα στο κέντρο να το λύσουν οι έλληνες κάτοικοι του .
Ένα από τα όνόματα των υποψηφίων που θα διεκδικήσουν την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ γράφτηκε ότι θα είναι κι αυτό της Άννας Διαμαντοπούλου. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα γραφτεί στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness καθώς θα είναι η μοναδική υπουργός Παιδείας που επί υπουργίας της δεν μοιράστηκαν βιβλία στα σχολεία αλλά φωτοτυπίες και θα διεκδικήσει την αρχηγία. Ντροπή σου!
Το θέμα των απλήρωτων εργαζομένων του Alter σας είναι γνωστό. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες και μένω σε αυτά που διαβάζω. Όμως θα ήθελα να κάνω την παρακάτω παρατήρηση: Ο προστάτης κάθε συνταξιούχου Αυτιάς, ο έγκριτος Χατζηνικολάου και οι φοβεροί παραθυροδημοσιογράφοι που άφριζαν, δεν μπορούν να βγάλουν μια ανακοίνωση συμπαράστασης στους ανθρώπους που δούλευαν γι αυτούς; Σύμφωνοι, δεν τους πλήρωναν αυτοί, ούτε έχουν καμία απαίτηση οικονομική. Όμως από ηθικής πλευράς, μια ανακοίνωση δεν θα έβλαπτε. Εξ’ άλλου απ’ ότι ξέρω ο Αυτιάς ξεκινά το Σαββατοκύριακο στον Σκαϊ και ο Χατζηνικολάου στο δελτίου του Ant1.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

2011-11-13T05:58:00.000-08:00

• Στη χώρα των 900.000 εγγεγραμμένων ανέργων πόσο ηθικό αλλά σαδιστικό είναι το κανάλι της Βουλής να προβάλλει τις συσκέψεις των επιτροπών που οι ...καλεσμένοι βουλευτές πληρώνονται 150€ ΤΗΝ ΩΡΑ;
• Επίσης ποια είναι η χρησιμότητα του καναλιού της Βουλής; Και μη μου πείτε η διαφάνεια των δημοκρατικών διαδικασιών γιατί από διαφάνεια άλλο τίποτα. Επίσης πόσοι το παρακολουθούν; Ακόμα να θυμίσω ότι τόσα χρόνια δεν υπήρχε κανάλι της Βουλής και η Δημοκρατία λειτουργούσε, μάλλον καλύτερα. Για να μην υπάρχει όλο αυτό το άνευ λόγου έξοδο που δυστυχώς σα μοναδικό σκοπό έχει να "τακτοποιήσει" τα δικά μας παιδιά, ας καταργηθεί το κανάλι και να δίνεται σε όλα τα ιδιωτικά και κρατικά κανάλια μια κασέτα με τις συνεδριάσεις, ώστε να επιλέγουν αν θέλουν κάποιο απόσπασμα.
• Η σχεδόν 6ήμερη καθυστέρηση επιλογής σε υπηρεσιακό Πρωθυπουργό, ανέδειξε για ακόμα άλλη μια φορά την ανικανότητα και ανευθυνότητα των πολιτικών μας που σε λίγες εβδομάδες , όσο πλησιάζουν οι εκλογές, εμείς οι ίδιοι θα υπερασπίζουμε τις θέσεις τους στις παρέες μας. Ανεύθυνα ανθρωπάκια που σκέπτονται μόνο τις καρέκλες τους (κάτι που αποδείχτηκε περίτρανα τις τελευταίες ημέρες)και τα χρήματά τους. Κυριολεκτικά άχρηστοι. Όλοι λέμε ότι το παρόν πολιτικό σύστημα ξόφλησε. Συμφωνώ. Βλέπετε μια λύση βιώσιμη που να μπορεί να μας βγάλει από την κρίση; Tόσες ημέρες δεν γράφω στο blog μου γιατί οι εξελίξεις είναι γρήγορες και απρόβλεπτες. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν άκουσα το χαρακτηρισμό του Σαρκοζί για τον Γιώργο Παπανδρέου "Καταθλιπτικός". . Και προσέξτε, μίλησε έτσι για έναν άνθρωπο όπου στα πλαίσια της ΕΕ θα τον ξαναδεί .'Έβλεπα τη δήλωση του Σαμαρά το βράδυ της Τετάρτης 09/11/11 που αναιρέθηκε η υποψηφιότητα του Προέδρου της Βουλής Κου Φίλιππα Πετσαλνικού (να θυμίσω ότι ο Πετσαλνικος υπερασπίστηκε μπροστά στις κάμερες από το έδρανο του Προέδρου, το 16ο μισθό των υπαλλήλων της Βουλής), να μιλά για αυτό που θέλει όλος ελληνικός λαός: εκλογές. Λάθος δεν θέλω εκλογές, θέλω να βγω άμεσα από την κρίση άμεσα και με τις λιγότερες απώλειες. Όχι με ασφαλιστική και εργασιακή ζούγκλα που εγκατέστησε ο Γιώργος Παπανδρέου, όχι με 900.000 ανέργους, όχι με 1.000.000 Δημόσιους υπάλληλους που προκειμένου να τους σώσετε (σαν καλοί πελάτες σας) ρίξατε στα θηρία τους υπαλλήλους του ιδιωτικού φορέα που τόσα χρόνια δούλευαν τουλάχιστον σωστά. Να έχω επιτέλους ένα σωστό και δίκαιο φορολογικό νομοσχέδιο και όχι γεμάτο τρύπες για να εξυπηρετούνται όλοι. Θέλω κε Σαμαρα τόσα πολλά πράγματα και όχι εκλογές, τουλάχιστον τόσο γρήγορα όσο εσείς. . Εσείς θέλατε μια υπηρεσιακή κυβέρνηση ακριβώς για να μην κάνει έργο, θέλατε ένα θεσμικό Πρωθυπουργό ενώ εγώ ήθελα, και έχω, ένα Τεχνοκράτη. Η φωλιά του Κου Παπαδήμα είναι βρώμικη από την εποχή του Χρηματιστηρίου (ποιός δεν θυμάται εκείνη τη σκοτεινή οικονομικά εποχή και πόσοι θησαύρισαν εις βάρος των πολλών) και η δήλωση του τότε Υπουργού Οικονομικών Παπαντωνίου ακόμα ηχεί στα αυτιά μου: "Το Χρηματιστήριο είναι ο καθρέπτης της οικονομίας. Λίγες ημέρες μετά την επιλογή του Κου Παπαδήμου σαν Υπηρεσιακό Πρωθυπουργό και με τη δαμόκλεια σπαθί της 6ης δόσης να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια μας, ο λαός για μια ακόμα φορά δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει Υπηρεσιακή ή Μεταβατική Κυβέρνηση. Νομίζει ότι θα πορευτούμε έτσι μέχρι τη λύση των προβλημάτων μας και χωρίς έριδες και φασαρίες όπως συνέβαινε μεταξύ των κομμάτων μέχρι σήμερα. Όπως συνέβη το 1989 έτσι και σήμερα ο λαός θέλει τη Κυβερνήσης Εθνικής Ενότητας ακριβώς γιατί σταματούν οι έριδες, αλλά τα κόμματα τις…απεχθένονται γιατί παύουν λειτουργίας τους. Και για να είμαστε ειλικρινείς μια Δημοκρατία θέλει πολυφωνία κομμάτων για να επιβιώσει και όχι επιλογή πολιτικών απ’ όλα τα κόμματα και Κυβερνήσεις Ενότητας. Ο Σαμαράς το ξεκαθάρισε ότι η διάρκεια της κυβέρνησης Παπαδήμου είναι μικρή και μεταβατική προς εκλογές . Παράλληλα εδώ να σημειώσω ότι οι δηλώσεις και οι ενέργειες που έκανε πριν την επιλογή του Παπαδήμου, ο Σαμαράς του δημιούργημα σοβαρό πλήγμα αφού εκτέθηκε με την άκαμπτη συμπεριφορά του τόσο στο θέμα της συναίνεσης αλλά και στην επιλογή του Παπαδήμου. Είναι σίγουρο ότι ο νικητής των εκλογών θα είναι αυτός, άσχετα αν δεν καταφέρει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Εξ’ άλλου το εκλογικό σύστημα μας βολεύει τα μεγάλα κόμματα στο θέμα της αυτοδυναμίας, αλλά οι περιστάσεις δείχνουν την πλήρη αποστροφή του κόσμου προς αυτά και το σχηματισμό κυβέρνησης με 2 ή και περισσότερα κόμματα. Και το κακό είναι ότι οι πολιτικοί μας και κατά επέκταση εμείς δεν «ξέρουμε» να συνυπάρχουμε.

LULU

2011-11-07T06:17:00.000-08:00

Το καινούργιο άλμπουμ του Lou Reed, Lulu με τη συμμετοχή των Metallica κυκλοφόρησε στις 31 Οκτωβρίου και περίμενε 3 ολόκληρες ημέρες πάνω στο γραφείο μου για να βρω ...διάθεση να το ακούσω. ΄Εχοντας πάρει μια γεύση από το τραγούδι The View, δεν ήμουν καθόλου καλά προδιατιθέμενος απέναντι του. Κάτι το ...εξώφυλλο, κάτι το αλλόκοτο της συνεργασίας, καθόταν στο γραφείο και δεν το έβαζα στο cd player. Όμως όλοι κάνουμε λάθος. Αυτός ΔΕΝ είναι ο καινούργιος δίσκος των Metallica, αλλά ο καινούργιος δίσκος του Lou Reed που συμμετέχουν οι Metallica. Το πως συναντήθηκαν είναι γνωστό και δεν αναλωθώ σε αυτό. Για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν μου άρεσε ο Lou Reed με εξαίρεση τα 3-4 hits του (Vicious, Walk on the walk side, Satellite of love, Dirty Bld και περιέργως πως ολόκληρο το άλμπουμ του, τού 1992 Magic and Loss). Οι νεώτεροι δεν γνωρίζουν την μεγάλη πορεία του και δεν θα τη μάθουν από αυτές τις γραμμές. Περιληπτικά αναφέρω ότι ξεκίνησε μέσα της δεκαετίας του 60 (ο Lou Reed είναι 69 ετών) και δημιούργησε όλη την κουλτουριάρικη κίνηση του rock στη Νέα Υόρκη, που οδήγησε στο punk/new wave της Νέας Υόρκης. Μεγάλος τροβαδούρος και ποιητής για τους συγχρόνους αμερικάνους, με πολλά πειραματικά άλμπουμ στη τεράστια δισκογραφία του. Το Metal Machine Music του 11976 έχει μόνο ήχους και όχι μουσική(!), το Songs for Drella του 1990 ηχογραφήθηκε με τον παλιό συνεργάτη του από την εποχή των Velver Undetrgound, John Cale και πειραματίστηκαν όσο τους... έπαιρνε, το Raven (2003) αναφέρεται στον Edgar Alan Poe κ.λ.π. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι η συνεργασία του με τους Metallica είναι μια πρόκληση για αυτόν. Μια πρόκληση που θα τον πάει ακόμα πιο μπροστά. Από την πλευρά τους οι Metallica, το είδαν κι αυτοί με τον ίδιο τρόπο: Έχοντας κάνει μια τεράστια καριέρα στο 'χώρο το metal και καθήμενοι στο θρόνο του πρώτου με διαφορά συγκροτήματος, τόλμησαν να συνεργαστούν με ένα μουσικό, που ούτε στο όνειρό τους δεν θα το φανταζόντουσαν. Για τον καλλιτέχνη, η προοπτική, το μεγάλο εύρος παίζει τεράστιο ρόλο, που εμείς οι fans με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να το διανοηθούμε. Μη φανταστείτε ότι τους δικαιολογώ ή θα εκθειάσω το άλμπουμ. Δεν μου άρεσε, όπως δεν μου αρέσουν σχεδόν όλα τα άλμπουμ του Lou Reed. Για να προλάβουν τις αντιδράσεις των fans του, οι Hetfield, Hammett αλλά και ο Trujillo(!) επιστρατεύτηκαν δηλώνοντας ότι αυτό ΔΕΝ είναι το καινούργιο άλμπουμ τους, αλλά η συνεργασία τους με τον Reed και ήδη βρίσκονται στο studio ηχογραφώντας τον διάδοχο του Death Magnetic. Όπως θα παρατηρήσατε στο εξώφυλλο πρώτα αναφερεται το όνομα του Lou Reed και μετά των Metallica, σαν ενας σαφής οδηγός σε ποιόν ανήκει το άλμπουμ.Οι ίδιοι δεν παύουν να εκθειάζουν τόσο τη συνεργασία όσο και το αποτέλεσμα. Δικαιωμά τους. Όπως και δικό μας να το αφήσουμε στην άκρη και να περιμένουμε το ΔΙΚΟ τους καινούργιο άλμπουμ.

ΕΛΛΑΔΑ: ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΟΥΝ ΑΝΔΡΕΣ

2011-10-11T01:58:00.000-07:00

Βαρέθηκα πια. Σε τι σκατά χώρα ζούμε: Κάθε μέρα ένας κλάδος αντί να δουλέψει για να προοδεύσει κάνει απεργία, κάθε ημέρα ένας σκατοσυνδικαλιστής που έχει τεράστιο μερίδιο για την καταστροφή μας βγαίνει στην τηλεόραση και ματώνει (τα ταμπόν και οι σερβιέτες γι αυτό υπάρχουν). Κανείς δεν θέλει να αναλάβει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Θυμάμαι όταν ξεκίνησε η περικοπή μισθών στο Δημόσιο, οι διπλωματικοί υπάλληλοι είπαν ότι δεν ανήκουν στο Δημόσιο (αλλά που στην οργή ανήκετε;) και δεν πρέπει να γίνουν περικοπές στους μισθούς τους. Για να μην ξεχνιόμαστε στην αρχή κι η Εκκλησία σφύριζε αδιάφορα και ο Πρόεδρος της Βουλής εξετέθη ανεπανόρθωτα εμφανιζόμενος στη τηλεόραση προσπαθώντας να διατηρήσει τις υψηλότατες αμοιβές και ασύλληπτα προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής (στην ουσία παιδιών και συγγενών τους). Ο κάθε ένας κοίταξε την πάρτι του και μόνο. Γι αυτό φθάσαμε εδώ. Όλοι τα βλέπαμε που πήγαινε η χώρα. Νόμοι γεμάτοι παραθυράκια, που σε μια στιγμή θα εξυπηρετούσαν κι εμάς, διαφθορά και πολιτική αλητεία που περίσσευε αλλά κανείς δεν μίλαγε. Ξαφνικά οι δημοσιογράφοι των Κεντρικών Δελτίων Ειδήσεων των καναλιών ανακάλυψαν ότι η Πολεοδομία λαδώνεται. Ελα ρε; Όλοι έχουμε βρώμικες τις φωλιές μας. Τι σκατά βουλευτές και πολικοί είναι αυτοί που αντί να λύσουν το πρόβλημα άμεσα με τις μικρότερες απώλειες από το Φεβρουάριο του 2011 με τη μείωση των Δημοσίων Υπαλλήλων που αυτοί έβαζαν στο Δημόσιο για να παίρνουν τις ψήφους τους, άφησαν να διογκωθεί το πρόβλημα καθυστερώντας και τώρα φθάσαμε σε μια πανηγυρική καταστροφή. Και τώρα αφού κυριολεκτικά ξεσκίστηκε ο Ιδιωτικός Τομέας και η εργασιακή νομοθεσία τινάχτηκε στον αέρα, αφήνοντας τον οποιονδήποτε καθίκι εργοδότη να κάνει ότι θέλει με τον εργαζόμενο (ακόμα και εξευτελισμό), πρέπει να βγάλουμε σε εφεδρεία δηλαδή απόλυση το υπερπλεονάζοντα προσωπικό του Δημοσίου. Λες και δεν το ξέραμε από την αρχή ότι η λύση βρίσκεται εκεί. Αλλά για να μην τους στεναχωρήσουμε και χάσουμε ψήφους καθυστερήσαμε με ολέθρια αποτελέσματα. Και δεν μιλώ μόνο για την Κυβέρνηση (το Κ κεφαλαίο σας μάρανε) αλλά και στα κόμματα της Αντιπολίτευσης που ποτέ δεν βγήκαν να το φωνάξουν, ευελπιστώντας κι αυτοί στους ψήφους. Τολμάτε να μιλάτε για ανάπτυξη όταν ξέρατε εκ των προτέρων ότι η καταστροφική πορεία της χώρας πρώτα επέβαλε το σταμάτημα της κατρακύλας και σε δεύτερο πλάνο την ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη που θα αργήσει και εσείς μας πουλάγατε φούμαρα ότι το 2012 θα έχουμε ανάπτυξη.Ποίοι μωρέ; Αυτοί που απασχολούνται μόνο στην παροχή υπηρεσίων και όχι στην πρωτογενή και δευερογενή ανάπτυξη. Υπάρχουν εργοστάσια, βιοτεχνίες και αγροτες/κτηνοτρόφοι για να προοδεύσει η χώρα; Εσείς επειδή φοβόσαστε να μιλήσετε για την άθλια κατάσταση που οδηγήσατε τη χώρα με εμάς κοιμώμενους, βάζατε το κερασάκι της ανάπτυξης, λες κι είναι μαϊντανός και φυτρώνει εύκολα και χωρίς κόπο. Τολμάτε να μιλάτε για ανάπτυξη όταν η γραφειοκρατία που γιγαντώσατε απαγορεύει κάθε ιδιωτική ενέργεια, προβάλλοντας ένα σωρό προσχώματα. Αλλά πότε εργαστήκατε για να ξέρετε τι σημαίνει εργοδότης, απoτέλεσμα, ένσημο , δημιουργία;
Βαρέθηκα. Κάθε ήμερα ανοίγω τα ενημερωτικά sites και διαβάζω ότι κάποιος απεργεί. Τώρα βρισκόμαστε στο έλεος των υπαλλήλων των ΜΜΜ και των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας. Αύριο ποιός ξέρει! Αυτός Ρέππας τι στο καλό έκανε με τα βυτιοφόρα. Υποτίθεται ότι το επάγγελμα άνοιξε, τώρα όμως αυτοί συντάσσονται με τους ταξιτζήδες, που ο εκάστοτε υπουργός αδυνατεί να επιβληθεί. Κάθε ήμερα πορείες, και η οικονομία τινάζεται στον αέρα. Με μια πρωτεύουσα που το κέντρο έχει παραχωρηθεί σε ναρκομανείς, ομάδες συμμοριών και κάθε λογής λαθρομετανάστες που δεν φεσώνει τη ΔΕΗ, δεν πληρώνει ενοίκιο και καταστρέφει τα σπίτια. Αλλά φυσικά κανείς δεν έχει σκεφτεί να φτιάξει ένα νόμο που να επιτρέπει να βγάλεις έξω από τη χώρα ένα συγκεκριμένο ποσοστό όσων κερδίζεις και τα υπόλοιπα να τα καταναλώνεις στην αγορά. Είναι δύσκολο να το σκεφτεί κανείς. Όπως δύσκολο είναι να βρεθεί άνδρας σε αυτή τη χώρα. Όλοι κουτσαντράκια φοβισμένα και μαγκωμένα στις καρέκλες τους, χωρίς όραμα και μόνο με μεγάλες τσέπες.
Υ.Γ.
Ρε τι έμαθα! Θα περικοπεί κατά 20% ο προϋπολογισμός της Βουλής και μεταξύ των περικοπών είναι η διακοπή γυμναστηρίου και χαμάμ. Ρε άντε στο διάολο.

ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΕ ΣΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ FUZZ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011

2011-10-10T07:03:00.001-07:00

Όταν ανακοινώθηκε, όλοι το χαρακτηρίσαμε σαν το καλύτερο …συναυλικό πακέτο των ημερών. 4 δυνατά ονόματα του ιδίου χώρου με τους ηγήτορες του doom, Candlemass να βρίσκονται στην κορυφή. Λίγες εβδομάδες μετά την ανακοίνωση του πακέτου Lord Vicar, Hell, Trouble και Candlemass, ο διοργανωτής προσέθεσε και τους Ghost, το πιο καυτό όνομα των τελευταίων ημερών. Και μάλιστα χωρίς σχετική επιβάρυνση στο εισιτήριο.
Το Σάββατο 8 Οκτωβρίου στο Fuzz δεν μαζεύτηκαν περισσότεροι από 1.000 οπαδοί των συγκροτημάτων ή καλύτερα να γράψω του doom. Τους Lord Vicar δεν τους πρόλαβα και έτσι δεν γράφω τίποτε για αυτούς, αλλά οι Hell του Andy Sheap ήταν απογοητευτικοί. Κοινότυπο heavy metal και τίποτε το ιδιαίτερο. Απλά να σημειώσω ότι ο κιθαρίστας Andy Sheap (συμμετείχε στους ιστορικούς Sabbat που έχουν παίξει και στην Αθήνα) έχει κάνει μεγάλη καριέρα σαν παραγωγός (κορυφαία δουλειά του το Blood of the Nations των Accept) αλλά και σαν ηχολήπτης. Πάντως εντυπωσιακός ήταν ο τραγουδιστής του συγκροτήματος David Bower που ιδρώνει τη φανέλα. Οι περισσότεροι που είχαν έλθει αυτό το Σάββατο στο Fuzze, είχαν έλθει για τους σουηδούς Ghost, που με το πρώτο άλμπουμ τους Opus Eponymous, κέρδισαν τις εντυπώσεις. Το συγκρότημα το είχα ανακαλύψει, όπως κι αρκετοί άλλοι, από τα cd του αγγλικού περιοδικού Classic Rock, όπου στο παρελθόν είχε συμπεριλάβει και το Ritual και το Stand by Him. Η λογική του συγκροτήματος είναι να μην παρουσιάζονται χωρίς τις κουκούλες, να μην υπογράφουν αυτόγραφα και γενικά να μην κάνουν ότι κάνουν όλοι οι άλλοι. Έτσι στη σκηνή του Fuzz εμφανίστηκαν 5 μουσικοί (2 κιθαρίστες, ντράμερ, μπασίστας και οργανίστας) ντυμένοι με μαύρα ράσα με την κουκούλα να μην αφήνει να φανεί καθόλου το πρόσωπο τους, κρεμασμένοι ανάποδοι σταυροί στο λαιμό και ο τραγουδιστής με καταπληκτική μαυροκόκκινη φορεσιά καρδινάλιου, το ανάλογο μυτερό καπέλο, θυμιατήρι στο χέρι και βαμμένος σαν νεκροκεφαλή. Άψογη και εξαιρετικά υποβλητική παρουσία, που από την αρχή άπλωσε στο Fuzz ένα μυστικισμό. Ο ήχος των Ghost κινείται στο χώρο του heavy, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και με πολύ μελωδία. Εξ’ άλλου τα Ritual και Stand by Him, αδιαφιλονίκητα είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές τους. Η όλη σκηνική παρουσία του συγκροτήματος εξαντλείται στα μαύρα ράσα και στην …καθόλου κινητικότητα όλων των μελών, εκτός του τραγουδιστή που κάνει περιορισμένες κινήσεις. Από τα high lights της εμφάνισης τους, η διασκευή του Here Comes the Sun των Beatles (σύνθεση George Harrison), που αν δεν ήξερα τους στίχους ακόμα θα αναρωτιόμουνα ποιο είναι. Σίγουρα το άλμπουμ τους Opus Eponymous έχει πολύ ενδιαφέρον και σίγουρα θα ήθελα να σας ξαναδώ.
Οι Trouble χωρίς ποτέ να είναι ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, είχαν πάντα την εκτίμησή μου, ειδικά με τα άλμπουμ τους Psalm 67, Skull και Manic Depression. Η συμμετοχή του Κorey Clark (των Warrior Soul) στην θέση του τραγουδιστή Eric Wagner, αντιμετωπίστηκε από ‘όλους μας με σκεπτικισμό, πράγμα που επιβεβαιώθηκε ακούγοντας τους το βράδυ του Σαββάτου. Πέραν από την ομοιότητας των μαλλιών με τον John Sykes, ο Clarke στεέκται πολύ καλά στη σκηνή αλλά ηχητικά δεν κολλάει με τίποτε. Σε σημείο εκνευρισμού. Ακόμα και το μαγικό Come touch the sky το σκότωσε.
Στις 11.00 στη σκηνή ανέβηκαν οι ηγήτορες της σημερινής doom σκηνή, οι σουηδοί Candlemass. Η βραδιά έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον, αφού στο set list το συγκρότημα είχε προαναγγείλει και τη συμμετοχή του πρώτου τραγουδιστή τους Johan Längqvist, που συμμετείχε στο αξεπέραστο Epicus Domicus Metallicus και την ερμηνεία ολόκληρου του άλμπουμ, παράλληλα με ένα set με τον Robert Lowe (πρώην Solitude Aeternus) παρουσιάζοντας κομμάτια από την υπόλοιπη δισκογραφία τους. Η εμφάνιση των Candlemass ξεκίνησε με τον Lowe και το Mirror Mirror για να δώσει το μικρόφωνο μετά από άλλα 3 τραγούδια στον Johan Längqvist, που εν μέσω χειροκροτημάτων ξεκίνησε με το Solitude αρκετά σφιγμένος, για να ανοιχτεί από το μέσο και μετά της ολοκληρωτικής ερμηνείας του Epicus Domicus Metallicus . Την εμφάνιση των Candelmass έκλεισε ο Lowe με άλλα τρία τραγούδια για να προσκαλέσει για ακόμα μια φορά τον Johan Längqvist και μαζί να ερμηνεύσουν το Darkness in paradise.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 48

2011-09-02T11:22:00.000-07:00

Από τα μέσα της δεκαετίας του '80 ακούω μια πεσιμιστική τάση αλλά και πάγια θέση των πολιτών αυτής της χώρας σχετικά με τις μόνιμες αδυναμίες μας, που στην ουσία είναι ανικανότητα. " Εδώ είναι Ελλάδα", " Για εμάς κάτι τέτοιο είναι απίθανο" "Ρε στην Ελλάδα ζούμε" και ένα σωρό παρεμφερείς προτάσεις/slogan που υποδηλώνουν αδυναμία πίστης στις δυνάμεις μας. Επίσης η απαξιωτική έκφραση "Πως τα κάναν έτσι" Τα διέλυσαν όλα" λες και αυτοί που το λένε είναι περαστικοί από τη χώρα και δεν συμβάλλουν στην πρόοδο της ή στην καταστροφή της. Εδώ να διορθώσω τον εαυτό μου: Δεν είναι αδυναμία, αδιαφορία σε ότι συμβαίνει γύρω μας και σίγουρα αδυναμία πίστης στις δυνάμεις μας. Διαβάστε τα δύο πρόσφατα περιστατικά και παρακαλώ σκεφτείτε να είχαν συμβεί στην Ελλάδα τι θα γράφαμε και τι θα λέγαμε.
Στις αρχές Ιουνίου κατάπληκτοι μαθαίνουμε ότι σε μια στρατιωτική βάση της Κύπρου έγινε μια πολύ μεγάλη έκρηξη, η οποία σκοτώνει 13 ανθρώπους και δημιουργεί σωρεία προβλημάτων σ' ολόκληρο το νησί αφού τα εκρηκτικά που είχαν στοιβάξει σε containres ήταν πολύ κοντά σε κεντρικό ηλεκτρικό σταθμό. Παράλληλα από την ημέρα της έκρηξης, η έως τότε ανθίζουσα κυπριακή οικονομία παίρνει την κατιούσα και ένα γεγονός οδηγεί σε φοβερό προβληματισμό ολόκληρο το νησί με διακοπές ρεύματος κλπ.
Προς το τέλος του Ιουλίου, άφωνος ο κόσμος πληροφορείται ότι στη ειρηνική Νορβηγία, με το φοβερό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και τις πλείστες κυβερνητικές βοήθειες ένας (;) μανιακός δολοφονεί 93 άτομα, τους περισσότερους σε κατασκήνωση νεολαίας πολιτικού κόμματος, ενώ τινάζει στον αέρα κυβερνητικά κτίρια. Και το χειρότερο (πέραν της απώλεια των ανθρώπινων ζωών) ανακαλύπτουν ότι η μεγαλύτερη ποινή που έχουν στο σύστημα τους είναι τα 21 χρόνια κάθειρξης. Και τρέχουν να τ’ αλλάξουν για να το προσαρμόσουν στα καινούργια δεδομένα.
Δύο διαφορικά γεγονότα σε δύο εντελώς διαφορετικές Δημοκρατίες. Να δούμε τι θα συνέβαινε αν κάτι τέτοιο γινόταν στην Ελλάδα. Οι ενοχές μας θα είχαν φθάσει στο απροχώρητο, με το γνωστό κλισέ "οι εικόνες κάνουν το γύρο του κόσμου", λες και μόνο τα ελληνικά γεγονότα κάνουν το γύρω του κόσμου. Η απίστευτη ενοχή που μας έχει καταβάλλει σε συνδυασμό με τη λογική ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου και όλοι με εμάς ασχολούνται, θα μας είχε δημιουργήσει ψυχολογικό τρα λαλα (θυμόσαστε αυτή την έκφραση;). Όταν στο κοινοβούλιο της Twaiwan οι καρέκλες γίνονται ιπταμενες και το ξύλο πέφτει βροχή τότε οι "εικόνες καλά κάνουν και κάνουν το γύρω το υ κόσμου. Όταν έχουμε γεγονότα στην Ελλάδα τότε οι εικόνες «κάνουν άσχημα που κάνουν το γύρω του κόσμου» Να λοιπόν που οι φίλοι κύπριοι τα έκανα μάνταρα, αγνοώντας όλες τις προφυλάξεις, ακόμα και τις πλέον απλές για τη φύλαξη εκρηκτικών. Οι προχωρημένοι κύπριοι, με την ανθίζουσα οικονομία και την καπατσοσύνη, παλεύουν από την αρχή, μεσούσης της τουριστικής περιόδου ...να έχουν ρεύμα στις πόλεις τους. Εύχομαι να τα καταφέρουν. Ξέρετε τι έκαναν οι ειρηνικοί νορβηγοί, που προσπαθούν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις απ' όλους; (δεν καταλαβαίνω γιατί εκθειάζουμε για αυτό το λόγο τους νορβηγούς, ενώ όταν κάνουμε εμείς το ίδιο σε θέματα πολιτικής ο κόσμος κατηγορεί την κυβέρνηση ότι είναι φοβισμένη). Η Νορβηγία με το κοινωνικό κράτος τα φροντίζει τα πάντα, βλέπει ξαφνικά ένα μανιακό να πυροβολεί σε μια κατασκήνωση που φιλοξενείται σε νησί, όπου ο υπεύθυνος αστυφύλακας δεν ήταν στη θέση, βάρκες να έλθουν από την απέναντι στεριά δεν υπήρχαν και το ελικόπτερο δεν πέταξε. Επίσης μαρτυρίες φέρνουν τον δολοφόνο να φορά στολή αστυνόμου. Μόνο που όταν αυτό, το έκαναν και οι τρομοκράτες της 17ης Νοέμβρη, όλοι μας τότε τα βάλαμε με την αστυνομία. Το καταπληκτικό είναι ότι οι οργανωμένοι νορβηγοί έκαναν και ένα σοβαρό λάθος, ανακοινώνοντας ότι οι νεκροί είναι 93, ενώ για την ώρα είναι 86 (χωρίς τους τραυματίες που μπορεί να υποκύψουν). Τώρα σας ρωτώ αν αυτό το λάθος είχε γίνει στην Ελλάδα, τι θα λέγαμε; Οι άχρηστοι, δεν ξέρουν ούτε να μετρήσουν, ανεύθυνοι και άλλα κοσμητικά. Να λοιπόν που κι άλλοι κάνουν ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ από εμάς.

ΔΥΟ ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

2011-08-31T21:54:00.001-07:00

Σήμερα το πρωί ήμουν στο Μοναστηράκι και είδα ένα νεαρό να φοράει ένα t-shirt συγκροτήματος με τυπωμένες στο πίσω μέρος (στη πλάτη) τις ημερομηνίες των εμφανίσεων καθώς και τις πόλεις/χώρες που έπαιξαν. Μεταξύ αυτών ήταν η Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Σκέφτηκα με...τρόμο, τι θα γίνει όταν η γείτονα χώρα με την ονομασία FYROM ή Σκόπια όπως τη λέμε εμείς, μπει στο συναυλιακό χάρτη (αργά ή γρήγορα θα συμβεί κι αυτό) και ξαφνικά θα πρέπει να αγοράζουμε t-shirts που θα γράφουν Macedjonia. Πως θα το φοράμε; Απλά δεν θα το φοράμε.
Η δεύτερη σκέψη που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αφορά το κυνηγητό, στο οποίο μέρα με τη μέρα, παίρνει ο λαός τους πολιτικούς. Δυστυχώς ήταν κάτι που έπρεπε να είχαμε κάνει χρόνια και κυρίως να μην τους αντιμετωπίζαμε με χειροκροτήματα και σουβλιστά αρνιά, όπως γινόταν στην επαρχία. Τώρα που τα πράγματα άλλαξαν και η πραγματικότητα έγινε ζοφερή, η βρισιά και η μούντζα πάει σύννεφο. Άσε που σε μερικές περιπτώσεις είχαμε και προπηλακισμούς. Ξέρετε ποια είναι η επόμενη τάξη που θα κινδυνεύει να βγει στο δρόμο; Οι γιατροί. Τόσα χρόνια ελάχιστοι έκοβαν αποδείξεις, και ακόμα πιο λίγοι αντιμετώπιζαν τον ασθενή τους, όπως πρέπει και όχι σαν "πράγμα" προς πλουτισμό. Σέβομαι την επιστήμη τους, αλλά πλούτισαν αδικαιολόγητα κλέβοντας το κράτος και προσφέροντας όχι επί χρήμασι όπως θα έπρεπε τις υπηρεσίες τους αλλά επί πλουτισμό. Θυμηθείτε με, ότι δυστυχώς θα παρουσιαστούν τέτοια κρούσματα.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ BLUES

2011-08-04T21:46:00.000-07:00

Ακούγοντας τον καινούργιο δίσκο του καλού κιθαρίστα Kenny Wayne Shepherd για ακόμα μια φορά κατάλαβα το αδιέξοδο που βρίσκεται το blues τα τελευταία χρόνια. Και για να μην παρεξηγηθώ, καλοί μουσικοί υπάρχουν, καλά τραγούδια και ίσως ολόκληροι δίσκοι δεν υπάρχουν. Για να είμαστε ρεαλιστές την τελευταία φορά που δίσκοι blues έσπασαν το στενό κύκλο των blues fans και άγγιξαν το πλατύ κοινό ήταν την τετραετία 1988 – 1991 Το 1988 ο Willie Dixon κυκλοφόρησε το εξαιρετικό Hidden Charms και ένα χρόνο αργότερα ο μεγάλος John Lee Jooker κυκλοφόρησε το καταπληκτικό The Healer για να ακολουθήσει δύο χρόνια αργότερα το επίσης το πολύ καλό Mr. Lucky. Την ίδια χρονιά, το 1991 ο βετεράνος Buddy Guy κυκλοφορεί το καταπληκτικό Damn right I’ve got the blues αλλά και γεννήτορας του βρετανικού blues, John Mayall το 1991 και 1993 κυκλοφορεί δύο σχετικά καλά άλμπουμ, τα A sense of place και Wake up call. Τι 1991 φαίνεται ότι η αναγεννησιακή χρονιά των Blues, αφού και ο Albert Collins κυκλοφορεί το επίσης καλό Iceman. Αυτή η αναγέννηση του blues δίνει την ευκαιρία σε πολύ κόσμο που άκουγε rock να ανακαλύψει τη μαγεία των Blues. Και μετά τι; Μετά ακολούθησε μια σειρά καλών νέων ονομάτων όπως Kenny Wayne Shepherd (ακούστε τα άλμπουμ του Ledbetter Heights και Trouble is),
Kenny Wayne Shepherd Jeff Healey (See the light και Hell to pay), αλλά και του Chris Duarte που όμως εξαντλήθηκε μετά τα πρώτα τρία άλμπουμ του. Το ίδιο συνέβη και με τον Tommy Castro που αναλώνεται στα ίδια και τα ίδια και τους Derek Truck Band που όσο και να αποσπούν κολακευτικά σχόλια δεν καταφέρνουν να πλησιάσουν το πλατύ κοινό. Πέρασε και δεν άγγιξε ο καναδός Colin James, το ίδιο και ταλαντούχος Johnny Lang που εκτός από καλός κιθαρίστας είχε και καλή φωνή. Για μια ακόμα φορά να τονίσω ότι δεν αμφισβητώ τις ικανότητες και την τεχνική τους όμως η ικανότητα τους να διεισδύσουν στο πλατύ κοινό είναι εμφανέστατη. Και όταν δεν καταφέρνουν την διεισδυτικότητα και μένουν στο στενό χώρο το blues η όλη δυναμική περιορίζεται. Ο μόνος που πραγματικά έχει ξεχωρίσει είναι ο Joe Bonamassa που έπαιξε πριν 2 περίπου χρόνια κaι την Ελλάδα και ελπίζουμε να ξανά έλθει. Οπωσδήποτε να ακούσετε το καινούργιο άλμπουμ του Dust Bowel που περιέχει τουλάχιστον 2 κομματάρες, το ομώνυμο και το θανατηφόρο blues Prisoner. Οι μεγάλες σχολές του Teχas και Chicago blues φαίνεται να μην ανανεώνονται και να μένουμε με τις αναμνήσεις των Stevie Ray Vaughan και Paul Butterfield. Ας αφήσουμε την αγγλική σχολή που τα τελευταία χρόνια δεν ανανεώνεται και περιορίζεται στους John Mayall, Savoy Brown, 9 Below Zero και μέχρι πρότινος στους Blues Band. Τα τελευταία χρόνια όλο και καποια καινούργια ονόμτα προσπαθούν να «την κάνουν» όπως ο Loi Brown ή η αγγλίδα κιθαρίστρια Joanne Shaw Taylor ή και ο Philip Sayce. Δεν πρόκειται να γράψω άλλα ονόματα εξ' άλλου δεν είναι αυτή η λογική μου. Απλά πραγματικά στενοχωριέμαι όταν βλέπω ένα τόσο ένδοξο (κυριολεκτικά) ύφος μουσικής να τελματώνει. Αλλά το ίδιο δεν έχει συμβεί και με τη reggae;

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΑΥΡΟ

2011-07-26T05:39:00.000-07:00

Η απώλεια του Μιχάλη Κακογιάννη (γεννήθηκε στη Λεμεσό 1922) και έφυγε πλήρης ημερών σε ηλικία 89 ετών κάνει το μαύρο μέλλον ...ακόμα πιο μάυρο. Δυστυχώς αν και ο θάνατος είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου, εξ’ άλλου είναι το μόνο δημιούργημα που από τη στιγμή που γεννιέται γνωρίζει ότι θα πεθάνει, η απώλεια του είναι ακόμα ένα δυνατό χτύπημα στις ανύπαρκτες πια αξίες της ελληνικής κοινωνίας. Ένας ένας μεγάλες προσωπικότητες φεύγουν και ΔΕΝ αναπληρώνονται. Η ευτέλεια, αναξιοπρέπεια, διαφθορά και ότι άλλο έχει να κάνει σε σχέση με την ανυποληψία κυριαρχεί στην κοινωνία μας και με αυτά πορεύεται η νεολαία. Ανυπαρξία ιδεών και ανθρώπων που θα σηκώσουν στις πλάτες τους το μέλλον. Μια ελληνική κοινωνία που δεν πιστεύει σε τίποτε και δεν ελπίζει σε τίποτε. Να τη χαιρόμαστε.

BON JOVI Ο.Α.Κ.Α. 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011

2011-07-22T01:52:00.000-07:00

Η συναυλία των Bon Jovi για πολλούς (και πολλές) ήταν όνειρο και μάλιστα άπιαστο. Το βράδυ της Τετάρτης 20 Ιουλίου έγινε πραγματικότητα, ενώπιον άλλων 70.000 έως και 72.000 θεατών! Επειδή δεν ανακοινώνονται ποτέ τα εισιτήρια των συναυλιών από την προσωπική εμπειρία, σας λέω ότι με δεδομένο ότι η η arena και το κάτω διάζωμα ήταν γεμάτα και το άνω επίσης, εκτός ελαχίστων κενών στα ακραία και πολύ ψηλά καθίσματα το 70αρι πρέπει να είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα. Εδώ να αναφέρω τις φήμες που είχαν ξεκινήσει 2 μήνες πριν τη συναυλία που έλεγαν ότι είχαν πουληθεί 9.000 εισιτήρια και πήγαινε για ματαίωση. Η αλήθεια είναι ότι πέραν της καταπληκτικής τηλεοπτικής διαφήμισης που έπaιζε με τους στίχους του It's my life που σίγουρα βοήθησε πολύ, δεν επικοινωνήθηκε η παρουσία του Sambora που βρισκοταν για αποτοξίνωση. Επίσης να θυμίσω τις περσινές φήμες που έφερναν το συγκρότημα να παίξει στο ΟΑΚΑ το καλοκαίρι του 2010 και μάλιστα είχαν προκαθορίσει και το support band!!! Η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική. Και ξεκινώ από τα δύο support που... δεν είδα. Τους έλληνες Brothers in Plugs και τους δανούς (;) The Breakers που όσοι τους είδατε ξέρετε καλύτερα από εμένα τι κατάφεραν. Στις 21.15 τα φώτα κλείνουν και οι Tico Torres, Dave Bryan, Hugh McDonald (μπάσο), Bobby Bandiera (κιθάρα), Richie Sambora με τελευταίο τον Jon Bon Jovi ανεβαίνουν στη σκηνή. Μια σκηνή που περιστοιχίζεται από τρεις οθόνες, μια στο πίσω μέρος και δυο δεξιά και αριστερά. Έτσι η ορατότητα είναι πολύ καλή για όλους. Εδώ απλά να σημειώσω την πολύ καλή δουλειά που έχει κάνει ο σκηνοθέτης με τις λήψεις και το συγχρονισμό. Άψογος Πρώτο τραγούδι το Raise Your Hands (από το Slippery when wet) και ο ενθουσιασμός τινάζεται. Ακολουθούν μέσα σε μια τρέλα τα You Give Love A Bad Name και Born To Be My Baby για να πάρουν σειρά τα When Weren't born to follow (τι όμορφο τραγούδι), Lost Highway (πολύ αμερικάνικο), It's my life (το στάδιο θυμήθηκε ημέρες Champions League), Blaze of Glory, In these arms, Captain Crash&Beauty Queen of Mars, We got it goin on ( σ'΄αυτά τα δύο το πρόγραμμα έκανε κοιλιά), για να ξαναπάρουμε φωτιά με το Bad Medicine που εμπλουτίστηκε από τα Pretty Woman και Shout. Έχω την αίσθηση ότι ειδικά ο John Bon Jovi με το Bad Medicine πήρες φωτιά και ο ίδιος. Όχι πως μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής, αλλά ίσως τότε αποκαταστάθηκε ...η επικοινωνία με τους θεατές. Πάντως οι κ.κ. Bon Jovi και Sambora ιδρώνουν τη φανέλα και μάλιστα πολύ. Ακολουθούν τα When we were Beautiful , Bed of roses (το τραγούδησε κρατώντας μια ελληνική σημαία), I'll be there for you (χαμός), Who says you can't go home , I'll sleep I'm dead, (άλλη κοιλιά) και μένουν τα Have a nice day και Keep the faith για να φθάσουμε στο encore. Τα στοιχήματα έπεφταν βροχή σε πια σειρά θα πουν το Runnaway. Και το encore ξεκινά με το πανέμορφο Wanted dead or alive, συνεχίζει με το Always που τσακίζει καρδιές και κλείνει με ένα μικρό λογίδιο του Jon Bon Jovi για την Ελλάδα και την προσπάθεια που κάνουμε για να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Αμάν πια, βαρέθηκα να μου δίνουν κουράγιο. Και βέβαια όταν ακούς τέτοια λόγια ξεχνάς το Runnaway και έρχεται το Livin' on a prayer (σε ελεύθερη μετάφραση ο Θεός να δώσει). Η αλήθεια είναι όταν έχεις ακούσει τόσα αγαπημένα τραγούδια και έχεις δει το αγαπημένο σου συγκρότημα να τα δίνει, ε! δεν χάθηκε και ο κόσμος που δεν το ακούσαμε. Τελειώνοντας με τη σημείωση ότι η φωνή του δεν είναι, όπως ήταν, τι να κάνουμε, ο χρόνος. Όχι όμως ότι τον πρόδωσε ή χάλασε την ερμηνεία. Ακαδημαϊκά το αναφερω. Η...boutique τα είχε όλα, mousepad, κληδοθήκες, πολλά t-shirts, κρεμαστά για το λαιμό, τσάντες, αλλά τελικά φαίνεται ότι t-shirt κάτω από 30€ δεν πρόκειται να αγοράσω (και δεν αγόρασα). Απορώ με τον Jon Bovi που δεν πήρε φωτιά με τα δερμάτινα. Επίσης κανείς έως τώρα δεν είπε ότι ο ήχος ήταν κατώτερος του αναμενομένου, ειδικά στα πρώτα δύο τραγούδια. Πάντως αν κάνεις best of περιοδεία και δεν παίζεις κανένα τραγούδι από τα πρώτα 2 άλμπουμ σου, τότε έχεις πρόβλημα μνήμης. Κι αν είσαι μόνο 49 ετών και φουσκώνεις τόσο έυκολα τι να πει ο Mick Jagger;Η όλη παραγωγή ήταν εξαιρετική!

ROGER WATERS THE WALL ΤΡΙΤΗ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΟΑΚΑ

2011-07-17T23:29:00.003-07:00

Με ρωτάτε γιατί έχω αργήσει να γράψω την άποψή μου για την συναυλία του Roger Waters. Η απάντηση είναι απλή : Θέλω να ταξινομήσω στο μυαλό μου ότι έζησα και να σας το μεταφέρω σωστά. Εξ’ άλλου σε ένα τέτοιο οπτικοακουστικό θέαμα, η οιαδήποτε κριτική πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτική, ειδικά από ανθρώπους που ηλικιακά έζησαν την κυκλοφορία ου άλμπουμ το 1979. Και αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό. Είναι πολύ σημαντικό να είσαι 25-35 ετών και να βλέπεις αυτή τη σειρά συναυλία και πολύ διαφορετικό να έχεις αγοράσει το δίσκο, τότε στην εποχή του, και να έχεις ζήσει όλα τα μοναδικά συναισθήματα που σου προσέφερε. Να καταθέσω πρώτα την άποψη που την φωνάζω πολλά χρόνια, ότι το Wall δεν είναι απλά ένας καλός δίσκος rock μουσικής, αλλά ένα κορυφαίο δημιούργημα της ανθρώπινης κουλτούρας. Παρακολούθησα την Τρίτη παράσταση του Wall γιατί εξ’ αρχής πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν ήταν απλά μια συναυλία αλλά ένα θεατρικό με συνοδεία μουσικής. Σίγουρα ήταν περισσότερο show και λιγότερο συναυλία. Αλλά σε καμία περίπτωση το θεατρικό ή καλύτερα οπτικό μέρος δεν καπέλωσε τη μουσική. Θα έλεγα ότι ήταν ένας καταπληκτικός συνδυασμός. Εξ’ άλλου έτσι δικαιολογείται η θέση του Waters να κάνει την περιοδεία το καλοκαίρι σε κλειστό χώρο. Όσοι είχατε παρακολουθήσει την εμφάνιση των Pink Floyd στο ανοιχτό του ΟΑΚΑ (31 Μαΐου 1989), σίγουρα μπορείτε να καταλάβετε τη διαφορά. Εκείνο ήταν μια συναυλία που χρειάζονται ανοιχτό χώρο και αυτό ήθελε μεγάλο και κλειστό χώρο. Ξεκινώντας από το κοινό, την Τρίτη ήμερα δεν γέμισε το κλειστό του μπάσκετ, αλλά αντίθετα άκουσα πολλοί (μα πολλοί) κόσμο να λέει ότι έρχεται για δεύτερη φορά να παρακολουθήσει την παράσταση. Με τεράστια έκπληξη, όσο κόσμο τουλάχιστον μπόρεσα και είδα στην arena, ήταν σίγουρα 25-35 ετών, δηλαδή όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ το πολύ να ήταν πιτσιρίκια στο προνήπιο. Οι «νόμιμοι» ηλικιακά ήταν σίγουρα πολύ λιγότεροι, σε σημείο που μου έκανε εντύπωση, αλλά ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μου έκαναν τα γεγονότα ότι όλοι οι «προνηπιακοί» το είχαν ξαναδεί τις προηγούμενες ημέρες και επίσης ήξεραν τους στίχους καλύτερα από τον Waters! Σίγουρα υπάρχει μια νεολαία που δεν αναλώνεται σε περιστασιακά θεάματα και ψάχνει για το καλύτερο. Η παράσταση ξεκινά και ο τοίχος αρχίζει να κτίζεται σιγά σιγά. Το θέαμα και η μουσική δεν μας αφήνουν να καταλάβουμε πόσο γρήγορα υψώνεται ο τοίχος. Το ένα τραγούδι διαδέχεται τ’άλλο φθάνοντας στο κομβικό για την εξέλιξη του έργου Mother. Και για τους νεοέλληνες του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου, οιαδήποτε αναφορά αλλά και προβληματισμός, αναπτύσσεται και εκδηλώνεται αυτόματα. Στο στίχο «mother should I trust the government?”, το κοινό βρίσκει ακόμα μια ευκαιρία να γιουχαΐσει και να ξεσπάσει. Όταν η σχετική φράση προβλήθηκε (Να Γαμηθεί Η Κυβέρνηση), η Πλτ. Συντάγματος ήταν εκεί! Στο τέλος πια του πρώτου μέρους το τοίχος είναι υψωμένο χωρίζοντας τον κόσμο από τους μουσικούς. Το δεύτερο μέρος ξεκινά χωρίς καν να βλέπουμε το συγκρότημα ενώ ο Waters τραγουδά από την μπροστινή πλευρά και στο σόλο ο Dave Kilminster εμφανίζεται να σολάρει στην κορυφή του τείχους. Φοβερό όμως είναι το συναίσθημα να έχεις μπροστά σου ένα τείχος. Όλοι νιώσαμε να πλακωνόμαστε, ακόμα γνωρίζοντας ότι είναι μέρος θεατρικής παράστασης και σε λίγο θα παίσει. Εκείνη την ώρα οι σκέψεις του καθενός έτρεχαν ανάλογα με τα πιστεύω τους και τα συναισθήματα του. Εμένα ο λευκός τοίχος που είχα μπροστά μου μεταφράστηκε σαν το τείχος που έχει υψωθεί μεταξύ των πολιτών και των πολιτικών (γενικά). Ένα πολύ δυνατό σημείο της παράστασης ήταν τα προχωρημένης τεχνολογίας εφέ με πρωτοσταντούντων των πολλών projections που ενίσχυσαν το show. Δεν θυμάμαι άλλα συναυλία, ούτε αυτή των U2 που τα εφέ και οι προβολές να έπαιξαν τόσο σημαντικό ρόλο, όχι μόνο από τεχνολογικής πλευράς όσο και από αισθητικής. Οι εικόνες που προβλήθηκαν (με πρώτη του πατέρα του που σκοτώθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο Άτζιο της Ιταλίας) στο διάλλειμα, πάνω στο ήδη υψωμένο τείχος με στρατιώτες (απ’ όλες τις πλευρές), τα στοιχεία τους καθώς και μηνύματα από τους αγαπημένους τους ήταν συγκλονιστικές! Γενικά οι φωτογραφίες και τα μηνύματα ήταν πετυχημένα, όπως τα βιντεοσκοπημένα αποσπάσματα από την επιστροφή αμερικάνων /άγγλων στρατιωτικών από τον πόλεμο και η υποδοχή από τα παιδιά τους! Πολλοί έκλαψαν βλέποντας την παιδική αθωότητα, τους στρατιώτες - θύματα του πολέμου αλλά και την επιστροφή στο σπίτι. Κρίμα που δεν είδα πουθενά τη φωτογραφία του Αλέκου Παναγούλη, του Σπύρου Μουστακλή ή των κυπρίων Τάσου Ισαάκ και Σολομών Σολωμού. Οι παραστάσεις -εικόνες του Gerarld Scarfe, παραμένουν 30 χρόνια δυνατές και οι τεράστιες κούκλες - φιγούρες της Μητέρας, του Δάσκαλου και της Συζύγου εμφανίστηκαν τεράστιες υποβάλλοντας το κοινό. Καταπληκτικό το τηλεκατευθυνόμενο μαύρο αγριογούρουνο που πέταγε πάνω από τα κεφάλια θυμίζοντας πόσο καλά μέλη μιας καταναλωτικής αδηφάγου κοινωνίας είμαστε. Το δεύτερο μέρος που ξεκίνησε με το Hey You, που αποδόθηκε χωρίς καμία εικόνα των μουσικών αλλά και χωρίς προβολή στα τούβλα του, κύλησε πιο γρήγορα από το πρώτο και σ’ αυτό βοήθησε η θεματολογία των τραγουδιών. Η πτώση του τείχους έγινε με τον πρέποντα θόρυβο και την ανάλογη σκόνη (έστω και σε κλειστό χώρο). Ήταν η Νέμεσις, η κάθαρση, το άνοιγμα του ορίζοντα. Σίγουρα αρκετά σημεία θα ήταν playback, για το μόνο σημείο στο οποίο είμαι σίγουρος είναι όταν ο Waters μίλαγε από ντουντούκα, όμως καλές εντυπώσεις άφησε ο κιθαρίστας Dave Kilminster που έχει παίξει με τους John Wetton, Ken Hensley, Keith Emerson, Quango, ενώ έχει ξαναπαίξει με τον Waters. Για μια ακόμα φορά τα t-shirts ήταν πανάκριβα αν και αυτή τη φορά υπήρχε ταμειακή μηχανή και έκοβαν αποδείξεις. Δεν επιτρέπεται ένα t-shirt να κάνει 35€, ούτε ένα πρόγραμμα 40€ ούτε μια θήκη για κλειδιά από πλαστικό 10€. Σέβομαι τον καλλιτέχνη, σέβομαι όμως και τον εαυτό μου. Aισθάνομαι ότι δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που να μην έφυγε ευχαριστημένος!

2011-06-18T07:57:00.000-07:00

Η αλήθεια είναι ότι όταν ακούσαμε στο διάγγελμα του Πρωθυπουργού της Τετάρτης 17 Ιουνίου, ότι σκοπεύει να προχωρήσει με ανασχηματισμό, οι πλέον αισιόδοξοι όπως εγώ, πιστέψαμε ότι θα κάνει την υπέρβαση. Και η υπέρβαση εν προκειμένω δεν είναι να "αλλάξει τα ρούχα του ο Μανωλιός και να τα βάλει αλλιώς" όπως λέει και ο λαός, αλλά να ξεπεράσει τις ανυπέρβλητες καταστάσεις και να βρεθεί μπροστά τους. Ο Ελύτης λέει σε ένα ποίημα "Κάνε ένα μεγάλο βήμα για να ξεπεράσεις τη φθορά". Και αυτό το βήμα της παλληκαριά ΔΕΝ το έκανε ο Κος Παπανδρέου. Ανασχηματισμό κάνουμε για να ρίξουμε στάχτη στα μάτια των πολιτών και να κατευνάσουμε τα πνεύματα, για να κρατηθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο στην εξουσία. Εξ' άλλου κοινό μυστικό είναι ότι οι συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτικών είναι από ανεύθυνοι έως και άχρηστοι. Και μην ενοχλήστε που διαβάζεται αυτά τα απαξιωτικά επίθετα, οι ίδιοι με την συμπεριφορά τους το απέδειξαν περίτρανα. Σε πόσες δουλειές έχετε δει τέτοιο rotation(!) όπως στα υπουργεία; Σήμερα στο Οικονομικών, αύριο στο Αμύνης, μεθαύριο στο Εργασίας. Δεν αναρωτηθήκατε πως είναι δυνατόν να είναι τόσο ικανοί (;) που τα καταφέρνουν σε τόσα υπουργεία; Όπως καταλάβατε μετά από τόσα χρόνια κακής διακυβέρνησης η παρoυσία των περισσότερων ήταν τυπική. Δυστυχώς. Και για να ξαναγυρίσω στον μόλις πριν λίγες ημέρες ανασχηματισμό, οι μαύρες καταστάσεις που επικρατούν στη χώρα του 720.000 (εγγεγραμμένων) ανέργων, δείχνουν πασιφανώς ότι οι πράξεις θέλουν γενναιότητα και παλληκαριά. Κάτι που δεν διαθέτει ο Πρωθυπουργός, αφού πραγματοποίησε ένα ανασχηματισμό "μια από τα ίδια" . Ένα ανασχηματισμό που φαντάζομαι θα συνάντησε τις μύριες όσες δυσκολίες μέσα στους κόλπους του κόμματος για το ποιός θα γίνει υπουργός και φυσικά υπαγορεύτηκε από αυτές τις συνθήκες. Ένα ανασχηματισμό που περισσότερο εξυπηρετεί τις διαθέσεις των πολιτικών για εξουσία, παρά εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον. Η σημερινή μαύρη κατάσταση δεν ήθελε τέτοιο ανασχηματισμό. Μου θυμίζει την περίπτωση που δεν θέλουμε να αγοράσουμε λάστιχα στο αυτοκίνητο και τ’ αλλάζουμε χιαστί, χωρίς να λύνουμε το πρόβλημα, απλά μεταθέτοντας το πρόβλημα στο εγγύς μέλλον. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ΑΛΛΟΙ άνθρωποι, ΜΕ άλλες ικανότητες. Managers ή τεχνοκράτες, πείτε τους όπως θέλετε, που χτυπούν το χέρι στο τραπέζι και το σπάνε. Άνδρες και γυναίκες ικανοί να φέρουν σε πέρας δύσκολες αποστολές. Ούτε φοβισμένα ανθρωπάκια που τρέμουν μην τους βρίσουν, ή συμπαθέστατες κυρίες που φοβούνται μήπως χτυπήσουν τα πόδια τους στις κακοτράχαλες ρεματιές του Εθνικού Κήπου. Η χώρα ήθελε Διευθυντές, όπως έχουν όλες οι μεγάλες εταιρίες, που πάνε το πρωί και φεύγουν όποτε χρειάζεται. Και κυρίως φέρνουν αποτέλεσμα. Μια φορά θυμάμαι τα τελευταία 35 χρόνια, το υπουργικό συμβούλιο διήρκεσε έως τις 3/12 το πρωϊ και έγινε εθνικό θέμα! Η κρισιμότητα της κατάστασης οδηγούσε τον ανασχηματισμό σε επιλογές ανθρώπων, από άλλους χώρους και όμως η στενομυαλιά και η φοβία δεν το επέτρεψε. Πάμε λοιπόν στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα για να βγούμε από την πιο σκοτεινή περίπτωση στην ιστορία του νεώτερου κράτους. Και όμως τα υλικά της βάρκας είναι κακής ποιότητας και δεν κρατούν στις θύελλες.

CULT, 5 ΙΟΥΝΙΟΥ, FUZZ, ΑΘΗΝΑ.

2011-06-06T06:05:00.000-07:00

Η πρώτη απορία μου σχετικά με τη συναυλία των Cult, ήταν το καθυστερημένο της πρόσκλησης, αφού η αμέσως προηγούμενα η εμφάνισή τους είχε γίνει το καλοκαίρι του 1993, support της εμφάνισης των Metallica στο γήπεδο της Ν. Σμύρνης. Για την ιστορία τη συναυλία είχαν ανοίξει οι Λευκή Συμφωνία. Ο φίλος μου ο Δημήτρης Συμελιάδης μου θύμισε ότι πολλά χρόνια το συγκρότημα ήταν στο πάγο και είχε δίκιο. 17 ολόκληρα χρόνια μετά ξαναβλέπουμε τους Cult, σε μια καλοκαιρινή νύχτα σ’ ένα φιλόξενο μεν, ζεστό δε και γεμάτο Fuzz. Πριν προχωρήσω στη (χθεσινή) βραδιά, να θυμίσω ότι οι Cult δεν είναι απλά ένα rock συγκρότημα με 10 hits και 4 καλούς δίσκους. Κυριολεκτικά ήταν οι ηγέτες μιας ολόκληρης μουσικής σκηνής και μάλιστα προς τιμή τους κατάφεραν να μείνουν ζωντανοί και να γνωρίσουν μεγάλες επιτυχίες. Με μισή ώρα καθυστέρηση στη σκηνή του club εμφανίστηκαν οι Ian Astbury και Bill Duffy, τα δύο κραταιά και βασικά μέλη του συγκροτήματος πλαισιωμένοι από τους μόνιμους τα τελευταία χρόνια Chris Wyse μπάσο, John Tempesta ντραμς και Mike Dimkich δεύτερη κιθάρα (ο τελευταίος με εμφάνιση που παρέπεμπε σε new wave κιθαρίστα των αρχών της δεκαετίας του ’80). Ξεκίνημα με το υπέροχο Rain για να έλθει λίγο αργότερα το Sweet Soul Sister και να ξυπνήσει για τα καλά τις αναμνήσεις. Από εκεί και πέρα και για 40 περίπου λεπτά ακολουθούν μια σειρά 7 τραγουδιών (Nirvana, Phoenix, Rise, Saints are down, Horse nation αλλά και τα spiritwalker και Lil Devil) που μας κάνουν να ανυπομονούμε για το πότε θα ακούσουμε τους ύμνους για τους οποίους πληρώσαμε εισιτήριο. Ευτυχώς μετά το Dirty little rockstar (από το Born into this του 2007) παίζουν το ένα μετά το άλλο τα Wild Flower, She sells sanctuary, Love removal machine και κρατούν για encore το Fire woman και τελειώνουν με μια hard εκτέλεση του Break on through των Doors που τραγούδα ολόκληρο το Fuzz.
Κλείνοντας τρείς παρατηρήσεις; ΄Οσες αλλαγές μελών και να γίνουν στο συγκρότημα, πάντα όλοι θα ξέρουμε ότι οι Cult αποτελούνται από τους Astbury και Duffy. Εδώ, ο Matt Sorum όταν πήγε στους Guns’n’Roses, ψάχναμε να βρούμε σε ποιους δίσκους τους έπαιζε. Η φωνή του Astbury ήταν εκτός τόπου και χρόνου και σε μερικά έχασε και το ρεφρέν! Η κατάληξη της συναυλίας με το Break on through, δείχνει ότι η συμμετοχή του στους Doors (που τους είδαμε και εμείς στο Λυκαβηττό) ήταν και είναι συνειδητή. Εξ’ άλλου η σημερινή εξωτερική εμφάνισή του παραπέμπει στον Morrison του 1970.

Ο ΞΕΝΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

2011-05-31T02:08:00.000-07:00

Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Τύπος είναι λίγο πολύ γνωστή. Στο παρόν σημείωμα θα ασχοληθώ με τον ελληνικό μουσικό Τύπο, που τους τελευταίους 6 μήνες πνέει τα λοίσθια. Από τα 4 μουσικά περιοδικά (Metal Hammer, Rock Hard, Ποπ-Ροκ και Δίφωνο), μόνο 2 παραμένουν στα περίπτερα αφού το Rock Hard σταμάτησε να εκδίδεται από το Δεκέμβριο, το Ποπ-Ροκ αρκετό καιρό πιο πίσω και το Δίφωνο αφού διέκοψε για λίγο, επανεκδόθηκε. Όπως σε όλα είμαστε υπερβολική και ..άμυαλοι, έτσι και στα περιοδικά για πολλά χρόνια, ψάχνοντας να βρω μια χρονική εκκίνηση την προσδιορίζω στα μέσα της δεκαετίας του ’90, τα περίπτερα ήταν πλημμυρισμένα με εξειδικευμένα περιοδικά κάθε είδους. Που βρέθηκαν τόσα χρήματα για να εκδοθούν και ποίοι τ’ αγόραζαν είναι ένα μεγάλο θέμα. Επανερχόμενος στον ελληνικό μουσικό Τύπο, και αποφεύγοντας τους επικήδειους, πραγματικά θαύμα είναι πως τα Metal Hammer και Δίφωνο εξακολουθούν να υπάρχουν στα περίπτερα. Ο ενδιαφέρον του κόσμου για τη μουσική έχει υποχωρήσει και κυρίως η εισβολή των ξένων αγγλικών περιοδικών στην ελληνική αγορά είναι πού δυναμική. Ο υπογράφων αγοράζει σταθερά 3 περιοδικά: Classic Rock (μηνιαίο), Prog Rock και A.O.R. (διμηνιαία) και τα τελευταία δύο χρόνια βλέπω στα κεντρικά περίπτερα όλο και περισσότερους τίτλους από ξένα, κατά βάση αγγλικά, περιοδικά. Έτσι εκμεταλλευόμενος την πελατειακή σχέση με το κατάστημα Ξένου Τύπου επί της οδού Πανεπιστημίου 73 στην Αθήνα, στην Ομόνοια, του Νικόλαου Γιανακουλόπουλου, ρώτησα τι πωλήσεις κάνει σε μηνιαία βάση στα ξένα μουσικά περιοδικά. Διαβάστε προσεκτικά τα νούμερα: Classic Rock 80, Prog Rock 60 (πολύ μεγάλο νούμερο για το συγκεκριμένο είδος μουσικής), Uncut 100, Mojo 100, Αγγλικό Metal Hammer 15, Γερμανικό Metal Hammer 7, Q 60 και ακόμα μια έκπληξη το καινούργιο περιοδικό A.O.R., 60. Προσέξτε ότι τα νούμερα αφορούν μόνο το συγκεκριμένο μαγαζί!!! Δηλαδή αν το Mojo δίνει 100 σ’ ένα μεγάλο και κεντρικό κατάστημα, τότε σε σύνολο σ’ όλη τη χώρα πόσα θα δίνει; Για να μην είμαι υπερβολικός πιστεύω ότι δεν θα ξεπερνά τα 350-400 τεύχη. Αυτό λοιπόν είναι ένα δείγμα της παγκοσμιοποίησης των εντύπων, αφού σχεδόν όλοι μιλάμε αγγλικά και τα έντυπα έρχονται με καθυστέρηση μόνο 10 ημερών από την ημέρα κυκλοφορίας τους. Όσο για το θέμα ποιότητας, ας το αφήσουμε. Φυσικά το Δίφωνο δεν θίγεται από τα παραπάνω περιοδικά και ευτυχώς το Metal Hammer κρατάει γερά. Το θέμα είναι ότι το κοινό δεν ενδιαφέρεται για τη μουσική όπως στο παρελθόν. Το Internet έχει βοηθήσει στην αμεσότητα των ειδήσεων, της πληροφορίας και της εικόνας των video, αλλά τα καθημερινά όλο και πιο αδύναμα σε πωλήσεις περιοδικά και εφημερίδες έχουν ελαχιστοποιήσει τα άρθρα τους γύρω από τη μουσική. Το ίδιο και η τηλεόραση. Τελικά η ύπαρξη 2 μουσικών καναλιών φαίνεται ότι δεν δίνει την ώθηση που θα έπρεπε. Για να έχετε μια πλήρη εικόνα των πωλήσεων, των ελληνικών περιοδικών, μπορείτε να επισκεφτείτε το site argos.net.gr κάνοντας κλικ στα Δελτία Κυκλοοφρίας.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 47

2011-03-01T22:16:00.000-08:00

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία το Σάββατο 26 Φεβρουαρίου με την υπογραφή του δημοσιογράφου Κου Δημήτρη Κανελλόπουλου (kaneldim@enet.gr, www.e-tetradio.gr ) και με τίτλο "Ραδιοφωνικός Παραγωγός υπό Εξαφάνιση" δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να καταθέτει την πραγματικότητα που συμβαίνει στο...ραδιόφωνο (;) σήμερα. Παραθέτω ακριβώς τι έχει γραφτεί:
"Το έχω πει παλιότερα, το επαναλαμβάνω: Το επάγγελμα του ραδιοφωνικού παραγωγού τείνει προς εξαφάνιση. Ήδη περιβαλλοντικές οργανώσεις στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται. Χωρίς φυσικά να εγκαταλείπουν τον αγώνα τους για την Καρέτα-Καρέτα και τη Μονάχους-Μονάχους, άρχισαν να κινητοποιούνται για το απειλούμενο είδος των ραδιοφωνικών παραγωγών. Στον πίνακα, από κάτω, βλέπετε το σύνολο των ραδιοφωνικών παραγωγών (ανά ραδιοσταθμό) στα μουσικά ιδιωτικά ραδιόφωνα της Αττικής. Εν Λευκώ 9, Oasis 2, VFM 7, Fresh 8, Play 0, Δρόμος 8, Music 0, Galaxy 9, Λάμψη 8, Best 15, Kiss 9, Happy 6, Ρυθμός 10, Deejay 10, Red 8, Δίφωνο 1, Rock 7, Love 8, Dert: 4, Μελωδία 6, Δίεση 8, Sfera 11, Nitrο 15 και Mad: 6. Σε 24 λοιπόν συνολικά (εξαιρούνται εκείνα της ΕΡΤ και ο ανανεωμένος «Atlantis 105,2» που τώρα διαμορφώνει το πρόγραμμά του) συναντάμε όλους κι όλους 175 ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Ούτε μικρή αίθουσα κινηματογράφου δεν γεμίζουν. Πρωταθλητές θεωρούνται οι... έμπειροι «Best 92,6» και «Nitro 102,5» με 15 παραγωγούς έκαστος (κάτι παραπάνω θα γνωρίζουν προφανώς), στον αντίποδα συναντάμε τους «Play 88,9» και «Music 89,2» που δεν επενδύουν σε ανθρώπους (κανέναν δεν έχουν!) αλλά σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Το ότι είναι τελευταίοι στη λίστα ίσως να μη θεωρείται τυχαίο. Η συντριπτική πλειονότητα των μουσικών ραδιοφώνων ωστόσο δεν διαθέτει παραγωγούς τα Σαββατοκύριακα. Ούτε καν ηχολήπτες. Μεταδίδουν μόνο μουσική. Μη διανοηθείτε επομένως να πάρετε τηλέφωνο να ρωτήσετε για κάποιο τραγούδι που σας άρεσε, εκτός κι αν έχετε την υπομονή να παραμείνετε στο ακουστικό μέχρι τη Δευτέρα το πρωί που θα βάλει κάποιος τα κλειδιά στην πόρτα και θα τρέξει να απαντήσει στο τηλεφώνημά σας. «Ναι, καλημέρα, ποιο ήταν το κομμάτι που παίξατε το Σάββατο στη 1 και 5 το μεσημέρι;». Άλλωστε, υπάρχει και το Shazam. Ζήτημα είναι επίσης αν μόλις 2-3 από τους 24 ραδιοσταθμούς παίζουν χωρίς playlist. Στους υπόλοιπους οι παραγωγοί παριστάνουν τη γλάστρα (όπως στον «Μελωδία 99,2» εσχάτως), εξ ου και ο διαρκώς μειούμενος αριθμός τους. Δεν χρειάζονται πλέον, γιατί να τους πληρώνουν οι ιδιοκτήτες; Ευτυχώς η ΕΡΤ δείχνει να επενδύει ξανά στα ραδιόφωνά της με την επαναπρόσληψη των συμβασιούχων. Ήδη ξεκίνησαν εκπομπές ο Ανδρέας Ρουμελιώτης και ο Κώστας Θωμαΐδης στη ΝΕΤ FM και μέσα στο πρώτο 15ήμερο του Μαρτίου θα συμπληρωθεί το παζλ του προγράμματος. Σε μια ευνομούμενη ραδιοφωνική κοινωνία τα μουσικά προγράμματα της ΕΡΤ θα ήταν από τους πρωταγωνιστές των FM". Αυτά έγραψε μεταξύ άλλων στη μόνιμη στήλη για το ραδιόφωνο στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 26/2 ο Κος Κανελλόπουλος και φυσικά για μια ακόμα φορά σημειώνω γράφει την πραγματικότητα. Και συμπληρώνων ότι οι περισσότεροι παραγωγοί βρίσκονται πίσω από το μικρόφωνο για να προωθούν τις συνεργασίες των σταθμών ή δραστηριότητές πους (πάρτι, κινηματογραφικές πρεμιέρες, χορηγίες).
Και εδώ επιτρέψτε μου να σηκώσω το κεφάλι ψηλά και να σας πω ότι το web radio του Rockmachine.gr, με το φτωχό studio, τη μικρή επένδυση και τους .....φτωχούς επιχειρηματίες (;;;) ιδιοκτήτες διαθέτει 22 παραγωγούς, που παίζουν κι εκφράζονται ελεύθερα, να καταθέτουν άποψη, καταφέρνει να βγάζει τα έξοδά του κι κυρίως όταν συναντιόμαστε με τους ακροατές μας και να τους κοιτάμε στα μάτια!

ΑΜΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ.....

2011-02-21T00:48:00.000-08:00

Είναι να θέλεις να δουλέψεις, να το έχεις μέσα σου. Να κάνεις τη δουλειά σου σωστά, χωρίς να επιβαρύνεις το διπλανό σου. Αυτό ΔΕΝ έκανε ο Ρέππας και αντί να δουλέψει και να μην επιβαρύνει τους ήδη πολυεπιβαρυμένους συνανθρώπους του, με άνεση που χαρακτηρίζει βαριεστημένο ιπποπόταμο, χαράτσωσε όλους τους πολίτες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης με υπέρμετρη αύξηση των εισιτηρίων χωρίς προηγουμένως να ψάξει αν υπάρχει άλλος τρόπος να προστεθούν έσοδα. Κανείς από το επιτελείο του (!;) δεν έκανε καμία προσπάθεια να δει τι κάνουν οι άλλες χώρες στο θέμα των συγκοινωνιών και δη των εισιτηρίων. Πρόσφατα ήμουν στο Λονδίνο, όπου για να μπεις αλλά και να ΒΓΕΙΣ από το σταθμό χρειάζεται να περάσεις από (διορθώστε με αν αναφέρω λάθος τη λέξη) τουρμπινέ, όπως έχουν εγκατασταθεί στις θύρες των γηπέδων που ακυρώνεις το εισιτήριο, και μετά βγαίνεις ή μπαίνεις. Πάντα με την παρουσία υπεύθυνου κάθε σταθμός έχει δίπλα από τα τουρμπινέ ειδική πόρτα μεγαλύτερης διάστασης για άτομα με ειδικές ανάγκες αλλά και καρότσια, μικρά παιδιά κ.α.
Με αυτόν τον τρόπο δεν υπάρχει περίπτωση να μπεις ή να βγεις χωρίς να ακυρώσεις. Αν το εγκαθιστούσαν (χώρος υπάρχει άπλετος στους ελληνικούς σταθμούς μετρό και ηλεκτρικού) τότε θα εισιτήρια θα υπερδιπλασιαζόντουσαν. Τη Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου σε σχετικό ρεπορτάζ, αναφέρεται ότι 4 είναι τα σενάρια για τη δημιουργία Ελεγκτών, που ευελπιστούν να πιάσουν δουλειά αρχές Απριλίου: Δημιουργία νέας ελεγκτικής μονάδας με 200 άτομα, δημιουργία με 120 ελεγκτές με βοήθεια από 50 αστυνομικούς, δημιουργία νέας μονάδας με 100 ελεγκτές με βοήθεια από τη δημοτική αστυνομία και τέλος δημιουργία επιτελικού (!) μηχανισμού με 10-15 άτομα και η ανάθεση του ελεγκτικού έργου σε ιδιωτική εταιρία. Εδώ επιτρέψτε μου να σημειώσω, ότι το ρεπορτάζ στο Έθνος της Κας Μαρίας Λιλιοπυλου, αναφέρει ότι επικρατέστερα είναι τα πρώτα 2 σενάρια, αλλά η αδυναμία του δημόσιου να αναλάβει ευθύνες θα μας οδηγήσει στο τέταρτο.
Επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι εκτός από τα τουρμπινέ, η σωστή μέθοδος για την πρόληψη των τζαμπατζήδων δεν είναι να τους κυνηγάς στα βαγόνια και να δημιουργούνται προβλήματα, αλλά οι ελεγκτές να ελέγχουν τα εισιτήρια ΠΡΙΝ την ακύρωση. Έτσι ούτε παρεξήγηση, ούτε φιλονικίες, ούτε φωνές. Τον στέλνεις στο ταμείο ή φεύγει.
Το αστείο ή αν θέλετε το δράμα, είναι ότι από την 1η Φεβρουαρίου που αυξήθηκαν τα εισιτήρια, παρουσιάστηκε …αύξηση στα έσοδα, αύξηση που δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο κόσμος πληρώνει εισιτήριο ή …φοβήθηκε, αλλά αυτοί που πλήρωναν, πληρώνουν με καπέλο. Ότι δηλαδή έγινε και πριν μερικούς μήνες με την αύξηση του ΦΠΑ. Είπαμε αν θέλεις να δουλέψεις και να προσφέρεις έργο….

ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΦΥΓΕ

2011-02-07T07:10:00.000-08:00

Μια μεγάλη καριέρα έσβησε πολύ γρήγορα, στα 58 της χρόνια. Ο Gary Moore είναι από τους ελαχίστους μουσικούς που κατάφερε και κάνει 2 μεγάλες καριέρες. Αυτή με τους Thin Lizzy συμμετέχοντας στο Black Rose και στο Life (στο Nightlife συμμετείχε μόνο στο Still in love with you)και φυσικά στη δική μου μεγάλη προσωπική καριέρα. Γενικά η σχέση του με τον Phil Lynott ήταν πάντα στη κόψη του ξυραφιού μ’ αποτέλεσμα να μπαινοβγαίνει στους Thin Lizzy. Είχε ξεκινήσει την καριέρα του παίζοντας στους Skid Row (καμία σχέση με τους αμερικάνους Skid Row), για να συνεχίζει στους μέτριους G. Force και στους jazz rock Colosseum II. Συμμετείχε στα πρώτα δύο προσωπικά άλμπουμ του Greg Lake (Lake 1981 και Manoeuvres 1983), ενώ το 1984σχημάτισε τους περιστασιακούς BBM που μαζί με τους Jack Bruce και Ginger Baker ηχογράφησαν ένα πολύ καλό άλμπουμ, το Around the next dream.
Γράφω αυτές τις γραμμές, όχι για να σας εξιστορήσω την καριέρα του αλλά γιατί και στην περίπτωση του Gary Moore και στην περίπτωση του R.J. Dio ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η αναγγελία του θανάτου είναι παρόμοια. Στην περίπτωση του R.J. Dio με ενημέρωσε ο Γιώργος Φίλης και αμέσως άρχισα να ψάχνω μεγάλα sites για να το επιβεβαιώσω. Αν και το είχε ανεβάσει το δικό του site, λίγο αργότερα η είδηση κατέβηκε (!), ενώ στα unofficial sites του όλα τα κουμπιά τους δούλευαν κανονικά, αυτό των νέων δεν άνοιγε. Την είδηση του θανάτου του Moore την έμαθα από το Δημήτρη Σειρηνάκη που με τη σειρά του την επιβεβαίωσε με τον Γιάννη Σίννη (από το site moorepanos.com). Με ταχύτατες ενέργειες τα παιδιά από το ελληνικό fan club του Gary Moore, έμαθαν από τον σωματοφύλακα του Moore αλλά και από τον άνθρωπο που τρέχει το διεθνές fan club του, ότι ο κιθαρίστας πράγματι έχει πεθάνει. Σήμερα Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου, η σωρός του μεταφέρθηκε στη Μάλαγα για να εξακριβωθούν τα αίτια θανάτου. Άφησε 4 παιδιά με το μικρότερο να είναι 10 ετών
Το μόνο site που το είχε γράψει ήταν το Planetaor.com, ενώ και πάλι σ’ όλα τα unofficial sites το κουμπί των νέων ήταν απενεργοποιημένο. Και στην περίπτωση του Dio και σ’ αυτή του Moore, ενώ το νέο είχε διαδοθεί πολύ νωρίτερα κανείς δεν το επιβεβαίωνε. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Dio που αρχικά ο θάνατος διαψεύστηκε!!! Για να ξαναγυρίσω στην απώλεια του Gary Moore, ο manager των Thin Lizzy, Adam Parsons επιβεβαίωσε την είδη και αμέσως μετά την μετέδωσε το BBC και όλα τα sites που μέχρι εκείνη τη στιγμή τηρούσαν σιγή υποβρυχίου. Επίσης Κυριακή πέθανε ο R.J. Dio, Κυριακή και Gary Moore!
Η καριέρα του ήταν πολύ μεγάλη έως και τεράστια. Έχει ένα χρυσό δίσκο στην Ελλάδα με το Still got the blues να ξεπερνά τις 60.000 αντίτυπα (τότε ο χρυσός δινόταν για τις 50.000), ενώ κατάφερε να γνωρίσει επιτυχία και σαν Hard rock αλλά και blues καλλιτέχνης, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο. Εκτός από το πανέμορφο Still got the blues θα σας συστήσω και το Blues for greene που στην ουσία είναι tribute στον μεγάλο του αγγλικού Blues, Peter Green. Τα τελευταία 5 άλμπουμ στην καριέρα του είναι Blues που χωρίς να ενθουσιάζουν, σίγουρα είναι καλά για το είδος τους. Τουλάχιστον προλάβαμε και τον είδα ζωντανά και ας μου άφησε γλυκόξινες αναμνήσεις αφού ήθελα να ακούσω και τα παλιά του κλασικά hard τραγούδια του. Δεν πειράζει. Τον είδαν να παίζει μπροστά μου και με αυτή την ανάμνηση μένω. Και αν δεν το ξέρατε, ο Gary Mooreήταν να εμφανιστεί το χειμώνα του 2010 στην Αθήνα αλλά η εμφάνισή του μετατέθηκε για το Σεπτέμβριο του 2011 αλλά τον πρόλαβε ο θάνατος.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 46

2011-02-04T00:49:00.000-08:00

Παρακολούθησα τον υπουργό Μεταφορών Δημήτρη Ρέππα στις δηλώσεις στα κεντρικά δελτία ειδήσεων των καναλιών την Τετάρτη 02/2/ και για μια ακόμα φορά εμπέδωσα το πόσο μακριά είναι νυχτωμένοι οι ...κυβερνήτες μας.
Ενοχλημένος με το θόρυβο που έχει δημιουργηθεί με την όλο και μεγαλύτερη διάδοση ης λογικής ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ο Ρέππας με αγριεμένο ύφος (που είναι εκείνες οι εποχές που προσκαλούσε τους ιδιοκτήτες βυτιοφόρων πετρελαίου...σπίτι του!!!). Θέλησε να μας φοβερίσει. "Όσοι δεν πληρώνουν δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μεταβιβάζουν στον συμπολίτη τα έξοδα" είπε ο ...άσχετος.
Για να καταλάβετε σε τι μεσάνυχτα βρίσκεται ο άνθρωπος δεν έχει αντιληφθεί ότι όσοι δεν πληρώνουν εισιτήριο δεν το κάνουν για να χρεώσουν κάποιον άλλον, αλλά διαμαρτυρόμενοι για τις υπέρογκες αυξήσεις στην καθημερινή ζωή μας. Ο Ρέππας όπως και όλοι οι υπουργοί παίρνουν τα ΜΜΣ μόνο την ήμερα ορκωμοσίας τους για να φωτογραφηθούν επιστρατεύοντας κάθε τροχοφόρο: Smart, μηχανή, ποδήλατο. Αν σας λείπει πατίνι, έχει ο γιός μου ένα Gormitti! Ο Ρέππας αμφισβητεί το Κίνημα των πολιτών, ξεχνώντας όμως ότι και ο ίδιος υπηρετεί ένα κόμμα που στον τίτλο του περιέχει τη λέξη Κίνημα(Κίνημα= έχει σκοπό την ανατροπή του καθεστώτος, προσπάθεια μίας τάξης πολιτών προς εξυπηρέτηση ενός σκοπού). Επίσης αγνοεί, ότι οι πολίτες αδυνατούν να πληρώσουν τα νέα αυξημένα κόμιστρα, όταν το τελευταίο οκτάμηνο έχουν υποστεί μείωση μισθού, απολύσεις, αυξήσεις στις ΔΕΚΟ και τώρα καλούνται να πληρώσουν και αυξημένα εισιτήρια για να πάνε στη δουλειά τους. Φυσικά ο Ρέππας και η συμμορία των πολιτικών δεν καταλαβαίνουν από αυξήσεις αφού καλύπτονται από τις ατέλειες που τους προσφέρει αφειδώς η…δουλειά τους(;). Επίσης τι σόι υπουργός είσαι, όταν ανέχεσαι επί οκτώ και πλέον εβδομάδων, οι πολίτες που κατοικούν στο λεκανοπέδιο να υφίστανται καθημερινή σχεδόν ταλαιπωρία στις μετακινήσεις τους και εσύ να κάθεσαι στο γραφείο σου. Είναι δυνατόν την ημέρα που το δικαστήριο κήρυξε άκυρη την απεργία στο Metro και οι υπάλληλοι όχι μόνο δεν υπάκουσαν στη δικαιοσύνη αλλά μπλόκαραν τις εισόδους, εσύ να μην βρίσκεσαι εκεί;

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 45

2011-01-30T01:00:00.000-08:00

Για να καταλάβετε πόσο αδρανείς και ανθρωπάκια είμαστε, ένας άνθρωπος έφθανε για να καταρρεύσει το σύστημα. Ο Γλέζος βγάζοντας τις μπάρες από την εθνική οδό για να μπορούν να κινούνται οι αγρότες στα κτήματα τους με μια απλή κίνηση έφερε ένα ολόκληρο σύστημα στην άκρη του γκρεμού. Παρ' όλο που η Κυβέρνηση ανακοίνωσε αυξήσεις στις τιμές διοδίων στο επαρχιακό δίκτυο, ήδη υπάρχουν συσκέψεις για γενικότερη μειώσει των τιμών, σε επίπεδα του 2007. Βέβαια για να γίνει αυτό πρέπει ΟΛΟΙ να συνεχίζουμε να αντιδρούμε και να τους δείχνουμε οτι οι πολίτες είναι το αφεντικό.
Επειδή κινούμε μόνο με τα ΜΜΣ παρατήρησα ότι από την πλευρά των φοιτητών υπάρχει ιδιαίτερη σχολαστικότητα με το που (!) αφήνουν το εισιτήριο τους αφού βγουν από το σταθμό του μετρό. Έμαθα λοιπόν ότι ο λόγος είναι… συναδελφικός, αφού όπως λένε μεταξύ τους κανείς δεν πρέπει να πετάει το εισιτήριο του αν δεν έχει λήξει αλλά να φροντίζουν να το αφήσουν δε θέση που θα το δει κάποιος άλλος φοιτητής και θα εξυπηρετηθεί.
Τα δύο παραπάνω ξεχωριστά, αλλά ίδια φαινόμενα είναι πολύ χαρακτηριστικά της σημερινής κοινωνικής ζωής. Δεν επιτρέπεται να αυξάνουν διαρκώς τις τιμές των διοδίων προσφέροντας κακούς δρόμους και δεν μπορούν να αυξάνουν τις τιμές των εισιτηρίων όταν η λαθροεπιβίβαση είναι τεράστια. Αντί να αυξήσουν τις τιμές θα μπορούσαν να εντείνουν τους ανύπαρκτους ελέγχους εισιτηρίων και να εισπράττουν τα αναμενόμενα. Είναι απίστευτο ότι στα τρόλεϊ οι μόνοι που πληρώνουν εισιτήριο είναι οι γριές και...εγώ. Στο τραίνο, κανείς έλεγχος. Τους τελευταίους 3 μήνες και στο μετρό που υπήρχαν έλεγχοι, έχουν σταματήσει πλήρως. Γι αυτό θα παρατηρήσετε ότι στο μετρό κινούνται πλέον και οι πακιστανοί και οι επαίτες έχουν γεμίσει τα βαγόνια. Η ανικανότητα να οργανώσουν σωστά, καλύπτεται με την εύκολη λύση: αύξηση τιμής εισιτηρίου. Έτσι η λαθροεπιβίβαση δεν σταματάει, ο κόσμος δυσφορεί (βλέπε, Τυνησία, Αίγυπτο) και ο ασκός του Αιόλου φουσκώνει.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 44

2011-01-10T07:37:00.000-08:00

Αν και η προσωπική θέση μου είναι να μην τρέφω καμία εκτίμηση στο πρόσωπο του νυν Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, ιδιαιτέρα μετά το τραγικό συμβάν του ναυαγίου του «Σάμαινα» (το ναυάγιο έγινε νύχτα και αυτός πήγε την άλλη ημέρα με το πάσο του), αλλά και τις έντονες βολές κατά των άλλων υπουργών και πολιτικής του ΠΑΣΟΚ στην παρούσα Κυβέρνηση. Και ειδικά το τελευταίο περιέχει και μια δόση κακίας γιατί μόλις υπουργοποιήθηκε οι βολές…σταμάτησαν.
Όμως τα μέτρα που προτίθεται να λάβει στο εξωφρενικό ζήτημα της λαθρομετανάστευσης φαίνονται να είναι σοβαρά και προς τη σωστή κατεύθυνση (υπάρχει και λάθος κατεύθυνση;).
Ήδη ανακοινώθηκε η εφαρμογή επιχείρησης-«σκούπας» στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, με στόχο τη σύλληψη και τον έλεγχο των παράνομων μεταναστών και εγκληματικών ομάδων που δρουν στην περιοχή, επιχείρηση που θεωρητικά η Ελληνική Αστυνομία θα ξεκινήσει. Οι αστυνομικές αρχές έχουν εκπονήσει το σχέδιο εδώ και μήνες και, σύμφωνα με πληροφορίες, δηλώνουν έτοιμες για την εφαρμογή του, αν και εφόσον κριθεί ότι ενέργειες τέτοιου τύπου είναι αναγκαίες, στο πλαίσιο της εφαρμογής της νέας νομοθεσίας για τη μετανάστευση και τη χορήγηση ασύλου, που περνάει αυτές τις ημέρες από τη Βουλή. Μικρότερης κλίμακας επιχειρήσεις έχουν αρχίσει ήδη σε μεγάλες επαρχιακές πόλεις, μεταξύ των οποίων ο Βόλος, από όπου τις τελευταίες εβδομάδες του έτους έχουν ήδη απελαθεί περίπου 60 παράνομοι μετανάστες. Το απίστευτο είναι ότι πολλά από τα συναρμόδια υπουργεία για το σχέδιο αναβάθμισης του ιστορικού κέντρου της Αθήνας κρίνουν ότι δεν υπάρχει άμεση αναγκαιότητα επιχειρήσεων τέτοιας μορφής, ειδικώς εφόσον ψηφιστεί και εφαρμοστεί η νέα νομοθεσία. Προφανώς οι υπεύθυνοι κινούνται στο τετράγωνο Βουλή, και Ξενοδοχείο Μ. Βρετάνια όπου πάνε και τρώνε και φυσικά συνοδεύονται πάντα από γορίλες Ειδικά γι αυτούς, φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια οι δουλειές πάνες καλά, αφού τόσο οι πολιτικοί δεν μπορούν να περπατήσουν μόνοι, όσο και οι παράγοντες ομάδων. Δείτε στα αθλητικά τους προέδρους (όχι με κεφαλαίο ο πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας, μην τρελαθούμε) από πόσους περιστοιχίζεται που ελέγχουν γύρω του.
Σύμφωνα με το «Βήμα της Κυριακής», το σχέδιο προβλέπει τη συντονισμένη δράση αστυνομικών δυνάμεων στην Αθήνα, με στόχο τη σύλληψη μεταναστών, τον έλεγχο της νόμιμης ή μη παραμονής τους στη χώρα και τις δυνατότητες χορήγησης ασύλου, επαναπροώθησης ή απέλασης. Ο χρόνος δράσης προβλέπεται στις 48 ώρες. Βέβαια εκείνο που δεν έχει γίνει γνωστό, είναι ότι η επαναπροώθηση με αεροπλάνο στη χώρα του στοιχίζει περί τα 800€/άτομο στο ελληνικό κράτος και αυτή τη στιγμή λεφτά δεν υπάρχουν. Τα μέτρα που τρέχουμε τώρα να πάρουμε και δεν πήραμε το 1990 όταν οι γείτονες αλβανοί βρήκαν με έκπληξή τους τη χώρα αφύλακτη είναι πολλά και συνδυαστικά μπορούν να προσφέρουν.
Σίγουρα η ιδέα δημιουργίας ενός τοίχους είναι αποκρουστική και με βρίσκει εντελώς αντίθετο. Όμως όταν οι άνδρες της Frontex, μόλις πριν λίγες ημέρες με ανακοίνωσή τους λένε ότι τα σύνορα μας είναι διάτρητα (και είναι) τότε δεν υπάρχουν λύσεις. Όταν ο ελληνικός στρατός δεν κλήθηκε αν φυλάξει τη χώρα, όπως έπρεπε να γίνει από την πρώτη ημέρα, και αντί οι πολιτικοί με ημίμετρα που στην ουσία οδηγούσαν τη χώρα πιο κοντά στο γκρεμό, ίδρυσαν το σώμα των συνοριοφυλάκων, που όμως περιπολούσε στην…Αθήνα, όταν η κατάσταση στο κέντρο μεγάλων πόλεων, όπως Αθήνα και Πάτρα, έχει γίνει αφόρητη, δυστυχώς τα στρατόπεδα λαθρομεταναστών και το συρμάτινο τοίχος είναι απαραίτητα.Πάντως πρόθεση της κυβέρνησης είναι να θέσει σε εφαρμογή όσο το δυνατόν συντομότερα το διυπουργικό σχέδιο «Δράση για την Αθήνα», σε συνδυασμό με το πρόγραμμα «Αθήνα 2014» που έχει εκπονηθεί από το υπουργείο Περιβάλλοντος. Για να ξανά γυρίσω στον Κο Παπουτσή, από τις δηλώσεις δείχνει αποφασισμένος να πάρει, έστω και με βροντερή καθυστέρηση, μέτρα για τη λαθρομετανάστευση. Μέτρα που δεν θα αρέσουν σε πολλούς αλλά δυστυχώς απαραίτητα. Τόσο για εμάς, όσο και για τους ίδιους τους λαθρομετανάστες, που έρχονται με ελπίδα σε μιαν χώρα που αδυνατεί πλέον να τους φιλοξενήσει.

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

2011-01-07T01:55:00.000-08:00

Είχα να πάω στο Λονδίνο περισσότερο από 12 χρόνια. Από το 1998, όταν είχα δει τους Deep Purple στο Wembley Arena στην περιοδεία του Abandon. Πολλά άλλαξαν από τότε. Η δισκογραφία συρρικνώθηκε, το cd κατήγαγε μεγάλη νίκη έναντι του βινυλίου αλλά και τα καταστήματα με μεταχειρισμένους δίσκους βινυλίου μειώθηκαν σημαντικά. Τα Χριστούγεννα του 2010 ξαναπάτησα το χώμα του Λονδίνου με πρώτη κίνησή μου να επισκεφτώ την αγαπημένη μου αλυσίδα μεταχειρισμένων δίσκων βινυλίου Music and Video Exchange. Από τα αρκετά καταστήματα με rock δίσκους (γιατί η αλυσίδα έχει καταστήματα που ειδικεύονται σε ξεχωριστά είδη μουσικής), τώρα έχουν μείνει δύο, ένα στο No 36 της Notting Hill Gate και το άλλο στο Soho, στην οδό Berwick στο Νο 95, τα υπόλοιπα ειδικεύονται σε indie, Jazz, soul, regae, classical, ost κλπ. Το καταπληκτικό είναι η μικρή ποσότητα δίσκων που έχουν σε σύγκρισή με πριν δέκα χρόνια. Οι rock δίσκοι δεν ξεπερνούν τους 1.500 (!) και οι τιμές τους είναι σχετικά ακριβές. Ακόμα χειρότερο είναι ότι άσχετα με τι τζίρο θα τους κάνεις, δεν σου κάνουν καμία έκπτωση. Που οι εποχές που έβρισκα ολόκληρες δισκογραφίες συγκροτημάτων. Στο J τα Jethro Tull είναι δεν είναι 5 κομμάτια, και το ράφι με τα heavy metal δεν σώζει τα προσχήματα με λίγους δίσκους των Kiss, Black Sabbath και του Dio! Το Reckless στο Νο 30 της Berwick str. αποτελεί το δεύτερο σταθμό μου, όπου κι εδώ τα προς πώληση rock βινύλια είναι λίγα (1.500). Λίγοι δίσκοι απ¨όλα τα είδη με ακριβές τιμές που δεν τις βρίσκεις στην Αθήνα και από εξυπηρέτηση …άστα να πάνε. Βρήκα white label το άλμπουμ των Lone Star, Firing on all six και ήθελα να σιγουρευτώ ότι ο δίσκος που είχε μέσα ήταν ο σωστός, αφού λόγω white label δεν έγραφε όνομα καλλιτέχνη και τίτλο. Με ασύλληπτη βαριεστιμάρα ο γιαπωνέζος υπάλληλος του Reckless, κυριολεκτικά πέταξε το δίσκο πάνω στο πικ απ και με τρεμάμενο χέρι που παρέπεμπε σε προχωρημένο Parkinson, μου έκανε τη χάρη να σπρώχνει(!) τη βελόνα πάνω στο δίσκο. Φυσικά και δεν το αγόρασα. Ακόμα κάτι για να καταλάβετε την αισθητή μείωση βινυλίου: Ψάχνω να βρω το άλμπουμ Dangerous του κιθαρίστα των Duran Duran Andy Taylor και στα δύο προαναφερόμενα καταστήματα δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Ψάχνω στο Τ και μετά στους Duran Duran που στην Αγγλία έχουν πουλήσει εκατομμύρια δίσκους. Στο μεν ένα κατάστημα δεν υπήρχαν καθόλου δίσκοι τους στο δε άλλο βρήκα 4! Φυσικά ούτε λόγος για το Dangerous. H αλήθεια είναι ότι έχουν περάσει 20 χρόνια από την οριστική εγκαθίδρυση του cd με αποτέλεσμα η έλλειψη βινυλίου να είναι πλέον εντονότατη. Πάντως αν τα αθηναϊκά κατάστημα με μεταχειρισμένους δίσκους άνοιγαν ένα παράρτημα με το υπέρ πλούσιο stock τους θα τίναζαν την αγορά στον αέρα. Οι Ζαχαρίας, Mr. Βινύλιος, Shiba, Crossroads, Vinyl City είναι κατά πολύ ανώτεροι από τα σημερινά αγγλικά καταστήματα μεταχειρισμένου δίσκου. Ανώτεροι από πλευράς εξυπηρέτησης, σχέσεις προσωπικού προς πελάτη, τιμής, αλλά και πληθώρας υλικού. Πραγματικά είναι λάθος να πάτε στην Αγγλία να αγοράσετε δίσκους βινυλίου αλλά και cd. Το Μοναστηράκι είναι κατά πολύ ανώτερο.
Παρακολούθησα το μιούζικαλ We will rock you που βασίζεται στα τραγούδια των Queen και οι χαρακτήρες που παίζουν και τραγουδούν έχουν ονόματα δανεισμένα από επιτυχίες του μεγάλου αγγλικού συγκροτήματος (Gallileo, Scaramouch, Mother, Bohemians κ.λ.π). Το σενάριο μας μεταφέρει στο εγγύς μέλλον όπου η χρήση ηλεκτρικής κιθάρας αλλά και μουσικών οργάνων απαγορεύεται και οι Bohemians προσπαθούν να τινάξουν τον …ζυγό. Το καταπληκτικό είναι ότι το έργο παίζεται 9 χρόνια και πίστευα ότι οι περισσότεροι θεατές θα είναι τουρίστες. Και όμως γύρω μου άκουγα μόνο αγγλικά! Οι καλλιτέχνες ηθοποιοί-τραγουδιστές που συμμετέχουν έχουν αλλάξει πολλές φορές από την πρώτη ημέρα που ξεκίνησε το έργο, όμως είναι τουλάχιστον άριστοι. Ερμηνεύουν θαυμάσια τα τραγούδια και σε καμία στιγμή δεν νιώθεις ότι ερμηνείες τους γίνονται για να γίνουν. Λίγα λεπτά μετά την έναρξη της παράστασης, άρχισα να σκέπτομαι ότι ο ήχος πάρα ήταν καλός και μάλλον αν και είχα πληρώσει 49 λίρες, άκουγα cd. Αυτή η αίσθηση μου έμεινε αρκετή ώρα ώσπου ανακάλυψα ότι οι μουσικοί ήταν κρυμμένοι δεξιά και αριστερά της σκηνής, δεξιά κιθάρες μπάσο και αριστερά πλήκτρα και τύμπανα. Για να είμαι ειλικρινής πρώτη φορά είδα κάτι τέτοιο, αλλά ο ήχος ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικός. Μεταξύ των άλλων στο μπάσο ήταν ο Neil Murray (Whitesnake, Black Sabbath, Vow Wow, Colosseum II κ.α.), o κιθαρίστας Laurie Wisefield (Wishbone Ash) και ο κιθαρίστας Spike Edney που έχει δουλέψει με τους Queen, Rolling Stones, Duran Dyran και γενικά όλο τον κόσμο). Ο ήχος που έβγαλαν ήταν ασύλληπτος. Δεν έχω ξανακούσει τέτοιο πράγμα. Πραγματικά, ντρέπομαι για το τι ακούω στις εδώ συναυλίες. Απολύτως καμία σχέση. Φεύγοντας είδα στην είσοδο ένα ολόκληρο μαγαζί με t-shirts, cd, καπέλα, πρόγραμμα, cd άλλων καλλιτεχνών που στο παρελθόν πέρασαν από την παράσταση και δεκάδες άλλα αναμνηστικά. Όρεξη και λίρες να έχεις ν' αγοράζεις.
Τις ημέρες που βρισκόμουν στο Λονδίνο είχε κυκλοφορήσει τι καινούργιο τεύχος του περιοδικού Prog Rock το οποίο στοιχίζει 7.99 λίρες με την ισοτιμία ευρώ και λίρας να είναι στο 1.20, σημαίνει ότι αν πλήρωνα σε ευρώ θα πλήρωνα 9.59. Στην Ελλάδα το περιοδικό κοστίζει 19€, ποσό πολύ υψηλό για περιοδικό αλλά και με υψηλά περιθώρια κέδρους για τον εταιρία που διανέμει τον ξένο τύπο. Θέλω να πιστεύω ότι έχετε κάνει λάθος και δεν αισχροκερδείτε.
Φυσικά και επισκέφτηκα δύο από τα περίφημα καταστήματα δίσκων HMV. Αν και τ α στοιχεία που ανακοινώθηκαν πρόσφατα, δείχνουν μείωση στο άθροισμα πωλήσεων ψηφιακών και αναλογικών άλμπουμ της τάξης του 7% (τα 128,9 στα 119,9 εκατομμύρια)και τα δύο μαγαζιά ήταν γεμάτα κόσμο που αγόραζε. Βέβαια ήταν η περίοδος των γιορτών, αλλά και οι τιμές είναι λίγο φθηνότερες από τις δικές μας (αν σκεφτείτε μάλιστα τη διαφορά μισθών οι τιμές είναι πολύ φθηνότερες), αλλά και τις προσφορές που φροντίζουν να έχουν όλο το χρόνο σε όλα τα είδη.
Για να επαν΄λεθω στο θέμα των πωλήσεων, παρά τη γενική πτώση, οι πωλήσεις στα ψηφιακά άλμπουμ είχαν αύξηση της τάξης του 30%. Και φυσικά γεγονός είναι ότι οι πωλήσεις των cd μειώνονται πολύ πιο γρήγορα από όσο αυξάνονται οι αντίστοιχες ψηφιακές! Μεγάλη πτώση παρατηρήθηκε και στις πωλήσεις των singles που υποχώρησαν από τα 1,9 στα 2,5 εκατομμύρια των πωλήσεων του προηγούμενου έτους. Παράλληλα δύο ακόμα HMV θα κλείσουν μέσα στην τρέχουσα χρονιά! Πάντως όλα τα ειδικευμένα καταστήματα υφίστανται μεγάλη πίεση ενώ εκείνο που παρατήρησα είναι ότι και τα δύο HMV που επισκέφθηκα είχαν σχεδόν πλήρη ποικιλία και ήταν ενημερωμένα με τις καινούργιες heavy rock κυκλοφορίες.
Κλείνοντας αυτό το σημείωμα μου, ήθελα να σας μεταφέρω ακόμα μια φορά την ντροπή που ένιωσα όταν επισκέφτηκα το Βρετανικό Μουσείο για να δω τα μάρμαρα του Παρθενώνα και για μια ακόμα φορά τα είδα ως Ελγίνεια μάρμαρα και όχι σαν μάρμαρα της Ακρόπολης. Είναι πολύ θλιβερό το συναίσθημα που νιώθει κάθε έλληνας που αντικρίζει τον κλεμμένο πολιτισμό μας και μάλιστα με άλλο όνομα! Αυτοί οι άνθρωποι θησαυρίζουν με ένα μουσείο γεμάτα από κλεμμένα από Ελλάδα και Αίγυπτο και εμείς πληρώνουμε για να πάμε να τα δούμε.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 42

2010-12-14T22:59:00.001-08:00

Σχεδόν όλα τα φανάρια σε όλες τις μεγαλουπόλεις της Ελλάδας έχουν διόδια. Και όχι τα κρατικά διόδια του τύπου που ξέρουμε, αλλά διόδια εξαθλιωμένων ανθρώπων που ελεημονούν για 1 λεπτό! Ανθρώπους που έφυγαν από την πατρίδα τους, πλήρωσαν τον δουλέμπορο, πέρασαν τα αφύλακτα σύνορα μας και τώρα και πάλι σε μια νέα μορφή δουλειάς, ζητιανεύουν στα φανάρια πουλώντας χαρτομάντιλα και εκλιπαρώντας για 1 μόλις λεπτό. Και γράφω νέα μορφή δουλείας γιατί όπως ξέρετε κάθε θέση στο φανάρι..νοικιάζεται από τον προστάτη. Το τελευταίο δίμηνο, η κατάσταση αυτών των εξαθλιωμένων ανθρώπων έχει φθάσει στο απροχώρητο, γιατί οι περισσότεροι στην απελπισία τους για το μόλις 1 λεπτό χτυπούν το τζάμι και παρακαλούν για φαγητό. Πεινούν και υποφέρουν. Το θέμα της λαθρομετανάστευσης και γενικά της ελεύθερης μετανάστευσης όπως έχει διαμορφωθεί στη χώρα μας είναι εξαιρετικά σοβαρό θέμα και δυστυχώς οι ανάλογοι υπουργοί δεν είχαν τις ανάλογες δυνατότητες για να το αντιμετωπίσουν. Εκείνο όμως που θα ήθελα να ρωτήσω είναι το παρακάτω: Οι ελεημονούντες στα διόδια είναι φαινόμενο πολλών ετών, πολλών κυβερνήσεων και υπουργών και σίγουρα είναι άθλιο και δεν τιμά ούτε την Πολιτεία ούτε τους πολίτες της. Μα δεν βρέθηκε ένας υπουργός να τους μαζέψει και να σταματήσει αυτό το φαινόμενο. Αλλά ξέρετε όταν ένα τέτοιο θέμα τραβάει σε μάκρος το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι για να παραμένει αυτή η βρώμικη εικόνα το μυαλό μου δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε άλλο παρά ότι ο εκάστοτε υπουργός τα παίρνει. Γιατί αν ήθελε θα τους είχε μαζέψει σε μια ώρα. Δεν θέλει γιατί έχει όφελος. Και μην σας κάνει εντύπωση, που ένας υπουργός τα παίρνει. Αλλοίμονο. Τα τελευταία 30 χρόνιας την Ελλάδα αυτή ήταν η κύρια δουλειά τους.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 41

2010-12-10T00:01:00.001-08:00

Από τα μέσα της δεκαετίας του '90 που ξεκίνησαν οι τηλεοπτικές εκπομπές τηλεπώλησης βιβλίων, μάθαμε με υπερηφάνεια ότι η έως τότε άγνωστη σ' όλους μας Ομάδα Ε είναι εδώ και φροντίζει για εμάς. Τους Έλληνες της επιούσιας φυλής, που κατάγονται από το ...Σείριο και ένα σωρό ανοησίες και υπερβολές. Οι κκ. Κρομμύδας και Λιακόπουλος, αμφότεροι από τη Θεσσαλονίκη, μήνα με το μήνα, ειδικά ο δεύτερος, κατάφερε να γίνει star τόσο με τον απολαυστικό τρόπο παρουσίασης του όσο και από τα λεγόμενα αλλά και περιεχόμενα, στα δικά του βιβλία. Παραμένω στην Ομάδα Ε που συμφώνα με τα λεγόμενα τους αποτελείται από "σοφούς" έλληνες που μένουν στο περιθώριο και σε μια στιγμή θα εμφανιστούν και θα οδηγήσουν την Ελλάδα στην κορυφή.
Έτσι σε αγράμματους και αφελείς είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι εμείς οι έλληνες είμαστε ανώτεροι φυλή και ότι άλλο αυτό συνεπάγεται. Σήμερα,, με ένα τραγικά μεγάλο ποσοστό των κατοίκων αυτής της κατά τα άλλα ευλογημένης χώρας να βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας, σήμερα που επί 30 χρόνια λεηλασία της χώρας και του πλούτου της μας έχει οδηγήσει στο τέλμα, σήμερα που είμαστε η τελευταία χώρα της Ευρώπης, πιο κάτω ακόμα από την παραδοσιακά φτωχή Ιρλανδία, αυτοί οι....σοφοί που βρίσκονται; Τι κάνουν; Και καλά οι....σοφοί, οι προπαγανδιστές βιβλίων με τι ασχολούνται τώρα: Ανοίξτε τις τηλεοράσεις σας να δείτε τον Λιακόπουλο (γιατί τον Κρεμμύδα έχω να τον δω πολλούς μήνες) να πουλά βιβλία με Υγιεινές τροφές, Μυστικά περάσματα στα βουνά, λόγια οσίων και προφητείες παπάδων(!), αλλά για την περίφημη Ομάδα Ε, ούτε λόγος. Εξ' άλλου τα σχετικά βιβλία ξεπούλησαν.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 40

2010-11-20T10:25:00.000-08:00

Για το θέμα των εθνικών εορτών και των παρελάσεων έχουν γραφτεί πολλά. Θα ήθελα με αυτή την επικοινωνίας μας να θίξω το θέαμα των εθνικών εορτών από τη σχολική και δημοσιουπαλληλική πλευρά. Τα παιδιά μου πηγαίνουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού και ο τρόπος που γιορτάζονται οι 3 εθνικές εορτές (25η Μαρτίου, 28η Οκτωβρίου και 17η Νοεμβρίου) είναι αξιοθρήνητος. Ο μόνος λόγος που γίνονται είναι για να ..μην γίνει μάθημα και να φύγουν οι δάσκαλοι Και το μόνο θετικό σ' όλο τον εορτασμό είναι ο πράγματι γίνεται μια προσπάθεια να μεταφερθούν κάποια μηνύματα για το τι συνέβη εκείνη την ημέρα και τι γιορτάζουμε. Είναι σημαντικό που μικρά παιδάκια έχουν καταλάβει την έννοια της λέξης ελευθερία αλλά έως εκεί. Θεωρώ εντελώς λάθος τον τρόπο που γιορτάζουμε αυτές τις 3 εθνικές εορτές. Αν θέλαμε να τιμήσουμε το νόημα αλλά και τους νεκρούς μας, δεν πρέπει οι χώροι μάθησης και γνώσης να ...αδειάζουν από τη νεολαία, αλλά να είναι γεμάτοι από παιδιά που θέλουν να μάθουν και φυσικά τα μαθήματα θα γίνονται κανονικά, με τους δασκάλους παρόντες και όχι μόλις τελείωσει η γιορτή να στριμώχνονται στην έξοδο. Σήμερα γιορτάζουμε τις εθνικές εορτές από την…προηγούμενη ημέρα, με 2 ώρες, όχι μαθήματος αλλά διεκπεραιωτικής γιορτής. Αμέσως μετά γεμίζουν οι παιδικές χαρές, τα Goodys, οι πλατείες, οι καφετέριες και τα παιδιά βλέπουv dvd με...εθνικούς ήρωες το Woonie the Poh, τον Batman, τη Barbie κ.α Η πιστοποίηση της τεμπελιάς και της αδικαιολόγητης διακοπής των μαθημάτων γίνεται εν γνώσει του/της υπουργού, που με την αδιαφορία του/της συμβάλλει στην απαξίωση της έννοιας του μαθήματος. Ο εορτασμός δεν γίνεται να την κοπανίσουν οι δάσκαλοι και καθηγητές, γίνεται γιατί έχει τη σημασία του. Νομίζω ότι η σημερινή υπουργός (σιγά που θα σε γράψω με κεφαλαίο) μέσα στην γενική αλλαγή πραγμάτων, προς το καλύτερο, έχει μια μοναδική ευκαιρία για μια σημαντική αλλαγή.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 39

2010-11-17T06:01:00.001-08:00

Το Σεπτέμβριο ο Rockmachine.gr γιόρτασε τα 3 του γενέθλια. Το σημαντικό δεν είναι ότι καταφέραμε να συγκεντρώσουμε πολύ κόσμο απ' όλη την Ελλάδα, ούτε η αναβάθμισή της ποιότητας ήχου που κάναμε πριν λίγες ημέρες. Ούτε ακόμα η καθημερινή, σταθερά αυξανόμενη επισκεψιμότητα στο σταθμό. Το πιο σημαντικό στη δουλειά μας, ή για να μην είμαι υπερβολικός ένα από τα πλέον σημαντικά στοιχεία της δουλειάς μας είναι η καταξίωση σε χώρους που web radios και μουσικά sites δεν μπαίνουν. Μιλάω για την παρουσίαση του άρθρου για τα web radios στο επαγγελματικό εβδομαδιαίο περιοδικό Ad Bussiness (Δευτέρα 18 Οκτωβρίου, τεύχος 708) που απευθύνεται αποκλειστικά στους ανθρώπους και στις εταιρίες που δραστηριοποιούνται στη διαφήμιση. Δύο γεμάτες σελίδες του περιοδικού, αφιέρωμα στο web radio και την εξέλιξη του, παρουσίαση των κυριοτέρων web radios στην Ελλάδα και ξεχωριστή μεγάλη παρουσίαση του Rockmachine.gr με τίτλο”Το φαινόμενο Rockamchine.gr”.
Θεωρώ μεγάλη επιτυχία την δυναμική παρουσία του Rockmachine.gr σ΄αυτό το άρθρο της Κας Σόνιας Χαϊμαντά, που χωρίς να έχουμε την προστασία ή και την οικονομική δύναμη κανενός επιχειρηματία (δηλαδή μακάρι να είχαμε) καταφέρνουμε να φυτρώνουμε παντού. Δεν τρέφω αυταπάτες, ότι μετά την παρουσία μας στις σελίδες του Ad Bussiness δεν θα προλαβαίνουμε....Όμως μια βοήθεια θα πάρουμε.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 38

2010-11-10T06:22:00.000-08:00

Πριν λίγες ημέρες τα ΜΜΕ με περίσσιο θαυμασμό και ανακούφιση μας ενημέρωσαν ότι αναπτύχθηκαν στον Έβρο οι 200 συνοριοφύλακες της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Φύλαξης των Συνόρων (FRONTEX), μετά την έγκριση από την Κομισιόν του σχετικού ελληνικού αιτήματος για την αντιμετώπιση της παράνομης εισόδου μεταναστών από τα χερσαία σύνορα. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη ανάπτυξη Ομάδων Ταχείας Συνοριακής Επέμβασης (RABIT) σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως αναφέρει η ευρωπαϊκή υπηρεσία. Να δούμε όμως τι είναι η Frontex: στελέχη που ειδικεύονται στον εντοπισμό πλαστών εγγράφων, παράνομης εισόδου, ελέγχων σε πρώτο και δεύτερο επίπεδο αλλά και διερμηνείς και ανακριτές, ενώ η διάρκεια της τοποθέτησης της δύναμης εκτιμάται ότι θα φτάσει τους δύο μήνες. Στην ομάδα θα διατεθούν 15 λεωφορεία, 19 περιπολικά και ένα ελικόπτερο από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Αυστρία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία και τη Γερμανία. Οι συνοριοφύλακες θα περιπολούν μαζί τις ελληνικές δυνάμεις στην περιοχή για να συνδράμουν στο έργο της αντιμετώπισης της παράνομης μετανάστευσης. Oι Ευρωπαίοι συνοριοφύλακες θα τελούν υπό τον έλεγχο και το συντονισμό της ελληνικής διοίκησης, θα φέρουν τα διακριτικά των χωρών τους και οπλισμό, τον οποίο θα χρησιμοποιούν μόνο για αυτοάμυνα. Οι δυνάμεις ταχείας αντίδρασης της Frontex θα κινούνται στις προκαθορισμένες περιοχές που έχουν συμφωνηθεί στο καταρτισθέν επιχειρησιακό πλάνο. Οι παραπάνω γραμμές είναι αυτούσιες από το ρεπορτάζ των εφημερίδων.
Να δούμε όμως μαζί την ουσία:Αποτύχαμε τόσα χρόνια να φυλάξουμε εμείς(!)τα σύνορά μας και καταφεύγουμε σε 200 συνοριοφύλακες από τη Σλοβακία, Ουγγαρία, Βουλγαρία κ.α. για να καταφέρουν αυτό που ελληνικός στρατός δεν κατάφερε. Αυτό που η ελληνική αστυνομία δεν κατάφερε. Ναν θυμίσω ότι πριν λίγα χρόνια ιδρύθηκε το σώμα των συνοριοφυλάκων που περιπολούσε στις …πόλεις. Δηλαδή τα σύνορα ήταν αφύλακτα… και τους περιμέναμε στις πόλεις!
Μην φανταστείτε ότι η Frontex κάνει κάτι το ιδιαίτερο. Απλά είναι προσεκτικοί και σοβαροί, επίθετα που λείπουν από τα χαρακτηριστικά μας. Σκεφτείτε ότι μέχρι να αναλάβει αυτή η διεθνής δύναμ,η στην ελληνική επικρατεια έμπαιναν παράνομα 300 μετανάστες την ημέρα! Και δεν ντρεπόμαστε που το λέμε! Καταλαβαίνω ότι και οι δικές σκέψεις για το συγκεκριμένο θέμα είναι πολλές. Κλείνω με μια ερώτηση: Πιστεύεται ότι πριν μερικά χρόνια θα δεχόμαστε τα σύνορά μας να φυλάσσονται από ξένους αστυφύλακες; Θα είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν. Και τώρα είμαστε ευχαριστημένοι αφού χρυσώσαμε το χάπι λέγοντας ότι τα σύνορά μας είναι και σύνορα της Ευρώπης. Άντε πες κάτι αντίστοιχο στον Ιρλανδό ή στον Πορτογάλλο να δεις τι θα σου πει.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 37

2010-10-21T06:42:00.000-07:00

Ο Γρηγόρης Ψαριανός αποκάλυψε ότι στο δήμο της Αθήνας αν και υπάρχουν ειδικοί κάδοι για ανακύκλωση, όταν περνάει το απορριμματοφόρο τα μαζεύει όλα μαζί, με τα υπόλοιπα σκουπίδια, και τελικά καταλήγουν στην ίδια χωματερή. Στην άποψη-καταγγελία συμφώνησε και ο Γ. Σγουρός.
«Δε λειτουργεί τίποτα και δε θα λειτουργήσει τίποτα όσο υπάρχουν τέτοια μυαλά», είπε ο υποψήφιος περιφερειάρχης της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Μεταφέρω με copy paste το κείμενο που ανέβασε το ενημερωτικό site www.newsbeast.gr πριν λίγες ημέρες. Τώρα εγώ τι σχόλιο να γράψω; Ότι είναι ανίκανοι να διασειστούν ακόμα και τα σκουπίδια: έως πότε ανίκανοι υπάλληλοι και δήθεν πολιτικοί με ..πρωτοβουλία και δυναμισμό (!) θα μας κυβερνούν; Και μην παρεξηγηθώ. Ο Κος Ψαριανός αναφέρεται στο Δήμο Αθήνας, εγώ μεταφέρω την κατάσταση σε όλη τη χώρα μας σχετικά με την ανακύκλωση. Ψεύτες και κλέφτες πολιτικοί, η ανακύκλωση είναι πολιτισμός και θέλει υπευθυνότητα. Είστε τόσο ανίκανοι που ούτε τα σκουπίδια δεν μπορείτε να διαχειριστείτε. Σκουπίδια.!

FIREHOUSE, PRETTY MAIDS ΚΑΙ BONFIRE GAGARIN 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

2010-10-18T07:25:00.000-07:00

Επί τέλους έγινε! Μετά από δύο αναβολές και άλλες δύο αλλαγές στο τρίτο συγκρότημα (σε όσους δεν θυμούνται το Line up ξεκίνησε με Firehouse, Bonfire και Hardrock Superstar, για να ανακοινωθούν οι ΤΝΤ και να καταλήξουμε στους Pretty Maids) η πολυπόθητη συναυλία έγινε. Στη Θεσσαλονίκη, απ΄ότι με πληροφόρησαν συγκέντρωσε μόνο 450 ανθρώπους, ενώ την Αθήνα κοντά στους 850. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι είναι η πρώτη φορά που βλέπω τρία συγκροτήματα του ίδιου βεληνεκούς να εμφανίζονται την ίδια ήμερα με full set χρόνου. Οι Bonfire και Firehouse έπαιξαν 1 ½ ώρα, ενώ οι Firehouse κάτι λιγότερο. Ο λόγος είναι ότι τρείς από τους Firehouse πέταγαν στις 6 ½, όπως και οι Pretty Maids, οι οποίοι έφυγαν αμέσως μετά το show! Ακριβώς στις 19.30 βγήκαν οι Bonfire μ¨έναν άκρως επικοινωνιακό Clauss Lessman, που αφού μας είπε όσες ελληνικές λέξεις ήξερε, μας αφιέρωσε το Proud of my your country αναφορικά με τις κακές οικονομικές και κοινωνικές στιγμές που περνάμε. Ξεκίνησαν με το instrumental The Rauber και κολλητά το Bells of Freedom (και τα δύο από το τελευταίο άλμπουμ τους The Rauber) για να ακολουθήσει μια σειρά hits όπως Don’t touch the light, Never mind, American nights, Hot to Rock, Sword and stone, Champion, Tony's Roulette, I’m on my way που το αφιέρωσαν στον Steve Lee, για να κλείσουν με 2 ! encores (αυτοί πέταγαν το μεσημέρι!) με το καταπληκτικό You make me feel που τραγούδησε ο κόσμος και τα Sweet Obsession (συν συνθέτης ο J. L. Turner)και Ready for action. Κρίμα που δεν είπαν το αγαπημένο μου (μας) Hard on me. Για τους fans του πάντως η εμφάνισή τους ήταν καταιγιστική και χάρηκαν που τίμησαν με τόσα τραγούδια το άλμπουμ τους Fireworks.Οι Pretty Maids ήταν ένα κλικ καλύτεροι από τους Bonfire και αυτό οφείλεται τόσα στα πλήκτρα που έντυναν τον ήχο τους, όσο και στην καταπληκτική δουλειά του κιθαρίστα Ken Hammer που μπορεί να μην είναι εντυπωσιακό ς αλλά είναι (πολύ) καλός. Ξεκίνησαν με το Pandemonium από το ομότιτλο τελευταίο άλμπουμ τους και συνέχισαν με τα We came to rock, Invu, εισαγωγή του Carmina Buranan και αμέσως μετά το Back to back, Little drops of heaven, τα πανέμορφο Savage Heart, Please don’t leave me που είναι από τις 3 καλύτερες διασκευές που έχω ακούσει, Love games, Rodeo, Future world , Door to door και Red hot and heavy. Για την ιστορία στο μπάσο εδώ και αρκετό καιρό είναι ο Hal Patino πρώην μπασίστας του King Diamond.
23.και 05 και στη σκηνή εμφανίζονται οι Firehouse, που το set list τους είναι σκέτη μπόμπα!Rock on the radio, Shake and Tumble, All she wrote (νωρίς νωρίς για να ανάψουν τα αίματα) When I look into your eyes, Reach for the sky, Overnight sensation, Helpless, Don’t treat me bad, Oghta to be a low, Love of a lifetime. Ειδικά για το Door to door θα ήθελαν να συμπληρώσω ότι αν αυτό το τραγούδι είχε κυκλοφορήσει σε χρονολογία που το προτελευταίο νούμερο ήταν 8, τότε θα μιλάγαμε για ένα super melodic rock anthem. Αλλά κυκλοφόρησε το 2003. Κάτι παραπάνω από πολύ καλός και σε μεγάλη φόρμα ο τραγουδιστής C.J. Snare, όπως και ο βασικός συνθέτης και κιθαρίστας Bill Leverty. Πολύ σημαντικό ότι από την αυθεντική σύνθεση τρείς στους τέσσερεις είναι από την αυθεντική σύνθεση , με τρίτο τον ντράμερ Michael Foster.
Στην είσοδο του Gagarin πωλούσαν πολλά t-shirts των Bonfire και Pretty Maids, πολλά cd των Bonfire με πιο σημαντικά τους Cacumen (early days of Bonfire) και Ez livin. Δυστυχώς οι Firehouse δεν είχαν φέρει τίποτε, ενώ οι τιμές ήταν λογικές.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 36

2010-10-06T01:20:00.000-07:00

Ζώντας όλες αυτές τις κοσμικές αλλαγές στο εργασιακό, που μερικές έπρεπε να είχαν γίνει πολλά χρόνια νωρίτερα, σκέπτομαι ένα πράγμα: Πως πριν μερικά χρόνια οι εργατοπατέρες (συνήθως γραμματείς και πρόεδροι εργατικών οργανώσεων και αμέσως μετά βουλευτές) κατάφερναν κι έβγαζαν τον κόσμο στο δρόμο, δημιουργώντας μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις σταματώντας κάθε πιθανή αλλαγή. Σήμερα όχι μόνο συμφωνούν με τα μέτρα αλλά σκύβουν και το κεφάλι; Αυτοί που μάτωναν και έβγαζαν πύρινους λόγους στην τηλεόραση τι έγιναν; Θυμόσαστε τον Πέππα της Ολυμπιακής; Τώρα βλέπουμε τον (όλο και λιγότερο μάχιμο) Κο Κουτσούκη του ΟΣΕ. Στην αρχή μάτωσε κι αυτός και αναφώνησε «Μολών Λαβε»(!!!), τώρα όλο και σιωπά. Όλοι αυτοί τόσα χρόνια έλπιζαν (όπως όλοι μας) στον καλό Θεό της Ελλάδας και στο «έλα μωρέ» θα φροντίσει το κράτος για εμάς. Και τώρα έφτασε η εποχή της απόλυσης και στην καλύτερη περίπτωση της μετάταξης και ότι κρύβει αυτή για ένα εργαζόμενο. Τόσα χρόνια αντί να βγουν στο δρόμο και να σταματήσουν τις υπεράριθμες προσλήψεις,αντί να φωνάξουν για την κατασπατάληση κύτταγαν μόνο τον εαυτό τους, χωρίς να βλέπουν ότι το συμφέρον κάθε εργαζόμενου είναι να πηγαίνει καλά η δουλειά του. Το μόνο σωστό που άκουσα από εργατοπατέρα είναι να αποδεχτεί η Κυβέρνηση μετά τη λήξη του μνημονίου, να επιστρέψουν οι μισθοί στην παλιά βάση τους. Πράγμα που δεν θα γίνει γιατί η χώρα έχει μπει σε άλλη λογική. Και αυτή η λέξη (λογική) με οδηγεί στη σκέψη πως τις τελευταίες μόνο ημέρες, η αστυνομία, συλλαμβάνει λαθρέμπορους ναρκωτικών, δεκάδες φοροφυγάδες με σκάφη και αυτοκίνητα, οι έλεγχοι έχουν πολλαπλασιαστεί κι γενικά βλέπεις ένα κράτος να κινείται. Πριν το καλοκαίρι …τίποτα. Όλα στην τύχη. Προσπαθούμε σήμερα να επανιδρύσουμε τη χώρα λες και πρόκειται ανακαίνιση διαμερίσματος. Και κλείνω παραθέτοντας ακόμα μια σκέψη για ένα τρίτο θέμα: Ακόμα και σήμερα προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας οδηγήσουν στις κάλπες των δημοτικών εκλογών, με κριτήρια πολιτικά και όχι της τοπικής κοινωνίας μας. Με κριτήρια που βολεύει για ακόμα μια φορά αυτούς και όχι εμάς!

OZZY OSBOURNE 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2010

2010-09-26T01:57:00.000-07:00

Ήταν μια καταπληκτική βραδιά. Σ’ ένα φθινοπωρινό Terra Vibe, 8.000 περίπου fans όλων των ηλικιών, αποθέωσαν την μεγαλύτερη metal προσωπικότητα, που για 2 (!!!) ώρες τα έδωσε όλα. Η φοβία όλων μας για βροχή ακριβώς την ώρα έναρξης της συναυλίας (21.00) όπως είχε προβλέψει η ΕΜΥ, ευτυχώς στις πήγε περίπατο, όπως περίπατο πήγαν και οι φοβερές προβλέψεις των ελλήνων ροκάδων που τα ξέρουν όλα «Θα παίξει 5-10 τραγούδια και θα φύγει». Ε λοιπόν ο Αρχιερέας του Metal σε πολύ καλή φόρμα, έπαιξε 2 ολόκληρες ώρες και μόνο στα τελευταία 2 τραγούδια (No more tears, Paranoid) η φωνή δεν έβγαινε.
Ακριβώς στις 21.00 στη μικρή σκηνή με λιτή με μαύρο και απέριττο σκηνικό, εμφανίζονται οι σκηνή οι Adam Wakeman πλήκτρα/κιθάρα, Rob Blasko Nicholson μπάσο, Tommy Clufetos ντραμς και Gus G ή καλύτερη Κώστας Καραμητρούδης κιθάρα. Ακολουθεί ο Αρχιερέας τραγουδώντας Bark at the moon και όλοι γινόμαστε λύκοι με το ουρλιαχτό μας να σκίζει την νύχτα. Ακολουθεί το μοναδικό καλό τραγούδι από το καινούργιο του άλμπουμ ,Scream, Let me hear you scream. Εν μέσω «σατανικής» αποθέωσης ο Αρχιερέας αναγγέλλει το Mr Crowley και το Tera Vibe μετατρέπεται σε κόλαση. Ακολουθούν μια σειρά τραγουδιών που για όλους μας αποτέλεσαν το soundtrack των εφηβικών και μεταεφηβικών χρόνων μας. Suicide Solution, Fly high again (που το θυμήθηκε), Fly in the sky (επίσης που το θυμήθηκε), Killer of the giants (κομματάρα), Crazy train, I don't know, Shot in the dark (όλη η δεκαετία του’80 σ’ ένα τραγούδι), Mama I’m coming home, ένα χορταστικό πέρασμα από Black Sabbath (Iron Man, War Pigs, Into the void, Fairies were boots, Rat salad όπου γίνεται η παρουσίαση των μελών του και ένα solo ντραμς) και κλείνει με No more tears και Paranoid. Έκπληξη προκάλεσε η αφιέρωση στον Ronnie James Dio του Road to nowhere (από το No more tears) αφού για ένα διάστημα οι σχέσεις τους ήταν μάλλον κακές. Εδώ να θυμίσω ότι πριν μερικά η Sharon Osbourne έζησε τον εφιάλτη του καρκίνου.
Στην παρουσίαση που έκανε στους bandmates, ήταν ιδιαιτέρα φιλικός προς στον Gus G λόγω εντοπιότητας και το κοινό αντέδρασε όπως του άξιζε: Πολύ και ζεστό χειροκρότημα προς τον Κώστα που είμαι σίγουρος ότι εδώ και πολλούς μήνες ζει σε όνειρο. Φυσικά σ’ όλα τα παραπάνω απαραίτητο αξεσουάρ αποτέλεσε η …μάνικα, που έχει αντικαταστήσει τον περίφημο κουβά . Οι πρώτες σειρές πρέπει να έκανα ένα γερό μπάνιο. Καλή παρουσία έκαναν οι Poem που άνοιξαν τη συναυλία και είχαν την ευκαιρία να παίξουν σε περισσότερο από 6.000 κόσμο, που είχε μαζευτεί εκείνη την ώρα, κάνοντας μια καλή «κατάθεση» της τραγουδιών τους από το πρώτο cd τους. Εύχομαι να το εισπράξουν από τον κόσμο, γιατί όπως πολύ σωστά είπε ο τραγουδιστής/κιθαρίστας τους, «το χειροκρότημα δεν πάει μόνο σε εμάς αλλά σ’ όλη την ελληνική σκηνή». Και πιστέψτε με επειδή κάνω αυτή τη δουλειά από το 1978, ποτέ άλλοτε η ελληνική rock/metal σκηνή δεν είχε τόσες πολλές κυκλοφορίες και ενεργά συγκροτήματα. Για μια ακόμα φόρα, αδικαιολόγητα ακριβά τα official merchandise. Στις κακές εποχές, στην γενιά των 592€ ένα fleece με κουκούλα δεν μπορεί να στοιχίζει 50€!, όπως και το t-shirt με το εξώφυλλο αλλά με τη ελληνική σημαία (αντί της μαύρης του εξώφυλλου), 30€ είναι πρόκληση. Σίγουρα θα πουλάγανε πολύ περισσότερα προϊόντα, αν οι τιμές ήταν 5€ τουλάχιστον φθηνότερα. Η φθήνια τρώει τον παρά. Έχω σοβαρή ένσταση στην κατά τ’ άλλα άψογη διοργάνωση, στο γεγονός ότι έπαιξε στη μικρή σκηνή. Η πίεση στον κόσμο που ήταν μπροστά από την κονσόλα τραγούδι με τραγούδι γινόταν όλο και πιο ασφυκτική ενώ όσοι ήταν διπλά από την κονσόλα ήταν υποχρεωμένοι να μετακινούνται προς τα πλάγια ή απλά άκουγαν και δεν έβλεπαν!
Τέλος επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας ένα στιγμιότυπο από το meet and greet που είχα μαζί με ακροατές του Rockmachine.gr και τον Ozzy. Στις 18.30 συγκεντρώθηκαν όλοι οι τυχεροί που είχαν κερδίσει ένα backstage για Meet and greet με τον Ozzy και ένας ένας αρχίζει να φωτογραφίζεται μαζί του και να μας υπογράφει ένα μόνο εξώφυλλο. Ντυμένος όπως και στη συναυλίας (μαύρο αθλητικό παπούτσι, μαύρο παντελόνι, μαύρη μακρυμάνικη μπλούζα με ασημένια σχέδια, μαύρη κάπα και απίστευτο Make up και αναρίθμητα τραβήγματα και πλαστικές, σε σημείο η μύτη να έχει γίνει τρομερά μυτερή ) και ευδιάθετος, βλέπει ένας από τους νικητές του m&g να επιχειρεί να τον φιλήσει. Τραβιέται και ακούμε ένα δυνατό fuck! Ναι, στην κρεβατοκάμαρα δίπλα από τη φωτογραφία του γάμου , του Ολυμπιακού, έχω και τη φωτογραφία μου με τον Ozzy. Είναι ο πρώτος!

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

2010-09-20T07:10:00.001-07:00

ΔΝΤ, Μνημόνιο, ελεγκτές, πραγματική οικονομία, μειώσεις και ένα σωρό άλλες λέξεις μπήκαν στη ζωή μας και στο καθημερινό λεξιλόγιο μας το τελευταίο εξάμηνο. Φυσικό δεν ήταν; Τόσα χρόνια το κράτος δεν δούλευε, εμείς αλληλοδουλευόμαστε, ο ένας έκλεβε τον άλλο, και όλοι μαζί το κράτος. Ζητούσαμε δήθεν αξιοκρατία και καλούς πολιτικούς, αλλά εμείς δεν είμαστε που πηγαίναμε και τους λέγαμε "διόρισε την κόρη, 8 ψήφους έχω". Εμείς δεν είμαστε αυτοί που προσπαθούσαμε να διαπλέκουμε όσο μπορούμε περισσότερο για να αποκομίσουμε οφέλη; Εμείς δεν κλείναμε το στόμα μας όταν βλέπαμε διάτρητα νομοσχέδια γεμάτα παραθυράκια να ψηφίζονται; Ο κατάλογος της ανοησίας μας είναι ατελείωτος και η δημοσιονομική κατάρρευση δεν άργησε να έλθει. Κατά τη φτωχή γνώμη μου ούτε το σκάνδαλο της Leehman μας έφταιξε, ούτε οι εκθέσεις των "κακών" τραπεζών. Το κακό μας το κεφάλι και τίποτε άλλο. Αλλά εκείνο που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι οι παρακάτω σκέψεις και αναλογισμοί.
Αφού η χώρα κατέρρευσε οικονομικά και δεν είχε να πληρώσει τους μισθούς και τις συντάξεις του Ιουνίου και πήγαμε στο ΔNT που μας χορήγησε τα σχετικά δάνεια, γιατί η Νέα Δημοκρατία αντιτίθεται: Στο κάτω κάτω της γραφής, επί των άθλιων ημερών της έγινε το τελευταίο τεράστιο φαγοπότι. Δηλαδή πως θα πληρωνόντουσαν οι μισθοί και οι συντάξεις; Τι ψευτοπαλληκαρισμοί είναι αυτοί;
Το μεγάλο ερώτημα μου παραμένει να είναι ποιός θα κυβερνήσει τη χώρα όταν βγει από αυτόν τον κυκεώνα: Μην κρυβόμαστε οι πολιτικοί που σήμερα κυβερνούν μαζί με τους προηγούμενους της ΝΔ ήταν αυτοί που συνειδητά οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή. Οι πολιτικοί μας (αλλά και εμείς οι πολίτες) είναι μαθημένοι στην πελατειακή σχέση με τους πολίτες και ελάχιστοι γνωρίζουν τη δουλειά τους. Και όσοι την ξέρουν ΔΕΝ την κάνουν. Διάβαζα πριν μερικών μηνών ότι ο Κος Χατζηγάκης χρέωσε το ελληνικό δημόσιο με 150.000€ για αλλαγές στο γραφείο του. Αφού ο άνθρωπος δεν είχε τι να κάνει, τουλάχιστον ας περνάει καλά. Και κανείς δεν του είπε τίποτε. Μα ποιός να του πει, αφού κι άλλοι τρώνε (τις σάρκες μας). Και τώρα τολμούν και ζητούν να τους καλύψουμε αυτά που φάγανε. Και εμείς πρόθυμοι το κάνουμε. Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα όχι σε φορολογία αλλά σε υπερφορολόγιση. Αυτές τις ημέρες ζούμε μια δεύτερη αθλιότητα μεταξύ κυβέρνησης και ιδιοκτητών βυτιοφόρων που φυσικά ξεσπάει στην πλάτη ντου λαού. Εσείς τι νομίζετε, ότι οι πολιτικοί πληρώνουν τη βενζίνη με την ίδια τιμή που την αγοράζουμε εμείς; Σ' όλα έχουν ατέλεια. Τηλέφωνα, βενζίνη ,αγορά αυτοκινήτων, ρεύμα και όλο ζητάνε κι άλλα. Δεν καταλαβαίνουν με κανένα τρόπο τα προβλήματά μας και στην ουσία δεν τους ενδιαφέρουν. Κάποτε η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ ήταν και πολιτικό και κοσμικό γεγονός. Τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά τον Κώστα Καραμανλή (ντρέπομαι ακόμα που γραφώ τ' ονομά του) έγινε το κοσμικό γεγονός των διαδηλωτών. Παρακολουθώντας τη συνέντευξη τύπου του Πρωθυπουργού για μια ακόμα φορά κατάλαβα αλλά και πείστηκα ότι ο άνθρωπος αυτό δεν έχει συνειδητοποιήσει τι γίνεται στη χώρα. Ζητάει συνεχώς να κάνουμε στερήσεις, και δεν καταλαβαίνει ότι ο κόσμος θα βγει στους δρόμους αν δεν πιάσει αυτούς που κλέψανε. Η λαϊκή οργή είναι τεράστια και υποβόσκει. Και αυτός μ'ένα μειλίχιο ύφος, απευθύνεται σε ένα κράτος άνεργων, λες και δεν συμβαίνει τίποτε. Όπως αποδείχτηκε όμως χειρότεροι όλων είναι οι συνδικαλιστές που τόσα χρόνια ήξερα ν και δεν μίλαγαν. Και για στην Ολυμπιακή και στον ΟΣΕ και στα νοσοκομεία και στο Δημόσιο. Όλοι σιωπούσαν. Έπαιρναν τα επιδόματα, δούλευαν (;) ελάχιστο και η χώρα έπεφτε στο γκρεμό. Όλοι όμως ήξεραν ότι το …Ελληνικό δημόσιο και ο Θεός της Ελλάδας θα μας σώσει. Έλα που όμως ό Θεός δεν μας έσωσει και μας έριξε στο ΔΝΤ. Και ξέρετε το ΔΝΤ το ήθελαν όλοι οι πολιτικοί κι ας μην το παραδέχονται. Γιατί κάτω από το άλλοθι του, το ΠΑΣΟΚ πέρασε ένα σωρό απίθανες αλλαγές σε θεσμικά θέματα. Να θυμίσω σε πόσο χρόνο και πίεση χρειάστηκε η Φάνη Πάλλη Πετραλιά για να κάνει μια συνένωση ασφαλιστικών ταμείων και με την επέμβαση και …την προσταγή του ΔΝΤ πόσες θεσμικές αλλαγές έγινα σε χρόνο μηδέν. Και κάτι τελευταίο: Βλέπω στα δελτία ειδήσεων τους εκπροσώπους των εργαζομένων στον ΟΣΕ να φωνάζουν και να απειλούν. Εν πρώτοις θα παρακαλούσα τον Κο Κουτσούκη να μην βάζει στο στόμα του εκφράσεις του τύπου ΅Μωλόν Λαβε”, επίσης επειδή ξαφνικά όλοι οι εργαζόμενοι απειλούν ότι θα ματώσουν, έχω να σας προτείνω τέτοιοι που είστε βάλτε και καμία σερβιέτα.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ 35

2010-08-29T23:50:00.001-07:00

Ήμουν σίγουρος ότι με είχε.. ψηλά, με υπολόγιζε. Όμως ανήμερα της ονομαστικής μου εορτής επιβεβαιώθηκα, όταν έλαβα ταχυδρομικώς την ευχετήρια κάρτα του Δήμαρχου Ν. Ψυχικού, όπου είμαι δημότης με "τις θερμότερες ευχές μου για την ονομαστική σας εορτή».Για μένα ήταν κάτι παραπάνω από επιβεβαίωση. Σχεδόν άμεσα την έκανα κάδρο και τη τοποθέτησα πάνω από το συζυγικό κρεβάτι, διπλά από τα κάδρα με τον Χριστό, τη φωτογραφία του γάμου, τους Deep Purple και τον Ολυμπιακό. Δεν είναι μικρό πράγμα να σου στέλνει τις ευχές του κοτζάμ Δήμαρχος.
Πέρα του αστείου ή αν θέλετε της γελοιότητας, που θυμίζει ασφαλιστή που τηλεφωνεί στους πελάτες που γιορτάζουν, θα πρότεινα στον Κο Χαροκόπο αντί να σπαταλά τα χρήματα του Δήμου, σε ευχετήριες κάρτες που σαν δημοσιοσχετίστικη κίνηση είναι εντελώς, μα εντελώς ξεπερασμένη, να φροντίσει τα προβλήματα του δήμου Ν. Ψυχικού, που ειδικά τώρα μετά την ένωση του με τους άλλους δύο Δήμους, θα πάρουν μεγαλύτερη διάσταση.
Δράττομαι της ευκαιρίας της ευκαιρίας της αποστολής της ευχετήριας κάρτας και παρατηρώ για μια ακόμα φορά ότι τα κόμματα στην προσπάθεια τους να επιβεβαιώσουν τη θέσης τους αλλά και να είναι αναγκαία, προσπαθούν για ακόμα μια φορά να πολιτικοποιήσουν τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης που είναι καθαρά θέμα επιλογής σωστών προσώπων και όχι προσώπων και κομμάτων. Σκίζουν τα ιμάτια τους ποιος θα είναι ο αντίπαλος του Κακλαμάνη στην Αθήνα, το ‘ίδιο στη Θεσσαλονίκη και στον Πειραιά, τα ονόματα των υποψηφίων έρχονται και παρέρχονται καθ’ ότι οι περισσότεροι πολιτικοί ίσως και να φοβούνται μια υποψηφιότητα. Να θυμίσω το στραπάτσο της Κιας Δαμανακή πριν μερικά χρόνια που ως υποψήφια του ΠΑΣΟΚ δεν είχε ψηφιστεί ούτε από τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ! Όλοι στους καινούργιους πλέον δήμους μας, θέλουμε τίμιους εργατικούς ανθρώπους, και όχι αλεξιπτωτιστές και πυροτεχνήματα της στιγμής (Μπακογιάννη Δήμαρχος της Αθήνας, ούτε σαν κακόγουστο αστείο δεν ακούγεται). Την προηγούμενη εβδομάδα όλα τα Δελτία Ειδήσεων αναφερόντουσαν και έδειχναν τον Κο Καμίνη (Συνηγόρος του Πολίτη) στην προσπάθεια να τον μάθουμε με ταχύρυθμα μαθήματα αλλά η υποψηφιότητα του αποσύρθηκε λόγω μη αναγνωσιμότητας. Τα κόμματα ελάχιστο ενδιαφέρονται (έως καθόλου) για την πρόοδο των πολιτών και των δήμων. Ενδιαφέρονται σε μείζονα βαθμό για την συνέχεια της καταξίωσής τους και τη διαρκή αντιπαράθεση που έως σήμερα δεν έχει αποφέρει στον τόπο απολύτως τίποτα.
Υ.Γ. Εκείνο το θέμα με τη μείωση των βουλευτών τι έγινε ,ξεχάστηκε;

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 34

2010-07-31T01:15:00.001-07:00

Για να είμαι ειλικρινώς δεν περίμενα να διαρκέσει τόσες ημέρες η απεργία των οδηγών βυτιοφόρων. Και για να είμαι πιο συγκεκριμένος οι γραμμές αυτές γράφονται Παρασκευή βράδυ, μετά την ανακοίνωση της συνέχιση της απεργίας.
Δυστυχώς η ελληνική κυβέρνηση κάτω από την ασφυκτική πίεση του ΔΝΤ οδηγείται σε πράξεις που έπρεπε να κάνει πριν από πολλά πολλά χρόνια όπως στην προκειμένη περίπτωση το άνοιγμα των επαγγελμάτων. Και για να καταλάβατε τι αδύνατα ανθρωπάκια είναι οι υπουργοί(;), όχι μόνο δεν κατάφεραν να κινητοποιηθούν άμεσα ώστε να σταλούν τα δελτία επίταξης των βυτιοφόρων, δείχνοντας βούληση και δυναμισμό, αλλά στην Πάτρα δεν είχαν καταστάσεις και προσπαθούσαν με αντιπαραβολές καταστάσεων που είχαν στην Αθήνα να βρουν του ιδιοκτήτες και να στείλουν στα Δελτία. Ο λαός αυτό το λέει μ....ο, εγώ γραφώ χάος. Να φανταστείτε για τι ανίκανους υπουργούς μιλάμε, που τόσα χρόνια προτιμούσαν να πληρώνει η χώρα πρόστιμα στην Ε.Ε. για το μη άνοιγμα των επαγγελμάτων παρά να στενοχωρήσουν τον Κο Τσάμο και οιονδήποτε συνδικαλιστή που θα τους έτριζε τα δόντια και θα χάνανε ψήφους. Άνθρωποι ανίκανοι που δεν μπορούν να επιβάλουν νόμους και θέληση , που όμως απαιτούν το σεβασμό μας. Αν και νομίζω ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πληρώνονται και ας τους έχουμε απαξιώσει.
Εσείς νομίζετε ότι ένα βουλευτής στερείται βενζίνης αυτές τις ημέρες; Και γεμάτα ρεζερβουάρ έχουν και χωρίς επιβάρυνση φόρο που πληρώνουμε εμείς! Υποτίθεται ότι η επίταξη θα ξεκίναγε την Πέμπτη αλλά όπως έγραψε το newsbeast.gr "οι παραδώσεις των Δελτίων γίνονται με ρυθμό χελώνας"! Κι αν έστω ότι η κυβέρνηση δεν ήθελε να προχωρήσει η επίταξη για να μην οδηγήσει τα πράγματα; σε ακραίες λύσεις, τι στο καλό κυβέρνηση είναι όταν δεν έχει ικανότητα να επιβάλλεται;. Και σκεφτείτε ότι η απεργία των οδηγών δεν έχει την υποστήριξη κανενός κόμματος και καμίας κοινωνικής ομάδας. Φτάσαμε να δούμε ένα Ρέππα να τους γλύφει!!! μπας και αρχίσει η τροφοδοσία. Ανίκανοι άνθρωποι σε σημαντικές θέσεις.
Υ.Γ.
Μου εξηγείται πως είναι δυνατόν στα βενζινάδικα που η διανομή γίνεται από βυτιοφόρα των εταιριών η τιμή της βενζίνης να έχει απογειωθεί: Δεν σκέφτηκε κανείς να εφαρμόσει τον πίνακα διατίμησης τις ημέρες της απεργίας; Σας είπα, αυτοί δεν πληρώνουν τίποτα, από εμάς απομυζούν. ________________________________________

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 33

2010-07-19T01:55:00.000-07:00

Από τα μέσα της εβδομάδας που πέρασε ξέραμε ότι το Σαββατοκύριακο 17, 18 Ιουλίου είναι πολύ πιθανό λόγο καιρικών συνθηκών να αναπτυχθούν φωτιές κυρίως στην Αττική. Το ξέραμε και αν δεν το ξέραμε το μάθαμε παρακολουθώντας τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Έλα που όμως οι ενδιαφερόμενοι δεν παρακολουθούν ειδήσεις! Είναι δυνατόν να γνωρίζουμε ότι ο κίνδυνος εκδήλωσης φωτάς είναι μεγάλος και να πιάνουν 45 φωτιές μόνο στην Αττική; Ακόμα και σε ηλίθιους να το έλεγες θα το αντιμετώπιζαν. Και φυσικά ακούσαμε τα τραγελαφικά, δεν υπάρχουν διάδρομοι μεταξύ των δασών για να μπορέσουν τα πυροσβεστικά οχήματα να κινηθούν άνετα, οι κρουνοί στους δήμους είναι ελάχιστοι, άρα τα πυροσβεστικά οχήματα πρέπει να διανύουν μεγάλες αποστάσεις για να φορτώσουν και ένα σωρό ανοησίες (και όχι δικαιολογίες). Χρόνια παρακολουθώ από τα ρεπορτάζ, ότι στο θέμα των διαδρόμων η μια αρχή (;) ρίχνει την ευθύνη στην άλλη. Ο Δήμος, το Δασαρχείο, αλλά η δουλειά δεν γίνεται ποτέ. Το ίδιο συμβαίνει και με τους κρουνούς. Ανίκανοι τοπικοί άρχοντες να αντιδράσουν στα μεγάλα γεγονότα, περιμένουν τη μοίρα τους και δεν φταίνε αυτή για τη φωτιά. Όπως είχε πει και ο Κος Κ. Μητοστάκης για την φοβερή φωτιά στην Ικαρία που είχαμε 9 καμένους ανθρώπους (το ξεχάσατε έτσι) «ήταν θέλημα Θεού»!!! Ακόμα χειρότεροι είμαστε εμείς οι πολίτες που σε κάθε ρεπορτάζ με θέμα την φωτιά δηλώνουν: « τα πυροσβεστικά ρίχνουν νερό στα σπίτια με τις πισίνες» υποδηλώνοντας ότι οι πιλότοι προσπαθούν μέσα από την κάπνα και τη μεγάλη ζέστη που αναπτύσσεται να βρουν ποιο σπίτι έχει πισίνα (άρα είναι πλούσιος) και ρίχνουν νερό. Και συνεχίζουμε τις βλακείες: «Είδα δύο νεαρούς με μηχανή μεγάλου κυβισμού να ρίχνουν ένα δαδί ». Επειδή πολλές φωτιές δημιουργούνται από εμπρηστές γιατί οι κάτοικοι δεν αναλαμβάνουν να φτιάξουν μικρές ομάδες περιφρούρισης 3-4 πολιτών: Χωρίς υπερβολές και χωρίς να υποκαθιστούν την αστυνομία, σίγουρα θα προφύλασσαν τα σπίτια τους και τον τόπο. Κλείνω ξαναγράφοντας Αυτό που είχα γράψει πριν ένα χρόνο: Η περιφρούρηση των δασών δεν είναι θέμα των πολιτών ούτε κάθε καλοπροαίρετου δασοφύλακα. Είναι εθνικό θέμα που πρέπει να το αναλάβει ο Ελληνικός Στρατός. Άοπλες ομάδες στρατιωτών με Stayer να περιπολούν και να προειδοποιηθούν αλλά και αποθαρρύνουν.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 32

2010-07-16T06:04:00.001-07:00

Μπορεί ν' ακουστώ περίεργα αλλά θα γράψω αυτό που αισθάνομαι. Η ιστορία με τις απεργίες δεν πάει άλλο. Και βέβαια συμφωνώ ότι τα εργατικά ασφαλιστικά και κοινωνικά δεδομένα μας καταρρίπτονται, αλλά εδώ που φτάσαμε ας το σκεφτόμαστε πριν. Όλοι αυτοί με τα πανό, τις ντουντούκες και τους πύρηνους λόγους, που ήταν όταν η χώρα ληελατείτο; Που ήταν ο Κος Πέππας, ο συνδικαλιστής της πρώην Ο.Α. με τις δεκάδες εμφανίσεις στην τηλεόραση, όταν τα αεροπλάνα της Ολυμπιακής πέταγαν γεμάτα πελάτες που όμως δεν είχαν πληρώσει εισιτήριο για να ....ψηφίσουν ως ετεροδημότες; Που ήταν ο Κος Κουτρουμάνος, που σαν κάθε σοβαρός (;) συνδικαλιστής εκμεταλλεύτηκε την προβολή της θέσης του και τώρα βουλευτής και υφυπουργός έχει βάλει τόσο νερό στο κρασί του που ούτε σε εφιάλτη του δεν θα το έβλεπε πριν μερικά χρόνια; Ο κος Πρωτόπαππας, και αυτός πέρασε από το χώρο του συνδικαλισμού στην άνεση των εδράνων της Βουλής, κι αυτός κρασί στο νερό του. Και αυτοί που βλέπετε σήμερα σαν μέλη της ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ προαλείφονται για βουλευτές. Φαίνεται ότι είναι πολύ εύκολο να μάχεσαι για τον εργαζόμενο και μετά σαν βουλευτής ή υφυπουργός να προσπαθείς να αποδείξεις ότι αυτά που διακήρυσσες πριν λίγο καιρό, μπορούν να γίνουν κι αλλιώς! Όλοι αυτοί και εκατοντάδες άλλοι, μόλις πριν λίγους μήνες υπερηφανεύονταν που παίρνουμε σύνταξη στα 40 και τα μισά επαγγέλματα είναι "βαρέα και ανθυγιεινά". Το τελευταίο δίμηνο κάθε εβδομάδα υπάρχει και μια μέρα απεργία. Συμφωνώ απολύτως με τη λογική της απεργίας, όμως οι τόσες ημέρες απεργίας έφεραν κάποιο αποτέλεσμα; Είδατε εσείς να αλλάξει κάτι επειδή απεργήσαμε την προηγούμενη Πέμπτη. Φθάσαμε στο σημείο να λέμε ότι το κράτος θέλει να απεργούν οι υπάλληλοι για να γλυτώσει χρήματα από τους μισθούς. Η απόλυτη παράνοια! Δυστυχώς αυτοί που οργανώνουν τις απεργίες παίρνουν άριστα μόνο στο πρώτο κομμάτι, ίσως το πιο εύκολο, όπως κατάντησε στη χώρα μας: Στην οργάνωση της απεργίες, στο επίσης όμως σημαντικό δεύτερο στο αποτέλεσμα, παίρνουν μηδέν. Και το χειρότερο, πέραν της αποδιοργάνωσης της χώρας, συνηθίσαμε και δεν ενοχλεί ιδιαίτερα την καθημερινότητά μας.
Αναποτελεσματικές απεργίες που γίνονται για να γίνουν και το χειρότερο όλων, η χώρα αποδιοργανώνεται και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν πλέον πιστεύουν σε αυτές.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 31

2010-07-07T03:33:00.000-07:00

Κάθε εβδομάδα κινούμαι σε μια σταθερή διαδρομή παίρνοντας μετρό, ηλεκτρικό και τρόλεϊ. Έχω παρατηρήσει ότι το κοινό που επιλέγει να κινηθεί με το μετρό είναι όλοι έλληνες και καθόλου μαύροι, πακιστανοί ή γενικότερα ξένοι. Αντίθετα στον ηλεκτρικό το μισό επιβατικό κοινό σε κάθε βαγόνι είναι ξένοι κάθε εθνικότητας, όπως και στα τρόλεϊ Αυτό βέβαια έχει να κάνει και με την διαδρομή που ακολουθώ και βάση αυτής γράφω αυτές τις γραμμές. Η γραμμή που ακολουθώ είναι Εθνική Άμυνα (μετρό), Μοναστηράκι (ηλεκτρικός) και Πλτ. Αμερικής προς Ομόνοια (τρόλει ή λεωφορείο).
Παρατήρησα ότι το κοινό του μετρό χτυπάει τα εισιτήρια του, σε αντίθεση με το κοινό του ηλεκτρικού, τρόλεϊ, και λεωφορείων που ποτέ δεν ακυρώνουν τα εισιτήρια. Και δυστυχώς μιλώ για τους ξένους όπου επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι ουδείς ποτέ έχει αγοράσει εισιτήριο, όχι στην Ελλάδα αλλά ούτε στη χώρα του, αφού εκεί όλοι κινούνται ελεύθερα. Αυτή η κατάσταση της λαθρεπειβίβασης διαρκεί χρόνια ολόκληρα και είναι ένα φαινόμενο που το έχουν παρατηρήσει και άλλοι εκτός από έμενα. Βέβαια εδώ να σημειώσω ότι οι υπεύθυνοι (!) ποτέ δεν έκαναν ένα έλεγχο, παρά μόνο στο μετρό. Διάβασα λοιπόν προ δύο ημερών στο in.gr ότι ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, ξύπνησε από το λήθαργό του (ε,τόσα φραπόγαλα πίνει να περάσει η ώρα του, κάποτε θα ξύπναγε) και κατάλαβε ότι το 25% των μετακινούμενων είναι «τζαμπατζήδες». Να σημειωθεί ότι από την εισιτηριοδιαφυγή οι συγκοινωνιακοί φορείς εκτιμάται ότι χάνουν περίπου 40 εκατ. ευρώ τον χρόνο!
Έτσι,εξετάζεται να ανατεθεί σε ιδιωτική εταιρία ο έλεγχος των εισιτηρίων με το «λεγόμενο κίνητρο» δηλαδή όσο θα αυξάνει η ικανότητα να εισπράττει το σύνολο των εισιτηρίων ο ιδιώτης, τόσο μεγαλύτερη επιδότηση για το έργο θα παίρνει. Και αν αυτό σας φαίνεται περίεργο είναι το μοντέλο πάνω στο οποίο στηρίζονται όλες οι μοντέρνες συγκοινωνίες σε όλη την Ευρώπη και μια λύση για να αυξηθούν τα έσοδα. Να δω πακιστανό να πληρώνει εισιτήριο και τι στον κόσμο!

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 30

2010-07-05T07:35:00.000-07:00

Με περίσσεια οργή και θυμό διαβάζω εδώ και αρκετές ημέρες το σήριαλ μεταγραφής του Βασίλη Σπανούλη στον Ολυμπιακό. Ο παίκτης του Παναθηναϊκού, που πριν 2 χρόνια προσπάθησε στο NBA και δεν τα κατάφερε, δεν ανανεώνει τη συνεργασία με τον αθηναϊκό σύλλογο, αφού έχει μια γερή προσφορά από τους ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού, αδελφούς Αγγελόπουλους. Οι τελευταίου έχουν δαπανήσει (ή καλύτερα χάσει) δεκάδες εκατομμυρίων με αγορές παικτών στην απέλπιδα προσπάθεια να πάρουν ένα τίτλο από τον Παναθηναϊκό, ενώ φέτος για ακόμα μια φορά δεν τα κατάφεραν στην Euroleague. Τα νούμερα που ακούγονται θυμίζουν τον μικρό ραφτάκο που σκότωνε…μύγες και ο Κος Βασίλης Σπανούλης βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα α της ζωής του: Να μείνει στον πολυνίκη Παναθηναϊκό με μόνο5,85 εκατομμύρια για τρία χρόνια ή να πάει στον δεύτερο Ολυμπιακό με 7.2 εκατομμύρια για τρία χρόνιαι και την εφορία πληρωμένη (αλλοίμονο); Ρε παλιόπαιδο δεν ντρέπεσαι; Εδώ χιλιάδες οικογένειες βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, εδώ μετράμε και το 1 λεπτό για να βγάλουμε τον προϋπολογισμό της ημέρες (για αύριο έχει ο Θεός) και εσύ μαδάς τη μαργαρίτα; Πατέρα δεν έχεις να σου τραβήξει δύο χαστούκια να συνέλθεις; Υπάρχουν φίλαθλοι και των δύο ομάδων που θα …πανηγυρίσουν όταν μάθουν ότι ο …πολυαγαπημένος τους παίκτης υπέγραψε στην ομάδα τους; Τι να τον κάνετε ρε: Ακόμα και οι Αγγελόπουλοι και οι Γιαννακόπουλοι μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης δεν ντρέπονται να μοιράζουν έτσι τα λεφτά τους;si Δικά τους είναι ας τα κάνουν ότι θέλουν: Όμως μην προκαλείτε. Και ιδιαίτερα εσύ Σπανούλη. Όταν γύρω σου γίνονται αυτές οι ανατροπές και εσύ είσαι μεταξύ των 7.2 και των 5.85 εκατομμυρίων τότε σου εύχομαι μόλις πιάσεις το στυλό να υπογράψεις να σου σπάσει το χέρι. Να πονέσεις όπως πονάμε εμείς! Μπάσκετ δεν παρακολουθώ αλλά φαντάζομαι από αυτά που ακούω να είσαι καλός παίκτης, αλλά σαν άνθρωπος είσαι για τα σκουπίδια. Και όχι ανακυκλώμενα.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 29

2010-06-30T02:45:00.000-07:00

Έκπληκτος άκουσα και είδα τον Πρωθυπουργό της χώρας να εμφανίζεται σε αμερικάνικα τηλεοπτικά δίκτυα και να επισημαίνει την σοβαρή πιθανότητα η χώρα να κινήσει νομικές διαδικασίες εναντίων αμερικάνικων τραπεζών αλλά και οικονομικών οίκων, θεωρώντας τους υπεύθυνους για την οικονομική ζημιά της χώρας. Ποιόν κοροϊδεύει; Γιατί σίγουρα τους αμερικάνους δεν τους κοροϊδεύει και γελούν με τις δηλώσεις του.
Για να κάνει η χώρα μια αγωγή κατά τραπεζών και οικονομικών οίκων πρέπει να έχει στα χέρια ης αδιάσειστα στοιχεία και νομικούς που όταν μπουν στην αίθουσα του δικαστηρίου να σειστεί το έδαφος. Με τι στοιχεία θα θα πάμε; Εδώ το Χριστοφοράκο δεν μπορέσαμε να τον συλλάβουν πριν φύγει από τη χώρα, στοιχεία κατά αμερικανικών τραπεζών θα βρουν; Εδώ και μήνες λένε να αλλάξουν το νόμο περί ευθύνης υπουργών και ΔΕΝ το κάνουν για ευνόητους λόγους ,στοιχεία θα βρουν; Προσέξτε πόσο καιρό ακούμε για πολιτικούς που οδηγούνται σε εξεταστικές επιτροπές της Βουλής και ΟΧΙ στον εισαγγελέα. Όλοι οι πολιτικοί φροντίζουν να ΜΗΝ φθάσει κανένα θέμα σε νομική οδό. Όλο εξεταστικές και μετά τίποτε. Πως θα εμφανιστείς σε ένα δικαστήριο ζητώντας ευθύνες από ξένους, όταν μέσα στη χώρα σου δεν έχεις βρει ούτε έναν; Όλοι παίζουν παιχνίδια και περισσότερα απ' όλους οι δημοσιογράφοι των μεγάλων καναλιών (όχι πως των μικρών είναι καλύτεροι, απλά είναι έξω από τους μεγάλους δημοσιογραφικούς οργανισμούς που κατευθύνουν τις εξελίξεις) και στήνουν συζητήσεις στις εκπομπές τους που ΠΟΤΕ δεν οδηγούν πουθενά. Είδατε εσείς μια αποκάλυψη(!) να συγκινήσει κάποιον εισαγγελέα; Νομίζω ότι μετά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού περί πιθανής νομικής οδού ξένων οίκων και τραπεζών, το σύστημα έχασε τον ύπνο του

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 28

2010-06-20T08:23:00.000-07:00

Την Παρασκευή (18/06/10) το μεσημέρι διάβασα στο In.gr το θέμα με τον "Πορτοκαλί παράγοντα" που αναφέρεται στους ψεκασμούς της τροπικής ζούγκλας από αμερικάνικα αεροπλάνα με 75 εκατομμύρια λίτρα του πορτοκαλί παράγοντα και άλλων αποφυλλιστικών ουσιών, με στόχο να καταστρέψει τη ζούγκλα που έκρυβε τον εχθρό. όπως είναι φυσικό τριάντα πέντε χρόνια μετά, το έδαφος παραμένει μολυσμένο με καρκινογόνες διοξίνες Σύμφωνα με έκθεση ανεξάρτητης επιτροπής, στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων Αμερικανοί και Βιετναμέζοι πολιτικοί και επιστήμονες, η απορρύπανση του εδάφους και η αποκατάσταση των οικοσυστημάτων θα στοίχιζε 100 εκατ. δολάρια, ενώ ακόμα 200 εκατ. δολάρια απαιτούνται για την περίθαλψη όσων εμφάνισαν καρκίνο, συγγενείς ανωμαλίες και άλλες παθήσεις. Και ναι μεν οι αμερικάνοι κατάφεραν με τους ψεκασμούς να καταστρέψουν 20 εκατομμύρια στρέμματα ζούγκλας και 2 εκατ. στρέμματα καλλιεργειών, προκάλεσαν όμως σοβαρά προβλήματα υγείας σε 3 εκατομμύρια ανθρώπους, που όμως αμφισβητούν οι ΗΠΑ. Η νέα έκθεση της Ομάδας Διαλόγου ΗΠΑ-Βιετνάμ για τον Πορτοκαλί Παράγοντα εκτιμά ότι έως και 100.000 άνθρωποι βρίσκονται ακόμα σε κίνδυνο από τις διοξίνες. Αυτά συνέβησαν το 1968 στο μακρινό Βιετνάμ.
Το φαινόμενο του ραντισμού διαρκεί πολλές δεκαετίες και στην Ελλάδα χωρίς να ξέρουμε με τι μας ραντίζουν. Όταν ήμουν μικρός είχα ρωτήσει τη μητέρα μου και μου είπε ότι είναι για μετεωρολογικούς σκοπούς. Από τότε μου φαινόταν περίεργο σε τι μπορεί να βοηθά ένας ...ραντισμός την μετεωρολογία. Σήμερα πολλά χρόνια μετά, είμαι , είμαστε σίγουροι ότι μόνο για μετεωρολογικούς σκοπούς γίνονται οι ραντισμοί. Στην ουσία κανείς δεν ξέρει, με τι μας ραντιζουν, ακόμα και οι πιλότοι της αεροπορίας. Τα περισσότερα αεροπλάνα σηκώνονται από Τανάγρα και Ελευσίνα, πετούν πάνω από την Αθήνα (δεν ξέρω τι γίνεται στην Θεσσαλονίκη και σ' άλλες μεγαλουπόλεις) πάντως πάνω από την Αθήνα οι ραντισμοί είναι καθημερινοί. Πιστέψτε με, δεν θέλω να μπω σε θεωρείς συνομωσιών και αστικών μύθων, όμως έχω παρατηρήσει ότι όταν φθάνουν πάνω από θάλασσα, στρίβουν και επιστρέφουν στη στεριά. Προφανώς στόχος τους είναι οι άνθρωποι και όχι τα ψάρια ή θάλασσα. Όποιος ξέρει κάτι παραπάνω και είναι έγκυρο ας καταθέσει τη γνώμη του.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 27

2010-06-03T06:23:00.000-07:00

πως καταλάβατε,τα κατάφεραν. Οι εκλεγμένοι από το λαό βουλευτές, αντί να προχωρήσουν οι διαδικασίες διαφάνειας για τα κλεμμένα χρήματα αλλά και την κλεμμένοι γη, οι βουλευτές όλων των κομμάτων κατάφεραν να καθυστερούν τις διαδικασίες με άσκοπες εξεταστικές (όπου συμμετέχουν βουλευτές και αμείβονται 300€ για κάθε συμμετοχή) και κυρίως κατάφεραν να χρωματίσουν (πράσινο, γαλάζιο) το κάθε σκάνδαλο για να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο. Ξέρουν πολύ καλά ότι δεν μας ενδιαφέρει πια ποιο κόμμα έχει κλέψει περισσότερο ή λιγότερο , αλλά οι κλέφτες να επιστρέψουν τα χρήματα να δημευτούν οι περιούσιες, να διαπομπευθούν ανεξάρτητα πολιτικής θέσης.
Αντί να καταργήσουν το νέο Περί Ευθύνης Υπουργού, που στην ουσία αθωώνει τον κάθε βουλευτή και υπουργό για κάθε παράνομη πράξη και χωρίζοντας τους πολίτες σε δύο κατηγορίες, σ’ εμάς που πληρώνουμε και δικαζόμαστε και σ’ αυτούς που παρανομούν και κυκλοφορούν ελεύθεροι, αντί να αναθέτουν στη δικαιοσύνη τις υποθέσεις για να προχωρήσει σε ουσιαστικές ενέργειες, αναλώνονται ΕΠΙΤΗΔΕΣ σε εξεταστικές οι οποίες δεν έχουν νομική δύναμη παρά μόνο πολιτική. Δηλαδή μπορεί, γράφω μπορεί όχι σίγουρα, να αποδείξει ή να έχει σοβαρές ενδείξεις για κάποιο πολιτικό, αλλά δεν έχει καμία ουσιαστική δύναμη. Η δικαιοσύνη αποφασίζει αλλά όταν οι υποθέσεις ΕΠΙΤΗΔΕΣ δεν στέλνονται σ’ αυτή και ο σχετικός νόμος υφίσταται, τότε δεν γίνεται τίποτα.
Και δυστυχώς η πρόσφατη γκάφα, όπως τουλάχιστον γράφτηκε από τις εφημερίδες, του Κου Βαλυράκη, ανθρώπου που υπήρξε υφυπουργός Δημόσιας Τάξης, δείχνει αν μη τι άλλο ανικανότητα αλλά και υστεροβουλία. Και όλες αυτές οι άναρθρες φωνές περί πρόσκλησης των Σαμαρά, Καραμανλή και Σημίτη στην επιτροπή, λες και στην επιτροπή… δαγκώνουν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά να υποδαυλίσουν και αποπροσανατολίσουν το λαό, ασχολούμενοι με τον αν θα πάνε ή όχι και όχι με την ουσία του πράγματος που καλύπτουν με περίσσια ικανότητα.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 26

2010-05-23T00:22:00.000-07:00

Η ανακύκλωση σαν πράξη είναι μια από τις καλύτερες ενέργειες που μπορούν να βοηθήσουν σε εξοικονόμηση φυσικών πόρων αλλά και ενέργειες, δίνοντας παράλληλα δουλεία σε πολύ κόσμο.
Βέβαια δεν φθάνουν τα ευχολόγια, αλλά οι δήμοι πρέπει να πολλαπλασιάσουν τους μπλε κάδους, να εντατικοποιηθούν οι συζητήσεις στα δημοτικά σχολεία για τον λόγο ύπαρξης της ανακύκλωσης (ήδη οι πλαστικοί σωλήνες συγκέντρωσης μπαταριών είναι γεμάτοι από τις μπαταρίες των παιδιών), να οργανώσουν επισκέψεις σχολείων σε χώρους ανακύκλωσης και κυρίως να ανακοινώσουν οι δήμοι τι γίνονται τα χρήματα από τα ανακυκλούμενα υλικά. Πριν λίγες εβδομάδες η Ελληνική Εταιρία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης με ολοσέλιδες καταχωρήσεις σε περιοδικά και εφημερίδες, διαφήμισε την αύξηση των προϊόντων ανακύκλωσης αλλά και των μπλε κάδων που έφθασαν τους 100.000 σε όλη την Ελλάδα. Πολύ ωραία. Επανέρχομαι στο καυτό θέμα»τι γίνονται τα χρήματα». Οι δήμοι, οι οποίοι στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 είχαν φαγωθεί για ν΄ αναλάβουν μεγαλύτερες αρμοδιότητες (και καλά έκαναν) και έχουν αναλάβει το έργο της ανακύκλωσης τι κάνουν τα χρήματα που εισπράττουν; Γιατί δεν μπορεί να συγκεντρώνουν τόσο πολύ ανακυκλωμένο υλικό και να μην μπαίνουν χρήματα στο ταμείο κάθε δήμου. Πουθενά δεν είδα ανακοίνωση του δήμου σε ποιό σκοπό πάνε τα χρήματα αυτά, ούτε φυσικά ποιό είναι το πόσο. Δεν θα έπρεπε να ανακοινωθούν; Εκτός αν τα έκλεψαν!

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 25

2010-05-11T01:25:00.001-07:00

Στην πρόσφατη συνάντηση αρχηγών κόμματων της 10/5/10 όπου προήδρευσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ακούσαμε επί τέλους από το στόμα του αυτά που έπρεπε να πει εδώ και χρόνια. Δηλαδή τη μετατροπή της φοροδιαφυγής σε ιδιώνυμο αδίκημα, τη μηδενική ανοχή σε φαινόμενα διαφθοράς. την αυστηροποίηση της νομοθεσίας ώστε να τιμωρούνται γρήγορα οι επίορκοι, την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, την αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, τη μείωση της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα, καθώς και την απόλυτη διαφάνεια στα οικονομικά τους. Ακόμα την αλλαγή του «πόθεν έσχες» των βουλευτών, αλλά και του εκλογικού νόμου για την αντιμετώπιση του μαύρου πολιτικού χρήματος. Τέλος πρότεινε ακόμα τη μηδενική ανοχή σε οποιαδήποτε τυχόν εξαίρεση των πολιτικών από κανόνες οι οποίοι ισχύουν για όλους τους υπόλοιπους πολίτες.
Τώρα τι περιμένετε; να προχωρήσουν οι βουλευτές σε τέτοιου είδους διαφοροποιήσεις που σίγoυρα θα τους μειώσει τα έσοδα. Τι περιμένετε να τρέξουν να προωθήσουν τέτοιες αλλαγές; Αφελείς είμαστε; Για να μην μακρηγορώ, ξέρετε πως γίνεται σήμερα το «πόθεν έσχες» σύμφωνα με δήλωση του Κου Γείτονα σε μια πρωινή τηλεοπτική ενημερωτική εκπομπή; Ο ερωτώnσχετικά με το «πόθεν έσχες» πηγαίνει στην Τράπεζα και παίρνει ένa χαρτί που του βεβαιώνει ότι την ΣΗΜΕΡΙΝΗ ημερομηνία διαθέτει στους λογαριασμούς του τα παρακάτω ποσά. Αναγράφει δηλαδή όσα έχει σήμερα και ΔΕΝ αναγράφει τις μεταβολές. Πόσα μπήκαν από που και πόσα βγήκαν. Ένα «πόθεν έσχες» βούτυρο στο ψωμί κάθε κλέφτη και επίορκου. Με τέτοιους νόμους πως να μην κλέψουν.
Επίσης με έκπληξη ακούμε καθημερινά σχεδόν από τους πολιτικούς με πρώτο τον Πρωθυπουργό αλλά και χθες Δευτέρα 10/Μαϊου από την Ντόρα Μπακογιάννη στην εκπομπή του Alter Πρόσωπο με Πρόσωπο τη λέξη «πατρίδα». Ακούγεται τόσο κακόηχη ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΕΚΦΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.
'Και κάτι τελευταίο για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: Ξέχασε να ζητήσει δραστική μείωση των βουλευτών σε τουλάχιστον 250. Δεν πειράζει Κε Παπούλια. Το ζητάμε εμείς οι πολίτες.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 24

2010-05-06T00:43:00.000-07:00

Οι γραμμές αυτές γράφονται λίγες ώρες μόνο μετά τα τραγικά γεγονότα της 5ης Μάιου 2010.
Το τι έγινε και πως έγινε πιθανόν να το ξέρετε καλύτερε από εμένα, όποτε το παρακάτω κείμενο εστιάζεται αλλού. Παρακολούθησα τις τοποθετήσεις στη Βουλή και των πέντε εκπροσώπων των κόμματων και πέραν της ξύλινης γλώσσας δεν άκουσα τίποτα σημαντικό. Όλοι εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους, και τα λοιπά συνηθισμένα που λέγονται σ΄αυτές τις περιπτώσεις. Κανείς μα κανείς δεν μίλησε με τη γλώσσα των πολιτών αυτής της χώρας. Αντίθετα κατάφεραν να απροσανατόλισουν τη συζήτηση και να…τσακωθούν μαζί τους για το ποιος είναι πιο δημοκράτης. Με θλίψη μάλιστα στις ειδήσεις των 20.00 στο MEGA είδα να τσακώνονται μεταξύ τους για τα γεγονότα του …1944!!!. Κανένα επεισόδιο δεν θα είχε γίνει, καμία διαδήλωση δεν θα είχε γίνει και όλοι θα ήταν ασφαλείς και σώοι σπίτια τους αν ο Γ. Παπανδρέου αλλά και ο Α. Σαμαράς είχαν ξεκινήσει τη διαδικασία σύλληψης και παραπομπής όλων όσων έκλεψαν. Δήμευση περιούσιας και προσωρινή φυλάκιση έως τη δίκη. Ο κόσμος δεν θα έβγαινε ποτέ στους δρόμους αν ακολουθείτο η σωστή διαδικασία: Η σύλληψη των κλεφτών. Βέβαια όσοι έχουν κλέψει ειδικά μετά τα γεγονότα της 5ης Μαιου, φροντίζουν σιγά σιγά την αποχώρησή τους γιατί σε μια στιγμή ο κλοιός θα σφίξει (αν σφίξει). Αλλά αν τυχόν παραπεμφθούν σε δική κάποιοι θα καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα αφού σχεδόν όλοι είναι αναμεμιγμένοι και όλοι ήξεραν. Και οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί. Θα κατάρρεε ο πολιτικός της χώρας. Τώρα θα μου πεις τέτοιος που είναι τι να τον κάνουμε; Και καθημερινά ακούω σε συζητήσεις φίλων και γνωστών γιατί η Βουλή να έχει 300 βουλευτές και όχι 250 ή και 200. Η χώρα είναι μικρή, λεηλατημένη. Και καλύτερα θα έκανα τι δουλειά τους και θα δούλευαν περισσότερο.
Και τέλος πάντων αυτό ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τι κάνει;. Αναγνωρίζω ότι το πολίτευμα μας είναι Προεδρευόμενη Δημοκρατία και οι εξουσίες του είναι ελάχιστες. Δεν παύει όμως να είναι Πρόεδρος Δημοκρατίας. Πρέπει βγει πρώτος στο δρόμο και να ζητήσει την σύλληψη όλων των κλεφτών. Όλα θα άλλαζαν σε μια στιγμή. Όσο κάθεται στο γραφείο και υποδέχεται τον εκάστοτε αρχηγό κόμματος για να του πει αυτά που ξέρει πως ακούσει, δεν γίνεται δουλεία. Τσάμπα τίτλος.
Και κάτι τελευταίο. Η απεργία που κήρυξε η ΟΤΟΕ για την 6η Μαϊου σε ένδειξη διαμαρτυρίας είναι εντελώς λάθος και αποπροσανατολίζει. Θα έπρεπε να προσέλθουν κανονικά στις δουλείες τους (εξ’ άλλου μιλάμε μόνο για τρεις τράπεζες αφού οι ιδιωτικές δεν απεργούν) και να πάνε ΟΛΟΙ στις κηδείες των συναδέλφων τους. Έτσι εκδηλώνεις τη συμπαράστασή σου, κάνεις τη φωνή σου δυνατή και έχεις λόγο, όχι απεργώντας.

Η ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΡΘΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΤ

2010-05-03T07:08:00.000-07:00

ην Πέμπτη 29 Απριλίου, ο νέος πρόεδρος της ΑΕΤ ΑΕ Κος Γιώργος Γαμπρίτσας εξήγγειλε τη νέα πορεία του οργανισμού, που στηρίζεται στους άξονες Οικονομία και λειτουργικότητα. Ο νέος πρόεδρος μίλησε για περικοπή σπαταλών, μείωση δαπανών σ' όλα τα επίπεδα, εξαγγέλλοντας παράλληλα τη μείωση χρόνου πληρωμής των προμηθευτών ενώ έκανε και ειδική διευκρίνηση της εκκρεμότητας των 1.047(!!!) συμβασιούχων. Παράλληλα στο δίμηνο που μεσολάβησε από την ανάληψη των καθηκόντων του κατάφερε και έκανε καταγραφή του μόνιμου και έκτακτου προσωπικού της ΕΡΤ. Με καθόλου σεβασμό, είναι δυνατόν ο οργανισμός να μην ξέρει τι του γίνεται; Και όμως είναι.
Το κακό, πολύ κακό, είναι ότι από το 1974 και μετά, που στην ουσία ξεκινά η ιστορία του καινούργιου ελληνικού κράτους, ΟΛΟΙ οι πολιτικοί έκανα ότι μπορούσαν να εξαθλιώσουν την υπόληψη και της αξιοπρέπεια του και των πολιτών του. Έτσι έκανε και η ΕΡΤ. Προσελάβανε χιλιάδες μοιράζοντας τα χρήματα των ελλήνων πολιτών, όπου οι περισσότεροι ήταν άνθρωποι με ελάχιστα έως και μηδενικά προσόντα να βρεθούν πίσω από ένα μικρόφωνο, Κατάφερε, ειδικά τις δεκαετίες 70 και 80 να απομακρυνθεί τελείως από τη μουσική που άρεσε στους ακροατές (καλά που υπήρχαν οι πειρατικοί), διασπάθισε τα χρήματα που εισπράττουν μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ χωρίς κανένα προγραμματισμό και κυρίως άνοιξε τις πόρτες μόνο σε ανθρώπους που είχαν μέσο.
Θυμάμαι όταν το 1988 δούλευα στον Antenna Radio , πως ένα μικρό studio κατάφερε να είχε υποπολλαπλάσια ακροαματικότητα από το τεράστιο κτήριο της ΕΡΤ που θυμίζει το παλάτι του Τσαουσέσκου. Όμως οι άνθρωποι της ΕΡΤ έκαναν ότι μπορούσαν να απομακρυνθούν από την πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας. Και να διευκρινίσω ότι το κείμενό μου κριτικάρει μόνο τη ραδιοφωνία. Απλά αναφέρομαι στην τηλεόραση γιατί ποτέ δεν κατάλαβα το λόγο ύπαρξης της ΕΤ3. Για μια εποχή υποστήριζαν ότι υπάρχει για Εθνικούς λόγους (!), τώρα πια δεν υπάρχουν δικαιολογίες και ο μόνος λόγος ύπαρξης της ΕΤ3 ήταν και είναι να βάλει η εκάστοτε κυβέρνηση τους δικούς της. Μηδενική ακροαματικότητα, εκπομπές χωρίς ουσία με ξεπερασμένες ιδέες με μόνες εκπομπές που μπορούν να σταθούν να είναι το πάλαι ποτέ Jammin' των Παναγιωτόπουλου και Βακάρου, η εκπομπή Ανιχνεύσεις και τίποτε άλλο. Όλα τα άλλα ήταν ανάξια ύπαρξης. Και τώρα μετά από τόσα χρόνια κατασπατάλησης, έρχεται ο Κος Γαμπριτσος να μιλήσει για… οικονομικό και διοικητικό ορθολογισμό, μείωση χρόνου πληρωμής προμηθευτών και ένα σωρό σωστά μεν πράγματα μόνο που τώρα φαλιρίσαμε. Βέβαια οι υπάλληλοι της ΕΡΤ που τον άκουγαν είμαι σίγουρος ότι μέσα τους θα είχαν ξεκαρδιστεί στα γέλια. Να μπει τάξη στο μαυσωλείο….Ποτέ. Όσες δικαιολογίες και να ακούσω , ξέρω ότι τη μόνη δουλειά που έκανα οι προκάτοχοι του Κου Γαμπρίτσα είναι η κατασπατάληση και το βόλεμα. Τίποτε. άλλο. Τεράστια studio, αναχρονιστικές λογικές υπαλλήλων, ανούσιες εκπομπές καλοπληρωμένων συμβασιούχων και μόνιμων υπαλλήλων και όρεξη να έχω να γράφω.
Κλείνοντας θα ήθελα να γράψω κάτι στον Κο Γαμπριτσο: Μπόρεiς ή δεν μπορείς να κάνεις την κρατική ραδιοφωνία και τηλεόραση να έχει δικά της τα έσοδα που θα προέρχονται αποκλειστικά από τις διαφημίσεις, όπως συμβαίνει και με τα ιδιωτικά κανάλια και ραδιοσταθμούς, ή η ανανέωσή σου θα στηριχθεί στο χαράτσι που πληρώνουμε μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Εν ολίγοις είσαι ικανός ή όχι;

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 23

2010-04-12T22:45:00.000-07:00

Θεωρώ υποχρέωση μου να σας ευχαριστήσω για την πραγματικά δυνατή και ζεστή προσέλευση που είχατε στο πρώτο πάρτι μας στην Αθήνα, την προηγούμενη Παρασκευή. Πραγματικά αισθάνομαι από την μια πλευρά υπερήφανος για την επιτυχία του web radio του Rockamchine.gr αλλά και υπεύθυνος απέναντι σας. Υπεύθυνος γιατί το κοινό μας είναι συνειδητοποιημένο πράγμα που κάνει τον υπογράφοντα και τους συνεργάτες του να χαίρονται.
Θέλω να ευχαριστήσω τον Σταμάτη Κορδή και τον Κώστα Ζήνδρο από το Revenge of Rock, τον Γιώργο g ace, Γιώργο Φίλη και Σίσσσυ Φανουράκη που βρισκόντουσαν στην πόρτα, το Γιάννη Δόλα που έπαιξε μουσική, το Δημήτρη Σειρηνάκη που ήταν ο κρίκος μεταξύ Revenge of Rock και Rockmachine.gr, τα sites solidrock.gr, e-tetradio.gr, rockguide.gr και rockpages.gr που είτε ανέβασαν το banner μας είτε δημοσίευσαν το Δελτίο Τύπου, τα συγκροτήματα Marauder, Spitfire, Delivers, Danger Angel, SSIK, Remember Lizzy, Nostos,
Ιvory Tower και τον Άγγελο Περλεπέ από τους Mystery, αλλά ακόμα μια φορά να ευχαριστήσω εσάς που σταθήκατε πλάι μας.

9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ REVENGE OF ROCK

2010-04-06T00:16:00.000-07:00

Εδώ και (περισσότερο) ένα χρόνο όλοι οι συνεργάτες μoυ με ρωτούν πότε θα κάνουμε πάρτ, πότε ο www.Rockmachine.gr θα κάνει την πρώτη συγκέντρωση ακροατών του. Για να είμαι ειλικρινής τα πρώτα δύο χρόνια του σταθμού φοβόμουν 'οτι δεν θα καταφέρναμε να μαζέψουμε κόσμο καθώς υπάρχουν δύο σοβαρότατες διαφορές από τα ραδιόφωνα που έκανε πρόγραμμα τόσα χρόνια: Η πρώτη είναι ότι δεν είμαστε συμβατικό ραδιόφωνο αλλά web radio άρα έχουμε λιγώτερη δυναμική και η δεύτερη είναι ότι τα ραδιόφωνα που με φιλοξενούσαν κάλυπταν την περιοχή της Αθήνας. Το web radio είναι πανελλαδικό (και παγκόσμιο) μ' αποτέλεσμα να μην υπάρχει ακριβής μέτρηση της αθηναϊκής δυναμικής του. Μετά τη συμπλήρωση 2 χρόνων ζωής του www.Rockmachine.gr το Σεπτέμβριο του 2009, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι ο σταθμός έχει έντονη δυναμική και ένα μεγάλο μέρος του rock κοινού έχει ακούσει μια τουλάχιστον φορά τον www.Rockmachine.gr. Το κυριότερο όμως είναι η (αλματώδης) άνοδος των στατιστικών στοιχείων ακροαματικότητας- επισκεψιμότητας που για να είμαστε ειλικρινείς δείχνουν ότι κάθε ημέρα μας ακούει περισσότερος κόσμος.
Έτσι ένα απόγευμα στο studio με τους Γιάννη Δόλα και Κώστα Στριφτό αποφασίσαμε να κάνουμε το πρώτο πάρτι μας στο Revenge of Rock. Έχοντας δουλέψει 5 1/2 χρόνια σε αυτό το μαγαζί και γνωρίζοντας και τον ιδιόκτητη του αλλά τη δυναμική του θεωρώ ότι ήταν η καλύτερη επιλογή για το πρώτο πάρτι μας. Σαν θέμα ο Γιάννης Δόλας είχε την ιδέα να παίξουμε μουσική από σημαντικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν 30 χρόνια πίσω. Το 1980 ήταν μια από τις καλύτερες rock χρονιές όλων των εποχών με άλμπουμ που ο χρόνος δεν άγγιξε. Όλα αυτά αλλά και πολλά άλλα θα ακούσετε και θα δείτε από την οθόνη την Παρασκευή 9 Απριλίου στο Revenge of Rock (Λ. Αλεξάνδρας 34)
Δεν θα μακρηγορήσω, απλά θα κλείσω γράφοντας ότι τεστάρουμε τις δυνάμεις μας αλλά και περιμένοντας να σας γνωρίσουμε από κοντά. Είναι η καλύτερη ευκαιρία μας.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 23

2010-03-23T00:08:00.000-07:00

Η χώρα βρίσκεται στο σημαντικότερο σταυροδρόμι από την εποχή της μεταπολίτευσης και έχει μια καταπληκτική, μοναδική ευκαιρία : Να αναδιοργανωθεί και να ακολουθήσει τα δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα χωρών. Η μεγάλη καταστροφή που βρήκε τις γενιές μας με την, ουσιαστικά οικονομική κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, είναι χρυσή ευκαιρία για νέο ξεκίνημα μιας ολόκληρης χώρας. Δεν θα σταθώ στα οικονομικά βάρη, στον καταμερισμό τους ή και ακόμα στους καλοντυμένους κλέφτες που άδειασαν συνειδητά τα ταμεία της χώρας. Η σημερινή κυβέρνηση έχει μια κυριολεκτικά χρυσή ευκαιρία να βάλει τη χώρα σε άλλη διαδρομή, σταματώντας το άδικο και αδιέξοδο φορολογικό σύστημα, όπου έκπληκτοι οι πολίτες αυτής της χώρας βλέπουν στην τηλεόραση επαγγελματικές ομάδες να έχουν διαφορετικό φορολογικό καθεστώς, βλέπουν υπαλλήλους προβληματικών οργανισμών να επιδοτούνται με χιλιάδες ευρώ για να …συνεδριάζουν, βλέπουν την εκκλησία να θέλει να μείνει αμέτοχη στην αλλαγή που έρχεται και να μην φορολογηθεί για τις επιχειρήσεις της (!!!), αλλά και βλέπει αηδιασμένοι, επαγγελματικές ομάδες να αρνούνται να συμμετάσχουν σε μια δίκαια λύση του προβλήματος. Δεν έχω τόσες γνώσεις οικονομικών για να καταθέσω τη γνώμη μου για Δ.Ν.Τ. ή αν κάνει καλά η Γερμανία και αρνείται οικονομική βοήθεια, υπάρχουν οικονομολόγοι που ξέρουν. Όμως η σημερινή κυβέρνηση έχει μια, πιθανόν, μοναδική ευκαιρία αν ξαναστήσει το ελληνικό κράτος από την αρχή. Ευκαιρία που δεν θα μας ξαναδοθεί. Για να συμβεί όμως αυτό χρειάζονται δίκαιοι αποφασισμένοι και τίμιοι πολιτικοί, πράγμα που είναι δύσκολο να βρούμε σήμερα σε μια χώρα έντιμων κλεφτών, όπου υπάρχει καθεστώς ατιμωρησίας. Η δραματική κατάσταση ευνοεί την δίκαια φορολογία που όπως βλέπετε οι ίδιοι οι πολίτες δεν (!!!) θέλουν, βασιζόμενοι σε ηλίθιες λογικές. Η πρόσφατη απεργία στη ΔΕΗ βρήκε τους πολίτες εντελώς αδιάφορους και αρνητικούς. Σήμερα το πρωί περνώντας από την λαϊκή αγορά που γίνεται κοντά στο σπίτι μου,, το Mega έπαιρνε συνέντευξη από ένα πωλητή ο οποίος με σοβαρότητα έλεγε πως είναι δύσκολο να βάλουν ταμειακές και θα πρέπει να αποφευχθεί αυτό. Δηλαδή να μη φορολογούνται! Ανύπαρκτα; επιχειρήματα φτηνών ανθρώπων που τόσα χρόνια κρυβόντουσαν πίσω από το δάκτυλό τους. Μια απορία που είχα ήταν γιατί οι βουλευτές των μικρών κομμάτων (Συνασπισμός, ΚΚΕ) δεν αντιδρούσαν στις κλεψιές. Ο λόγος είναι απλός: Συμμετείχαν και οι ίδιοι, στο μέτρο της συμμετοχής του κόμματος τους στη Βουλή, στις διάφορες κερδοφόρες επιτροπές, οπότε γιατί να φωνάξουν. Πλήρης οργάνωση. Για να ξαναγυρίσω στο θέμα της σημερινής επικοινωνίας μας, εύχομαι να μην χαθεί η χρυσή ευκαιρία που έχουμε στα χέρια μας έστω με αυτό το μεγάλο κόστος. Βέβαια όταν και αν καταφέρουμε να βγούμε από αυτή την ατραπό ποίοι θα είναι οι πολιτικοί που θα οδηγήσουν τη χώρα στο νέο δρόμο της; Οι παλιοί;
Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω την πραγματικά εντυπωσιακή αδιαφορία, παγωμάρα, που δείχνουν οι πολίτες αυτής της χώρας σε ότι συμβαίνει και τους φορά άμεσα. Μηδενική αντίδραση σε βαθμό που πιστεύω ότι είμαστε υπνωτισμένοι

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 22

2010-03-08T06:58:00.001-08:00

“Θέλω να μου πείτε ποιος πήρε τα λεφτά μου” ( φωνή οργής από αξιωματούχο της Ε.Ε. που επισκέφτηκε την Ελλάδα στα πλαίσια του έλεγχου στις 2-02).
Εκείνες τις ημέρες με το παραπάνω περιστατικό, ο υπογράφων είμαι μάρτυρας στη γωνία Σταδίου και Πατησίων έξω από τα καταστήματα Νόστος, όπου ο γερανός της τροχαίας σηκώνει μηχανές παρκαρισμένες πάνω σε πεζοδρόμιο και οι ιδιόκτητες τους βρίσκονται σε έξαλλη κατάσταση .
Δύο περιστατικά άσχετα μεταξύ τους, αλλά τόσο ίδια.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε ένα αξιωματούχο της Ε.Ε. να μας προσβάλλει κατάμουτρα και με δίκιο του και να ζήτα πίσω τα κλεμμένα χρήματα. Όμως ο νόμος που έχουν επιβάλλει οι πολιτικοί μεταξύ τους να μην κατονομάζουν τους κλέφτες και να μην κάνουν τίποτα για να τους σταματήσουν, τον κάνει να μην παίρνει απάντηση.
Το περιστατικό με το γερανό και τις μηχανές είναι ένα σαφές δείγμα της ελληνικής ατιμωρησίας , όπου η ασυδοσία και η αλητεία έχει κατακυριεύσει κάθε εκδήλωση στη χώρα μας και οι ιδιοκτήτες των μηχανών είναι κατάπληκτοι που η παρανομία τους θα τους στοιχίσει.
Πιάσαμε πάτο λοιπόν, όχι από δικά μας σφάλματα, αλλά από τη γενική κατάπτωση αξιών και αξιοπρέπειας που επέβαλλαν οι πολιτικοί. Δεν σας κάνει εντύπωση ότι κανείς δεν μιλά για επιστροφή των κλεμμένων χρημάτων; Δεν μας ενδιαφέρει αυτό. Όλοι μέσα μας θέλουμε να είμαστε εμείς στη θέση τους και να καρπωνόμαστε τα χρήματα.
Στη χώρα επικρατεί μια τεράστια ευνοιοκρατία με αποτέλεσμα την κατάλυση ακόμα και της έννοιας του κράτους και της διακυβέρνησης.
Ποιός λαός δεν θα έβγαινε στους δρόμους για να εκδηλώσει την αγανάκτησή του για την παρουσία των κλεφτών; Ποιός λαός θα ανεχόταν όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία 10 - 15 χρόνια; Από το Bατοπέδι, στην αυτοκτονία του υπαλλήλου της Vodafone, από τα κλεμμένα δομημένα ομόλογα των ταμείων στις ακατάσχετες προσλήψεις και καταστροφή του ελληνικού δημοσίου, από το ξεδιάντροπο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου στις απίστευτες μίζες για αγορά αεροπλάνων και φρεγατών. Τι να πρωτοθυμηθώ! Τη Siemens και το σκάνδαλο που χρηματοδότησε όλους μα όλους τους πολιτικούς , δηλαδή τα πήραν, ή την καταστροφή της Ολυμπιακής αλλά και των Σιδηροδρόμων Ελλάδος , που οι συνδικαλιστές τους όταν γινόταν το φαγοπότι δεν βγάζανε άχνα. Όμως κανείς μας δεν συγκινήθηκε, γιατί όλοι μας έχουμε συμβιβαστεί με τους κλέφτες και …τους ζηλεύουμε! Φτάσαμε να αμφισβητούμε το Δημοκρατικό σύστημα. Ποιοι; Εμείς που γεννηθήκαμε στη χώρα που δημιούργησε την ιδέα της Δημοκρατίας. Σιχαθήκαμε πλέον τους πολικούς -‘ κλέφτες και αμφισβητούμε τα πάντα.
Είμαστε τόσο εξεικονισμένοι με την κλεψιά που οι φωνές μας για τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ελάχιστες. Και καθόμαστε και ακούμε κάθε βλάκα να λέει ένα πουλήσουμε ένα νησί, να τους δώσουμε τον ήλιο και κάθε ανοησία που κατεβαίνει στο μυαλό κάθε γερμανού που τον ρωτούν στα ρεπορτάζ που γίνονται στους δρόμους. Έτσι θα λύσουμε το πρόβλημα μας. Παραχωρώντας ένα νησί ή τον …ήλιο. Και οι βλάκες δημοσιογράφοι τα αναπαράγουν από τις ειδήσεις λες και αυτό είναι είδηση ή χάραξη πολικής.
Και το χειρότερο όλων το εξής: Ζητούν από εμάς να σφίξουμε το ζωνάρι για 2 -3 χρόνια για να μαζευτούν τα λεφτά και να βγούμε από τη δύσκολη θέση. Μετά τι γίνεται; Ποιοι θα κρατήσουν τα οικονομικά χωρίς να κλέψουν; Υπάρχουν έντιμοι πολιτικοί;

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 21

2010-02-19T06:36:00.001-08:00

Κρατώντας στα χέρια μου την νέα συσκευασία της κασετίνας των Beatles με τα 13 studio άλμπουμ που ηχογράφησαν έως ότου διαλυθούν αλλά και με τη διπλή συλλογή που τιτλοφορείται Past Masters και ένα dvd με documetary από όλους τους δίσκους τους, νιώθω να ανακαλύπτω τη μουσική ξανά. Θα αποφύγω τα τετριμμένα για τους Beatles αλλά ξέρετε καμιά φορά δεν είναι κακό να θυμηθούμε και τους υπερκλασικούς. Το Abbey Road το θεωρώ μακράν το καλύτερο άλμπουμ τους και ειδικά τη Β' πλευρά του βινυλίου (τι θυμήθηκα τώρα!) δεν κατάφερα ποτέ να την ξεπεράσω. Μπορεί τα Please Please me και Help να ακούγονται αθώα αλλά δεν τολμά να αγγίξει ο χρόνος. Μπορεί να έχουν βγει εξαιρετικά ψυχεδελικά άλμπουμ αλλά την αξία του Sgt Peppers and the Lonely heart club band, με τίποτα...Μιλώντας για αυτό το άλμπουμ διαβάστε το πλούσιο ένθετο ,με την ιστορία του εξωφύλλου αλλά και μαθαίνοντας ποίοι εικονίζονται σε αυτό. Επ΄ευκαιρία να σημειώσω ότι όλα τα cd έχουν πολύφυλλα ένθετα με ιστορίες από τις ηχογραφήσεις και φυσικά άψογη ποιότητα κατασκευής. Μην λυπηθείτε τα χρήματα σας αγοράζοντας την κασετίνα. Αντίθετα με την αγορά του, θα πιάσουν τόπο. Το διάρκειας 51 λεπτών dvd περιέχει κινηματογραφημένα στιγμιότυπα της εποχής αλλά και συνεντεύξεις του με πολύ πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες. Υπάρχει επιλογή για να διαβάσετε τους υπότιτλους στα αγγλικά Ακόμα το διπλό Past Present που προανέφερα στην αρχή δεν είναι ακριβώς ένα Best of, αφού περιέχει εκτελέσεις τραγουδιών δεν είχαν συμπεριληφθεί στους δίσκους τους . Πραγματικά έχουν συλλεκτικό ενδιαφέρον οι γερμανικές εκτελέσεις των I wanna hold your hand (Komm Gib mirdeine hand) και Sie leibt dich (loves you) όπου φυσικά ο McCartney τραγουδά στα γερμανικά. Σ¨αυτά τα δύο τραγούδια τελειώνουν (ευτυχώς) οι ξένες γλώσσες των Beatles και τα υπόλοιπα τραγούδια που απαρτίζουν την προσεγμένη συλλογή είναι b’ sides ή και ακυκλοφόρητες εκτελέσεις κομματιών τους. Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια… BEST BUY

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 20

2010-02-09T06:39:00.000-08:00

"Κάθε φορά που ερχόμαστε στην Ελλάδα χαιρόμαστε το φαγητό και τη ζεστή αντίδραση του κόσμου" δηλώνει από το μικρόφωνο ο Bernie Shaw και το κοινό που έχει γεμίσει το Gagarin (κόσμος έφθανε έως την εξώπορτα) βρήκε την ευκαιρία για να τους αποθεώσει. Για πολλοστή φορά οι βετεράνοι Uriah Heep έκαναν αυτό που ξέρουν καλά: Να παίζουν με διάθεση τα αγαπημένα μας κομμάτια: Gypsy, July Morning, (πάντα τρελαίνομαι όταν βλέπω πιτσιρικάδες να τραγουδούν τραγούδια που όταν γραφόντουσαν οι γονείς τους δεν είχαν καν γνωριστεί), Easy livin', Only human, Corridors of madness (και τα 2 είναι από το το Celebration), το καταιγιστικό Free’n’easy αλλά και τα Bird of pray, Sunrise, Free me, το γλυκύτατο Rain αλλά και το Return to Fantasy για να αφήσουν για το τέλος το Lady in Black.
Το συγκρότημα λειτουργεί με άψογο τρόπο μεταφέροντας στο κοινό τον ενθουσιασμό αλλά και την καλή διάθεσή τους. Πρέπει όμως να υπογραμμίσω το καταπληκτικό παίξιμο του μπασίστα Trevor Bolder που δένει τον ήχο τους. Να θυμίσω ότι ο Bolder αρχές δεκαετίας του ¨70 έπαιζε στους Spiders of Mars (εξ ου και το χαϊδευτικό του Spider) που τότε συνόδευαν τον David Bowie. Για να συνοδεύσεις τον Bowie πρέπει νάσαι πολλά κιλά μουσικός! Σίγουρα μετά από τουλάχιστον δέκα εμφανίσεις του συγκροτήματος στην χώρα μας δεν υπάρχει διάθεση κριτικής ή ανταπόκρισης της συναυλίας. Απλά για πολλοστή φορά θέτω το θέμα, πως είναι δυνατόν τα classic rock συγκροτήματα να μαζεύουν τόσο κόσμο και κυρίως να ικανοποιούν κάθε φορά το κοινό. Για μι ακόμα φορά θα γίνω ρομαντικός και κουραστικός αλλά πότε ένθα βρεθεί ένας έξυπνος διοργανωτής να διοργανώσει το πρώτο Classic Rock Φέστιβαλ στην Ελλάδα;
Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Mick Box έχει πατήσει τα 60, (προς τιμή του άφησε τα μαλλιά στο φυσικό χρώμα της ηλικίας του) ενώ ο βενιαμίν Brian Show είναι 52. Αν οι …μεσήλικες έχουν τέτοια δυναμική στη σκηνή, τότε τι θα πρέπει να κάνουν οι 20αρηδες;
Μια σημείωση για το τέλος: Μεταξύ του κοινού ήταν πολλές οικογένειες (μαμά, μπαμπάς και συνοδευόμενο/α παιδιά),όπως συμβαίνει σ¨όλες τις classic rock συναυλίες.

"Αχ να είχα ένα δίκαννο με εκατό κάνες να σκοτώσω όλη την ατιμία και τους αλήτες"

2010-02-03T01:12:00.001-08:00

Διαβάζοντας όλα τα θλιβερά, με τους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο Siemens που αγγίζουν ακόμα και τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή και βλέποντας την δημοσιότητα που πήρε η πρόσφατη "ανακάλυψη" ότι και ο Υπουργός Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, Κος Χ. Παμπούκης και στενός συνεργάτης του νυν πρωθυπουργού είχε δεχθεί τηλεφωνήματα για ραντεβού με τον "βδελυρο" Κο Χριστοφοράκο κατανοώ ότι η προσπάθεια που κάνει ο Rockmachine.gr για δημοσιότητα είναι επιεικώς ρηχή. Δεν λέω τα παιδιά που γράφουν σε διάφορα έντυπα μας βοήθησαν με το παραπάνω με τον καλύτερο τρόπο αλλά σίγουρα όταν είσαι έξω από όλα τα επιχειρηματικά κυκλώματα που το "ένα χέρι νίβει το άλλο" η προσπάθεια για δημοσιότητα είναι βασανιστικά αέναη. Ο μόνος τρόπος να αποκτήσει δημοσιότητα η δουλειά μας, είναι να εμπλακούμε σε ένα τέτοιο σκάνδαλο. Ε, λοιπόν το παραδέχομαι: όχι μόνο έχω τηλεφωνηθεί, πολλάκις, τον Κο Χριστοφοράκο, αλλά και όλες οι συσκευές σπίτι μου είναι Siemens. Ακόμα το σεσουάρ της γυναίκας μου, ο αναπτήρας γκαζιού ακόμα και τα αυτοκίνητα μας, Siemens είναι. Θα μου πείτε η Siemens δεν βγάζει αυτοκίνητα, γιατί βγάζει αναπτήρες γκαζιού; Ο Rockmachine.gr είναι βουτηγμένος στη διαφθορά έως εκεί που δεν παίρνει, παρακαλώ βγάλτε το στη φόρα. Ακόμα, μόλις με πήρε τηλέφωνο ο Κος Χριστοφοράκος ΑΜΕΣΩΣ τον πήρα, όχι σαν τους άλλους που λένε ότι δεν τον κάλεσαν. Και βγήκαμε και έξω μαζί. Μάλιστα πήγαμε στον Καράμπαμπα στον Πειραιά και τον κέρασα 2 μερίδες σουβλάκια (ο μπαγάσας, τρώει πολύ). Δεν ντρέπομαι καθόλου, ο Rockmachine.gr τα έχει κάνει πλακάκια με τη Siemens. Βγάλτε με στη τηλεόραση και θα το παραδεχτώ. Αρκεί να πάρω δημοσιότητα και κατά συνέπεια ακροαματικότητα και θα εκτιναχθεί ο Rockmachine.gr.
Όπως λέει και ο μεγάλος Μιμης Φωτόπουλος στην άφθαστη ταινία O Θόδωρος και το δίκαννο "Αχ να είχα ένα δίκαννο με εκατό κάνες να σκοτώσω όλη την ατιμία και τους αλήτες" . Αλλά αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 19

2010-01-25T06:55:00.000-08:00

Όλοι περιμένουμε το καλοκαίρι για να παρακολουθήσουμε το Rockwave αλλά και κάποια άλλα μεγάλα ονόματα που θα περάσουν από τη Ελλάδα. Σίγουρα η ομορφιά ενός φεστιβάλ είναι ξεχωριστή, ο ανοιχτός χώρος, η παρέα και φυσικά το συγκρότημα που βλέπουμε. Όλα έχουν τη χάρη τους και την ομορφιά τους, ακόμα και το... περπάτημα στη Μαλακάσα.
Βλέπω όμως αρχής γενομένης από αυτήν την εβδομάδα έως και τον Απρίλιο οι "μικρές" συναυλίες είναι πάμπολλες και πολύ ενδιαφέρουσες. Οι Uriah Heep που μας επισκέπτονται σχεδόν κάθε χρόνο καταφέρνουν να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα πάρτι και να φεύγουμε πάντα με το χαμόγελο της ικανοποίησης. Το ίδιο με τους σταθερούς γερμανούς Gamma Ray του Kai Hansen και να συνεχίσω με μια σειρά (ατελείωτων) συναυλιών που έχουν ήδη ανακοινωθεί και πιθανόν να ανακοινωθούν ακόμα περισσότερες όταν διαβαζετε αυτές τις γραμμές. Οι Katatonia, Sirenia, Firehouse, Bonfire, Flotsam and Jetsam, Hardcore Superstar, Vinnie Moore, Behemoth, Bolt Thrower, Loudness, Fates Warning θα εμφανιστούν σε Αθήνα Θεσσαλονίκη και θα κρατήσουν το συναυλιακό ενδιαφέρον ψηλά. Μην ξεχάσω τη συναυλία έκπληξη, όπου οι Danger Angel παρουσιάζουν το πρώτο άλμπουμ τους με τη παρουσία επάνω στη σκηνή του Jeff Scott Soto. Τελευταίο άφησα το reunion για μια νύχτα των What's the Buzz του Χρήστου Κιζατζεκιάν στο Αν club. Και αυτά είναι μόνο μερικά ονόματα που μπορείτε δείτε, υπάρχουν δεκάδες μικρότερα, ελληνικά και ξένα, που μας περιμένουν για να καταθέσουν τη μουσική τους. Εκκρεμεί βέβαια αυτή η ιστορία του Sonisphere όπου από το site του φεστιβάλ έχει ανακοινωθεί η ημερομηνία, όπως και από το site των Slayer που ανακοίνωσαν και τον τόπο διεξαγωγής (Terra Vibe) και φυσικά τα ονόματα του φετινού Rockwave. Όπως ξέρετε, τα πρώτα ονόματα θα αρχίσουν να ανακοινώνονται προς τα τέλη Μαρτίου για να οριστικοποιηθούν οι λίστες τον Ιούνιο (αρκεί να μην βρέχει)! Το ευχάριστο είναι ότι μέσα στο επόμενο τετράμηνο θα δούμε πολλά ονόματα στις λεγόμενες μικρές συναυλίες που όμως όπως διαβάσατε πιο πάνω δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα.
Όσοι δεν ξέρετε η συναυλία των U2 το Σεπτέμβριο έχει ξεπεράσει τα 65.000 εισιτήρια και προβλέπεται να είναι καραsold out. Για να ενημερωθείτε για τις ακριβείς ημερομηνίες αλλά και για όλες τις συναυλίες στην Ελλάδα κάντε κλικ στις συναυλίες

ΚΥΤΤΑΡΟ ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ OUTLOUD, WILD MACHINE,CYANIDE 4

2010-01-08T01:40:00.000-08:00

Έστω και καθυστερημένα αναφέρομαι σε αυτήν την πολύ καλή συναυλία όπου πραγματικά οι Outloud "'εσκισαν" .Έχοντας ήδη εμφανιστεί σε Ιωάννινα, Πάτρα και Θεσσαλονίκη κλείνουν την τουρνέ τους με μια εμφάνιση στην Αθήνα στο Κύτταρο.
Τη βραδιά άνοιξαν οι Cyanide 4 που προσπάθησαν και αυτό φάνηκε αλλά θέλουν δουλειά στις συνθέσεις και στην μελωδία των τραγουδιών τους. Το σχεδόν ημίωρο set τους τελείωσε με τον κιθαρίστα σε ένα άνευ αιτίας ξέσπασμα με φωνές "fuck you all, fuck" και ξανά "fuck you all". Και να σκεφτείτε ότι εως εκείνη τη στιγμή ήταν μια χαρά!
Οι Wild Machine, που την τελευταία στιγμή πήραν τη θέση των Danger Angel που αντιμετώπισαν πρόβλημα με άρρωστο μέλος αλλά κυρίως λόγω της αποχώρησης του τραγουδιστή Jimi Cage, ήταν σαφώς πιο έμπειροι στην σκηνή και σίγουρα αυτό που κάνουν το κάνουν καλά. Δύναμις της μπάντας ο τραγουδιστής που στέκεται άνετα. Τις καλές εντυπώσεις κατάφεραν να τις χαλάσουν με τα τρία τελευταία τραγούδια που ήταν άνευ λόγου βαβούρα. Πάντως "το έχουν".
Η εμφάνιση των Outloud ήταν άκρως εντυπωσιακή και δεν μου έκανε εντύπωση η θετική αντιμετώπιση του κόσμου (δεν είμαστε πάνω από 230 άνθρωποι), δεν μου έκανε εντύπωση ούτε η διάθεσή τους, ούτε το νεύρο τους, ούτε ο αμερικάνος τραγουδιστής τους Chandler Mogel που ήταν ιδιαίτερα επικοινωνιακός και ενθουσιώδης. Εκείνο που μου προξένησε μεγάλη εντύπωση και δεν θυμάμαι να έχω δει άλλο συγκρότημα να κάνει κάτι τέτοιο, ήταν ότι χαμογελούσαν και γέλαγαν δείχνοντας ότι πέρναγαν καλά.
Από τα μέλη του συγκροτήματος επιτρέψτε μου να αναφερθώ μόνο στον Mark Cross, που πίσω από τα ντραμς έχει ένα ρόλο εντελώς drive, παρασύροντας ολόκληρο το συγκρότημα. Ο κόσμος συμμετείχε στο We run δείχνοντας ότι το έχει ξεχωρίσει, ενώ οι δύο διασκευές τους στα Jailbreak (Thin Lizzy) και Broken Heart (White Lion) ήταν καλές. Φυσικά έπαιξαν ολόκληρο το άλμπουμ τους! Δεν θα πέσω στην παγίδα μιας μακροσκελούς ανταπόκρισης αλλά κλείνω με την σύσταση όταν ξαναπαίξουν να μην τους χάσετε. Θα περάσετε καλά!

ΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΤΟΥ ROCKMACHINE.GR ΨΗΦΙΖΟΥΝ

2009-12-24T06:52:00.000-08:00

Η Μουσική ανασκόπηση της χρονιάς έχει γίνει πια έθιμο και γι αυτό το σημερινό κομμάτι μου το έγραψαν οι καλοί συνεργάτες παραγωγοί του Rockmachine.gr. Χωρίς πολλά λόγια διαβάστε τι έπαιξαν περισσότερο στις εκπομπές τους , στο σπίτι τους αλλά και τις απογοητεύσεις τους.
Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά απ΄ όλους μας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΙΛΗΣ

1. Praying Mantis - Sanctuary
2. Kiss - Sonic Boom
3. Europe - Last look at Eden
4. Anvil - The Story of Anvil / This is Thirteen (Tour Edition)
5. Heaven and Hell - The devil you know
6. Stratovarious - Polaris
7. Jack Starr's Burning Starr - Defiance
8. Saxon - Into the Labyrinth
9. UFO - The Visitor
10. Nazareth - The Newz (40th anniversary expanded edition)

Kαλύτερη συναυλία : Heaven and Hell
Χειρότερη συναυλία : Ross The Boss

Απογοητεύσεις της χρονιάς : Η σοβαρή ασθένεια του R.J.DIO,
H μήνυση του OZZY στον IOMMI για τα δικαιώματα
Το νέο album των MAGNUM 'Into the valley of moonking'

ΧΑΡΗΣ ΠΑΝΟΣ

1. Kiss-Sonic Boom
2. Lynyrd Skynyrd – God and Guns
3. Uriah Heep - Celebration
4. Cheap Trick – The latest
5. The 484 South Band
6. Foreigner – Can’t slow down
7. Pearle Jam – Back spacer
8. Whitesnake -Slide it in (rermastered)
9. Deep Purple – Stormbringer (rermastered)
10.Siremia – The 13th Floor

Απογοητεύσεις
1. Λίτσα Ford – Wicked Wonderland
2. Marillion – Less is moreARILION
3. Ian Gillan – One eye in Marocco

Kαλύτερες συναυλίες
1. ZZ TOP
2. B.O.C
3. OVER THE RAINBOW
4. HOUSE OF LORDS
5.JOE BONAMASA

ΚΑΝΕΛΛΟΣ ΤΕΡΖΗΣ
Top 10
1. Soulsavers : Broken
2. Muse : The Resistance
3. Steven Wilson : Insurgentes
4. Pearl Jam : Backspacer
5. Nick Cave & Warren Ellis : White Lunar
6. Them Crooked Vultures
7. N.A.S.A. : The spirit of apollo
8. Moby : Wait for me
9. Yeah yeah yeah's : It's Blitz
10. White Denim : Fits

Απογοήτευση
Bob Dylan : Together through life

Καλύτερη συναυλία : Faith No More
Χειρότερη '' : Sivert Hoyem

ΣΑΒΒΑΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ

1.Them Crooked Vultures - 'Them Crooked Vultures'
2.Black Crowes - 'Before the Frost...Until the Freeze'
3.U2 - 'No Line on the Horizon'
4.The Steve Morse Band - 'Out Standing in their field'
5.Chickenfoot - 'Chickenfoot'
6.Lynyrd Skynyrd - God and Guns
7.KISS - 'Sonic Boom'
8.Paramore - Brand New Eyes
9.Pearl Jam - Backspacer
10.Porcupine Tree - Ilosaarirock

Aπογοητεύσεις

Ancestors - Of Sound Mind
Paradise Lost - Faith Divides Us - Death Unites Us

Καλύτερη συναυλία
Joe Bonamassa - κυτταρο
ΑC dC - Oλυμπιακό στάδιο

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
1. KISS – Sonic Boom
2. Lynyrd Skynyrd - God and Guns
3. Winger – Karma
4. Eloy – Visionary
5. Wolfmother – Cosmic Egg
6. Green Day – 21rst Century Breakdown
7. Procol Harum – In Concert
8. Pearl Jam – Back Spacer
9. Danger Danger – Revolve
10. Mastodon – Crack the skye
Απογοητεύσεις
1. Λίτσα Ford – Wicked Wonderland
2. Heaven and Hell - The devil you know
3. Magnum - Into the valley of moonking
Καλύτερη συναυλία
Οι AC/DC στο ΟΑΚΑ

ΠΕΤΡΟΣ ΛΟΓΑΡΑΣ
1. WASP - Babylon
2. Heaven and Hell - The Devil You Know
3. Schenker Barden Acoustic Project-Gipsy Lady
4. UFO - Visitor
5. KISS - Sonic Boom
6. Praying Mantis - Sanctuary
7. Spitfire - Die Fighiting
8. W.E.T. - W.E.T.
9. Outloud - We'll Rock You To Hell And Back Again
10. Judas Priest - A Touch of Evil: Live

Καλύτερη συναυλία: AC/DC

Χειρότερη συναυλία: Depeche Mode που δεν έγινε

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
1. KISS - Sonic boom
2. W.A.S.P - Babylon
3. Lynyrd Skynyrd - Gods and guns
4. Firenote - Firenote
5. Steevi Jaimz – My Private hell
6. Megadeth - Endgame
7. Outloud - To hell and back again
8. Danger Daqnger - Revolve
9. Steel Panther - Death to all but metal
10. Place Vendone - Streets of fire

Απογοητεύσεις:
Bon Jo0vi - The circle
Το live των AC DC στην Αθήνα...

ΡΩΜΑΝΟΣ ΤΕΡΖΗΣ
Top 10 2009
1) Steven Wilson - Insurgentes
2) Alice In Chains - Black Gives Way To Blue
3) Mastodon - Crack The Skye
4) Pearl Jam - Backspacer
5) Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures
6) Porcupine Tree - The Incident
7) Muse - The Resistance
8) Soulsavers - Broken
9) Five Finger Death Punch - War Is The Answer
10) Rammstein - Liebe Ist Fur Alle Da

Απογοητεύσεις
Megadeth - Endgame
Bon Jovi - The Circle

Καλύτερη συναυλία - Faith No More
Χειρότερη συναυλία - Rockwave Day 1

ΣΙΣΣΥ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗ

1. Dream Theater – Black Clouds & Silver Linings
2. Vader – Necropolis
3. Killswitch Engage – Killswitch Engage II
4. Slayer – World Painted Blood
5. OSI – Blood
6. Megadeth – Endgame
7. Epica – Design Your Universe
8. Trail Of Tears - Bloodstained Endurance
9. Spitfire – Die Fighting
10. Pain of Salvation – Linoleum (EP)

Απογοητεύσεις
1. Mastodon – Crack The Skye
2. Heaven & Hell – The Devil You Know
3. Doro Pesch – Fear No Evil

Καλύτερες συναυλίες
1. AC/DC
2. Arch Enemy
3. Kreator
4. Blind Guardian/ Testament (Rockin’ Athens Festival)

ΖΖ TOP 24 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΥΜΑΝΣΤΗΡΙΟ ΦΑΛΗΡΟΥ

2009-11-02T22:58:00.001-08:00

Η εμφάνιση των ZZ Top μου δημιούργησε μια σειρά αντίθετων συναισθημάτων. Χάρηκα πους τους είδα, μια που τα southern rock επισκέπτονται σπανιότατα την Ευρώπη σε μεγάλη κλίμακας περιοδείες. Χάρηκα που είδα το how τους με την κιθάρες ντυμένες με πούπουλα, χαμογέλασα όταν τους είδα να κάνουν τα χαριτωμένα χορευτικά τους,. Χάρηκα που είδα το ελληνικό κοινό να ανταποκρίνεται και να γεμίζει το γήπεδο, χάρηκα που δεν ξέχασαν τις Blues καταβολές τους αλλά από την άλλη πλευρά έπρεπε να περιμένουμε μια ολόκληρη ώρα για να ακούσουμε μια σειρά από πραγματικούς δυναμίτες (Sharp dressed man, Gimme all your lovin, Legs, Tush και La Granger) αφού το τρίο προτίμησε να δώσει μεγάλη βαρύτητα στα blues. Καταλαβαίνω ότι στις αμερικανικές περιοδείες τους ένα τέτοιο set list θα βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση. Εξ' άλλου οι διαφορές με το πρόσφατο cd/dvd, Live from Texas είναι ελάχιστες. Έλα όμως που εδώ είναι Ευρώπη, και οι επισκέψεις τους είναι σπανιότατες. Με λίγη καλή διάθεση θα μπορούσαν να είχαν συμπεριλάβει κομμάτια σαν τα Beer drinkers and hell raisers, Blue Jean Blues, I thank you, Rough Boy ακόμα και το πρόσφατο She's just killing me και να μας απογειώνανε. Ο κόσμος ηταν έτοιμος να τιναχτεί , απλά περίμενε το κατάλληλο τραγούδι και αυτό ήλθε μια ώρα μετά την έναρξη της συναυλίας με τα 5 τραγούδια που διαβάσατε πιο πάνω Μα καλά τα Beer drinkers and hell raisers, I thank you, Rough Boy δεν θέλουν να τα παίξουν, ας μην τα παίξουν. Το τιτάνιο Blue Jean Blues που κόλαγε με τη Blues διάθεση που είχε ολόκληρο το set γιατί δεν το έπαιξαν; Δηλαδή αν στο δεύτερο encore αντί να κλείσουν με το Tube Snake Boogie (τι να σου πω, τρομερή απώλεια αν δεν το άκουγα) και διάλεγαν το Beer drinkers and hell raisers τι θα άλλαζα. Απλά θα φεύγαμε ένα τεράστιο χαμόγελο!
Να μην αδικήσω τους Skelters από τη Θεσσαλονίκη που άνοιξαν τη συναυλία και στάθηκαν καλά κυρίως λόγω της κινητικότητα του τραγουδιστή κιθαρίστα , των ...αγγλικών του αλλά και για τα στακάτα κομμάτια τους. Εκείνο που πρέπει να προσέξουν είναι να δουλέψουν περισσότερο τις μελωδίες των τραγουδιών τους κάτι που δεν βγήκε στη συναυλία σε αντίθεση με το άλμπουμ τους Explain to me που ακούγονται καλύτεροι.
Επίσης καλά τα αυθεντικά t-shirts αλλά οι τιμές 30€ τα ανδρικά και 35€ τα γυναικεία είναι εξωπραγματικές. Όπως πιθανόν θα παρατηρήσατε κι εσείς ο κόσμος μπροστά από το πάγκο ήταν πολύς αλλά οι αγορές λίγες. Νομίζω ότι με καλύτερες τιμές, οι αγορές θα ήταν περισσότερες Άσε που δεν υπήρχε το κλασικό μπρελόκ!

ΠΟΣΟ ΒΛΑΚΑΣ ΕΙΣΑΙ ΡΕ RITCHIE;

2009-10-25T11:23:00.000-07:00

Δεν έχω παράπονο.Ωραία πέρασα, Άκουσα τα αγαπημένα μου τραγούδια των Rainbow, ξαναείδα τον Bobbie Rodinelli να τσακίζει τα ντραμς και φυσικά τον Joe Lynn Turner να κάνει το δικό του show. Για όσους δεν ξέρουν τι εστί Over the Rainbow, μια ομάδα μουσικών που πέρασε από τις τάξεις του συγκροτήματος έφτιαξε στην ουσία ένα tribute project όπου φυσικά παίζει τα τραγούδια του μεγάλου συγκροτήματος. Εδώ και πολλά χρόνια αίτημα όλων των fans αλλά και των μελών του συγκροτήματος είναι μια επανένωση με σκοπό μια περιοδεία που θα τα πάρει ΟΛΑ. Όμως ο ιθύνων νους των Rainbow, Ritchie Blackmore από τους ελάχιστους μουσικούς που έχει κάνει δύο τεράστιες καριέρες με διαφορετικά συγκροτήματα (Deep Purple, Rainbow), εδώ και 11 περίπου χρόνια ασχολείται μανιωδώς με τους Blackmore's Night που παίζουν μεσαιωνική μουσική. Παρεμπιπτόντως θα σας συνιστούσα να αγοράσετε τα πρώτα τρία άλμπουμ τους που είναι πραγματικά πολύ καλά, ( Shadow of the moon, Under a violet moon και Fires at midnight). Αφού λοιπόν οι εκκλήσεις έπεσαν στο κενό, ο Joe Lynn Turner που διετέλεσε τραγουδιστής των Rainbow (1981-1984) μαζί με τον εξαιρετικό ντράμερ Bobbi Rodinrelli και τους Greg Smith μπάσο Paul Morris πλήκτρα σχηματίζουν τους Over the Rainbow. Έλειπε όμως ο κιθαρίστας που βρέθηκε στο όνομα (και όχι στο πρόσωπο, όπως συνήθως γράφετε) του υιού του Ritchie, Jurgen R. Blackmore που η προσωπική του καριέρα χαρακτηρίζεται από μέτρια έως και αδιάφορη.
Βάζοντας λοιπόν πρώτο το όνομα του, καθότι Blakcnmore για να τραβήξουν κόσμο, η περιοδεία τους πέρασε και από την Ελλάδα και δη από το Gagarin που τη συγκεκριμένη βραδιά γέμισε από 1.000 περίπου fans του μεγάλου συγκροτήματος. Το set list ήταν δυνατό και κάλυψε τραγούδια από όλες τις περιόδους και τραγουδιστές του συγκροτήματος, αρχής γενομένης από τα Tarot Woman και Kill the King όπου ο Joe Lynn Turner δεν τα πήγε καλά. Η αλήθεια είναι ότι ότι τα τραγούδια του Ronnie James Dio μπορούν να ερμηνευτούν μόνο από τον… Ronnie James Dio και η όποια προσπάθεια δημιουργεί, αρνητικά σχόλια. Ούτε στα Eyes Of The World και Long Live Rock ‘N’ Roll τα πήγε καλά ο Turner αν και πιστεύω ότι στο ξεκίνημα της περιοδεία τους και φυσικά στις πρόβες θα τα έβγαζε αλλά λόγω της κόπωσης με την πάροδο των εμφανίσεων, η συνταγή χάλασε. Αντίθετα στα δικά του τα πήγε πολύ καλά και νομίζω ότι θα μπορούσε να παίξει ακόμα περισσότερα από τη δική του περίοδο αλλά και από του Graham Bonnett . Ευχάριστη έκπληξη το Wolf to the moon από το άδικα περιφρονημένο Stranger in us all με τραγουδιστή τον σκοτσέζο Doogie White.
To μεγάλο όμως πρόβλημα ήταν η κιθάρα του Jurgen Blakcmore (που αν και χοντρούλης εμφανισιακά μοιάζει του τιτανοτεράστιου) που σε κανένα τραγούδι δεν κατάφερε να δηλώσει παρών. Επειδή αυτό είχε γίνει κατανοητό από τους υπόλοιπους όλο το drive προέρχεται από τα …τύμπανα του Rondinelli και τον ΅τοίχο΅ που κτίζουν σωστά οι Morris και Smith. Δηλαδή ακούσαμε τα μεγάλα τραγούδια ενός rock συγκροτήματος…χωρίς κιθάρα, αλλά με κιθαρίστα πάνω στη σκηνή. O κόσμος είχε την ευκαιρία να ακούσει τα τραγούδια ενός μεγάλου συγκροτήματος και βέβαια πολλοί νεώτεροι που δεν τους είχαν προλάβει τραγούδησαν με τον J.L. Turner “που ίδρωσε τη φανέλα Βέβαια όλα αυτά δεν θα γραφόντουσαν αν ο μεγάλος Ritchie, σίγουρα ένας από τους 5 καλύτερους rock κιθαρίστες που περπάτησαν σε αυτόν τον πλανήτη, δεν ήταν ξεροκέφαλος και τα έβρισε με τον εαυτό του και έκανε αυτό που θέλουμε όλοι: Μια περιοδεία των Rainbow. Αντ αυτού βλέπουμε και ακούμε μέλη που πέρασαν από τα σπουδαίο συγκρότημα να παίζουν στις περιοδείες τους τα τραγούδια του ενώ αυτός εξακολουθεί να παίζει δίπλα από ανάμενα τζάκια ντυμένος σαν στρουμφάκι του δάσους, την αγαπημένη του μεσαιωνική μουσική

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 18

2009-10-21T23:13:00.000-07:00

Όταν πριν δύο χρόνια ξεκίνησε ο Rockmachine.gr οι δύο συνέταιροι και εγώ είχαμε στο μυαλό μας τρία πράγματα: Πρώτο και σημαντικότερο να φτιάξουμε ένα web radio που θα αρέσει σε εμάς και να έχει το χαρακτήρα του "παρειστικού" με παραγωγούς που να καταθέτουν την άποψή τους και κατά δεύτερο εξ’ αρχής γνωρίζαμε ότι από το internet κανείς δεν έβγαλε λεφτά ( με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις).
Μετά την απόφαση του Rock Fm να μην έχει παραγωγούς το Σαββατοκύριακο, αποφάσισα να προχωρήσω σε ένα web radio και εδώ να απαντήσω στην ερώτηση που μου κάνετε πολλοί «γιατί δεν βγαίνετε στα fm». Μα είναι απλό, όπως έχετε καταλάβει οι συχνότητες του ραδιοφώνου δίνονται σε επιχειρηματίες , "δικούς μας ανθρώπους" και δεν είναι διεκδικήσιμες από πολίτες. Βέβαια, όταν ξεκίνησε η ιστορία της ελεύθερης ραδιοφωνίας, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά και η απόκτηση μιας συχνότητας ήταν δύσκολη μεν , αλλά όχι ακατόρθωτη, αλλά εγώ τουλάχιστον τότε είχα άλλες προτεραιότητες.. Σήμερα, οι συχνότητες πωλούνται από τιμές που ξεκινούν από 800.000 € και πραγματικά απορώ αυτοί που αγοράζουν πως βγάζουν τα λεφτά τους. Δηλαδή πέραν της επιχειρηματικής δραστηριοποίησης και της θέλησης να "έχω κι ένα ραδιοσταθμό", τα έξοδα τρέχουν και τα έσοδα βραδυπορούν. Εξ' άλλου το πρόσφατο παράδειγμα του City λέει πολλά και είναι ένα καλό μάθημα προς τους μαθητές σχολών ΜΜΕ (αρκεί να τους το διδάξουν).
Οι τρείς συνέταιροι του Rockmachine.gr (ο γράφων, ο Γιάννης Δόλας και ο Γιώργος Ανασοντζής) από την αρχή ξέραμε τρία πράγματα:
Η ακροαματικότητα μας θα είναι μικρή και φυσικά δεν θα έχει σχέση με αυτή του ραδιοφώνου, όλα τα έξοδα θα βαρύνουν εμάς που δεν είμαστε επιχειρηματίες, ούτε μας τρέχουν από τις τσέπες αλλά θα παίξουμε τη μουσική που μας αρέσει. Εδώ να συμπληρώσω με χαρά ότι οι με τους δύο συνεταίρους μου γνωρίστηκα όταν ερχόντουσαν σαν ακροατές στο studio του Capital και η φιλία μας εξελίχθηκε σε ...επιχείρηση.
Εκείνο που καταφέραμε σε 2 χρόνια είναι να αντιληφθούμε ότι η μουσική που αρέσει σε εμάς αρέσει και πολλοί πολύ κόσμο, ενώ παράλληλα δίνουμε την ευκαιρία σε νέα παιδιά που δεν είχαν κάνει ποτέ ραδιόφωνο και ήθελαν να μοιραστούν μαζί μας αυτήν την (ΥΠΕΡΟΧΗ!) εμπειρία να βρεθούν πίσω από το μικρόφωνο και κυρίως να κάτσουν σπίτι τους και να δουλέψουν για να φτιάξουν την εκπομπή τους. Είναι πραγματικά μαγευτικό να βλέπεις την ακροαματικότητα σιγά σιγά να αυξάνεται και να χρειάζεσαι να αλλάξεις streaming για να εξυπηρετήσεις τους καινούργιους ακροατές που προστίθενται στους παλιούς. Και για μένα είναι πρωτόγνωρο να μου στέλνουν μηνύματα από όλη την Ελλάδα αφού τόσα χρόνια (από το 1982) όλοι οι ραδιοσταθμοί που έπαιζα εξέπεμπαν στην περιοχή της Αττικής. Θα κλείσω με την σοβαρή , επιχειρηματική, επισήμανση Το πρώτο εξάμηνο λειτουργίας του Rockamchione.gr δεν είχαμε καμία διαφήμιση, κάτι απόλυτα δικαιολογημένο. Εδώ και μερικούς μήνες, ακόμα και τον Αύγουστο, που σύμφωνα με τη θεωρία κάποιων ανόητων όλα πρέπει να υπολειτουργούν, καταφέραμε να καλύψουμε τα έξοδα μας και όλα δείχνουν ότι ο συνδυασμός των 3 Σ, που πάντα πίστευα, (σοβαρότητα, συνέπεια, σταθερότητα), θα προχωρήσουμε σε καλύτερη.
Stay on line.

Υ.Γ
Φαίνεται ότι η rock κοινότητα στην Κοζάνη είναι δυνατή , αφού καθημερινά έχουμε περισσότερους από 40 (μοναδικά) χτυπήματα την ήμερα. Ευχαριστούμε.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 17

2009-09-27T00:36:00.001-07:00

Θυμάμαι όλες εκείνες τις γελοίες φατσούλες που τα κανάλια τους ...έπαιρναν συνέντευξη σε καφετέριες, να μας λένε με περισπούδαστο ύφος τους λόγους που δεν θα πήγαιναν να ψηφίσουν στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Κάτι η βαριεστιμαρα, κάτι το μπάνιο (αλλοίμονο, να χάσουμε τη βουτιά μας), κάτι η αδιαφορία για την πολιτική κάτι μια αερολογία που τους κατέβαινε στο κεφάλι εκείνη τη στιγμή, οδήγησαν πολύ κόσμο στην αποχή και στην αποστροφή του για τις ευρωεκλογές.
Τώρα, ελάχιστους μήνες μετά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μπροστά στο κίνδυνο μιας μη αυτοδύναμης κυβέρνησης, αλλά κυρίως μπροστά σε μια σειρά βαρειών οικονομικών εξελίξεων, τα σχετικά ρεπορτάζ έχουν εκλείψει, οι ηλίθιες φατσούλες έχασαν τη δουλειά τους (από την ανύπαρκτη κρίση που, αδικαιολόγητα, χτύπησε τη χώρα μας και κατά συνέπεια όλους τους εργαζόμενους) και οι βόλτες στις καφετέριες εξακολουθούν αλλά τώρα έχουμε ένα ανεξήγητο σφίξιμο στη ψυχή μας. Τώρα πια ακούμε προσεκτικά τι λένε οι προγραμματικές δηλώσεις των υποψηφίων γιατί μας αφορούν, τώρα πια ψάχνουμε να δούμε που ψηφίζουμε γιατί ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίσουμε. Θεωρώ απαράδεκτο το μοναδικό δικαίωμα για το οποίο σκοτώθηκαν άνθρωποι για να το αποκτήσουν εμείς σήμερα να το απεμπολούμε ανερυθρίαστα. Ευτυχώς που είναι φθινόπωρο και δεν θα πάτε για μπάνιο.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 16

2009-09-09T01:07:00.001-07:00

Έχετε σκεφτεί πια είναι η μεγαλύτερη ελληνική επιτυχία σε διεθνές επίπεδο; Τα άλμπουμ των Aphrodite’s child που έκαναν χρυσούς δίσκους στην Γαλλία και είχαν ένα hit στην δύσκολη Αγγλία με το Rains and Tears (No 29, 1968);. Μήπως το γεγονός ότι έγκριτοι δημοσιογράφοι συμπεριλαμβάνουν το άλμπουμ τους 666 στις λίστες με τα καλύτερα progressive άλμπουμ; Οι περιοδείες που έκανα σε μικρό κύκλο clubs οι Socrates drank the conium σε Ολλανδία και Αγγλία; Ή συνεργασία των μετανομασθέντων Socrates drank the conium σε Plaza και η συνεργασία τους με τον παραγωγό Vic Coppershive Heaven που δεν κατέληξε πουθενά; Η επιτυχία του Γιάννη Μαρκόπουλου το 1977 με το τραγούδι Who pays the ferryman (No 11 το singles, Νο 22 το άλμπουμ στο αγγλικό chart) που συνέθεσε για τηλεοπτική σειρά του BBC; Οι ατελείωτες επιτυχίες της Βίκυς Λέανδρος σε γαλλόφωνες χώρες αλλά και στην Αγγλία με μεγαλύτερη το Come what may (No 2, 1972); Οι επίσης ατελείωτες επιτυχίες του Ντέμη Ρουσου σε γαλλόφωνες χώρες αλλά και τα 6 singles στην Αγγλία με πρώτο και καλύτερο το EP The Roussos Phenomenon (No 1, 1976) αλλά και τα 7 άλμπουμ του που είδε στο αγγλικό chart; Εδώ να σημειώσω ότι τα άλμπουμ του Forever and ever (No2, 1974) και Happy to be (No 4) έχουν γίνει χρυσά πουλώντας παραπάνω από 600.000 αντίτυπα το καθ’ ένα στην Αγγλία. Ο ατελείωτος κατάλογος επιτυχιών της Νάνα Μούσχουρη στη Γαλλία, η μοναδική single επιτυχία της στην Αγγλία με το Only love (No2, 1986), αλλά και τα 11 άλμπουμ της που είδε να μπαίνουν στο αγγλικό chart με καλύτερο τα Passport του 1973 (Νο 3 και χρυσός δίσκος);
Αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη επιτυχία έλληνα μουσικού είναι η βράβευση του Βαγγέλη Παπαθανασίου με Όσκαρ το 1981 για την επένδυση της ταινίας Chariots of Fire (No 1 U.S.A., No 4 U.K.) και δίπλα σε αυτή στέκεται επάξια η πρόσληψη του Κώστα Καραμητρούδη σαν κιθαρίστα του Ozzy Osbourne. Ρε έχετε καταλάβει ότι δίπλα από τον Πατριάρχη του metal κιθάρα παίζει ένας έλληνας; Έχετε καταλάβει ότι ένα παιδί που έχει δουλέψει πολύ κατάφερε να κάνει πραγματικότητα αυτό που οι άλλοι ούτε σαν όνειρο δεν το φαντάζονται, να παίζει με τον Ozzy! Ο Gus G, όπως άλλαξε το όνομά του, πίστεψε στο ταλέντο του και από μικρός. έφυγε από την Ελλάδα κτίζοντας το μέλλον του παίζοντας με τους Mystic Prophecy, Nightrage, Arch Enemy (είχε αντικαταστήσει τον Christopher Amott), Dream Evil και τα τελευταία χρόνια με τους Firewind. Τα δύσκολα τώρα ξεκινούν για τον Gus G που πρέπει να ξανά αποδείξει την αξία του. Ήδη ο Ozzy έχει γράψει τις κιθάρες για το νέο του άλμπουμ, αλλά προτίθεται να τις ξανά ηχογραφήσει με τον Gus G και φυσικά να πάρει τα απαραίτητα credits στο εξώφυλλο. Η αλήθεια είναι ότι τα δύο τελευταία studio άλμπουμ του Ozzy ήταn χάλια και τώρα δίνεται μια καλή ευκαιρία στο Gus G του δώσει δικές του συνθέσεις, αν φυσικά μπορούν να συμπεριληφθούν στο νέο άλμπουμ. Σκεφτείτε ότι το επόμενο video του Ozzy θα έχει τον Κώστα να σολάρει, σκεφτείτε στο επόμενο άλμπουμ του Ozzy θα συμμετέχει ένα έλληνας. Μπράβο σου μεγάλε.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 15

2009-09-02T23:27:00.000-07:00

Πάντα μετά τις διακοπές σκέφτομαι πόσο τυχερός (σε τουριστικό επίπεδο και μόνο) είμαι που γεννήθηκα σε αυτή τη χώρα.
Μια προικισμένη χώρα που συνδυάζει το βουνό με τις καταπληκτικές παραλίες. Στις φετινές διακοπές μου επισκέφτηκα ένα μαγικό μέρος, τα Σύβοτα και κατάλαβα γιατί μιλούν όλοι όσοι τα επισκέπτονται με τέτοια ζέση. Πραγματικά άπαιχτες παραλίες, εξαιρετικά τόπια, πολλά μέρη να επισκεφτείς (πηγές Αχέροντα ποταμού, Αχερουσίας, Πάργα, Παξοί). Το ίδιο όμως σκαφτόμουνα και πέρυσι που πήγα στη Δυτική Πελοπόννησο, ή πρόπερσι που έκανα βουτιές στο Πευκί Εύβοιας, ή ακόμα τη δεκαετία του '80 ανελλιπώς επισκεπτόμουν τις παραλίες της Χαλκιδικής (πόσο μου λείπουν οι Καβουρότρυπες). Όπου και αν ταξιδέψω η Ελλάδα είναι όμορφη. Μην σκεφτείτε ότι είμαι σωβινιστής ‘η κάτι παρεμφερές. Ευτυχώς έχω ταξιδέψει σχεδόν σ' όλο τον κόσμο και έχω εικόνες από υπέροχα μέρη. Θα σας μεταφέρω μια εμπειρία που έζησα πριν 14 χρόνια στις Μαλδίβες (σύνολο νησιών κάτω από την Ινδία, στον Ινδικό Ωκεανό) και από τότε τη χρησιμοποιώ σαν οδηγό. Μετά από μια πραγματικά πιεστική περίοδο στη δουλειά μου. φεύγω Χριστούγεννα με ένα φίλο και μετά από 14 ώρες ταξιδιού φθάνουμε στο πολύ όμορφο σύμπλεγμα νησιλών των Μαλδίβων. Η ζωή εκεί είναι απλή, χωρίς άγχος, πίεση και nightlife. Πρωινό, μπάνιο με τις ώρες στη πισίνα, εξωτικά φρούτα και νωρίς για ύπνο. Πραγματικά επέστρεψα και δεν θυμόμουν τα ονόματα των συναδέλφων μου (κυριολεκτώ). Μην σας κάνει εντύπωση που έγραψα ότι έκανα μπάνιο στην πισίνα, γιατί σε αυτά τα υπέροχα μέρη η πισίνα είναι ασφαλής από τους καρχαρίες και βατή, γιατί οι εξωτικές παραλίες τους με την άσπρο άμμο δεν έχουν μόνο άμμο αλλά το χρώμα τους οφείλεται στα κοράλλια που έχουν σπάσει και έχουν κονιορτοποιηθεί. Ως εκ τούτου μπορείτε να πατήσετε τα υπέροχα μυτερά κοράλλια και να χοροπηδάτε. Γι αυτό και στις παραλίες τους δεν κάνει κανείς μπάνιο (¨Άσε που οι καρχαρίες καιροφυλακτούν). Ακόμα τα μέρη αυτά, εκτός από τις παραπάνω ομορφιές τους δεν έχουν και δεν θέλεις να σου προσφέρουν τίποτα παραπάνω. Άντε μια επίσκεψη στο κέντρο της πόλης που η κεντρική ψαραγορά αποτελεί ισχυρό τουριστικό πόλο.!!! Πήγα κι εγώ στη περίφημη ψαραγορά των Μαλδίβων - και δεν έβλεπα την ώρα να επιστρέψω στην πισίνα- όταν ένας ντόπιος μου μίλησε ελληνικά! Μου εξήγησε ότι ήταν ναύτης σε ελληνικό καράβι και είχε μάθει ελληνικά. Με ρώτησε "Τι κάνεις εδω"; "Διακοπές" απαντώ. Και μου λέει κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ "Καλά έφυγες από την Ελλάδα για να κάνεις διακοπές εδώ. Εσείς έχετε τις καλύτερες θάλασσες"!
Σίγουρα ένα ταξίδι σε τέτοια μέρη αξίζει σαν εμπειρία, αλλά πιστέψτε με, Κουκουναριές δεν θα βρείτε πουθενά, το ίδιο Μύρτο με την ατελείωτη παραλία, ή το Σαρακήνικο στη Μήλο και τη Λίνδο στη Ρόδο. Άσε την Κρήτη με τα Φαλάσσερνα , το Ροδάκινο, το Μπάλο και τόσα άλλα μέρη.
Επίσης ευκαιρία βρίσκω και θίγω και ένα άλλο θέμα που έχει σχέση με τις διακοπές. Πότε θα σταματήσει αυτή η βλακώδης λογική να φεύγουμε όλοι ομαδικά 1η με 15 Αυγούστου; Μια λογική που ξεκίνησε τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 στη χώρα μας από τις πολυεθνικές που τότε άρχισαν να εγκαθίστανται στην Ελλάδα και να δημιουργούν αυτή την πληγή. Λείπουμε όλοι ένα συγκεκριμένο 15 άντε 20ημερο και τους άλλους δύο μήνες, Ιούνιο και Ιούλιο αντί μα παίρνουμε σπαστά τις διακοπές μας και να ξεκουραζόμαστε, προτιμούμε αντί να συναντιόμαστε στις δουλείες μας, να συναντιόμαστε και στις διακοπές.
Εύχομαι αυτή η λογική να τελειώσει και ίσως σε αυτό βοηθήσουν τα κουπόνια του κοινωνικού τουρισμού.

________________________________________

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 14

2009-08-05T06:29:00.000-07:00

Πριν λίγες ημέρες κλείσαμε με τη γυναίκα μου 10 χρόνια γάμου και είπαμε να το γιορτάσουμε (;) σ’ ένα εστιατόριο. Διαλέξαμε τη Σπονδή στο Παγκράτι που είναι ένα από τα καλύτερα εστιατόρια του κόσμου. Ευτυχώς δεν πήγαμε γιατί προλάβαμε και είδαμε τις τιμές τους αλλά και ΚΥΡΙΩΣ το λόγο που είναι αυξημένες.
Σέβομαι απόλυτα τη δουλειά που κάνουν οι άνθρωποι, σεφ, σερβιτόροι και ιδιοκτήτες, αλλά μια ντομάτα με θυμάρι και άρωμα λεμονιού σε σορμπέ ντομάτας και μπαχάρια να κάνει 32€ είναι αδικαιολόγητα ακριβά. Προσέξτε πιάτο: Στήθος χοιρινού μαγειρεμένο με μελάσα, σαλάτα με αντιβ και φιστίκια μιλφέϊγ με πατάτες, και το αυτί του (!), αρωματισμένο με φασκόμηλο, «cromesquis” (δεν ξέρω τι σημαίνει), με τα πόδια του με μουστάρδα βιολέτας. ΕΙΣΤΕ ΤΡΕΛΛΟΙ; Αυτό δεν είναι πιάτο είναι θεραπεία για ψυχασθενείς. Μωρέ το αυτί του γουρουνιού θα φάω; Για την ιστορία το πιάτο αυτό στοιχίζει 39€. Μεταξύ αστείου και θυμού, το αυτί του σεφ θα στοιχίζει λιγότερο. Προφανώς το ακριβό θα είναι τα πόδια του με μουστάρδα βιολέτας. Δεν είμαστε με τα καλά μας Το αρνί που στοιχίζει μόνο 40€ σερβίρετε με κρούστα από κοριανδρό και λεμόνι «Μάκι» από ανανά, μαγειρεμένο σε γάλα καρύδας. Όπως καταλάβατε το γάλα καρύδας κάνει την διαφορά( και τα 40€). Σέβομαι ότι ο καθ’ ένας μπορεί να πουλά όσο θέλει τη δουλειά, στο κάτω κάτω της γραφής κανείς δεν με πίεσε να πάω στη Σπονδή ή σε οποιοδήποτε παρεμφερές εστιατόριο . Σέβομαι τη δουλεία και τη δημιουργικότητα του κάθε σεφ που πραγματικά πασχίζει να βγάλει καινούργια πιάτα, βάζοντας καινούργιες ιδέες. Αλλά σε μια στιγμή βλακεία ξεπερνά τη δημιουργικότητα και τη φαντασία και έχουμε υπερβολές όπως το πρώτο κυρίως πιάτο. Άλλα όλα έχουν ένα όριο. Η λογική της cousine nouvelle, που σε Αθήνα κατά κύριο λόγο, αλλά και στην Θεσσαλονίκη εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 και έως και το 1998 είχε εκτιναχθεί στα ύψη, όχι μόνο δημιουργικά αλλά και τιμαριθμικά, έχει ξεπεραστεί. Ο κόκκος πιπεριού με θυμάρι και μυρωδιά παπαρούνας πάνω σε μια μπριζόλα έχουν ξεπεραστεί. Σίγουρα όλοι θέλουμε να πάμε σε ένα καλό εστιατόριο για να κλονίσουμε ευχάριστα μια βραδιά με παρέα. Αλλά η υπερβολή που καταντά ανοησία.
Υ.Γ. Επειδή το αυτί του χοιρινού δεν το ξεπερνώ με τίποτα, μόλις θυμήθηκα εκείνο το γιατρό του υγειονομικού στις ειδήσεις πριν μερικά χρόνια που έλεγε ότι οι περισσότεροι γύροι στα σουβλατζίδικα γίνονται από τα υπολείμματα κρέατος των ζώων που τα παίρνουν από τα αυτιά τα πόδια και άλλα μη χρησιμοποιούμενα μέρη. Επίσης πήγα το χρόνο 30 χρόνια πίσω και θυμήθηκα τον καλό παίκτη της Προοδευτικής, Βουρδαμή που σε μιας στιγμή που τον αδίκησε ο διαιτητής του δάγκωσε το αυτί. Καλά του έκανες!

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 13

2009-07-28T23:23:00.000-07:00

Τελευταίο φεστιβάλ για το καλοκαίρι του 2009, το Rocking Athens Festival είχε αποκτήσει την ταυτότητα του metal φεστιβάλ της χρονιάς. Τα ονόματα που συμμετείχαν δικαιολογούσαν αυτό το τίτλο και όπως απεδείχθη ήταν απολυτά σωστός. Δεν πρόλαβα να δω τους Gojira, Mencea και Descending αφού μπήκα στο set των πάλαι ποτέ κραταιών Testament. Κακός ήχος, απίστευτη βαβούρα ένα μονολιθικός ήχος απ[ό ένα συγκρότημα που ευτυχώς είχα δει πριν μερικά χρόνια στο Ρόδον και μένω με εκείνες τις εντυπώσεις. Ο Chuck Billy και η παρέα του, τρανταχτό όνομα της Bay area, δεν κατάφεραν να να μπουν στη τροχιά των Megadeth και Metallica. Όχι πως έφταιγε η σκηνική παρουσία τους αλλά η έλλειψη συνθέσεων. Αυτό που είδα και άκουσα στο Rocking Athens Festival ήταν απομεινάρι της δεκαετίας του ΄80 και η μόνη παρηγοριά είναι ότι αποτελεί ένα οδηγό για τους νέους στο κλασικό thrash. Το οξύμωρο στην μέτρια εμφάνισή τους το πρόσφατο άλμπουμ τους Formation of Damnation που είναι καλό.
Για ακόμα μια φορά οι Blind Guardian στην Ελλάδα για ακόμα μια φορά αποθεώνονται. Η μπάντα του Hansi Kursh στο σχεδόν μια ώρα set τους τάχωσαν και εισέπραξαν το χειροκρότημα αφειδώς. Δεν είναι λίγο όλα τα τραγούδια σου να τα τραγουδάει ένα ολόκληρο γήπεδο! Valhalla, Bard’s song, Script for my requiem και πολλά άλλα απετέλεσαν την κορύφωση στο πάρτι των πολλών πολλών οπαδών του γερμανικούς συγκροτήματος. Και να φανταστείτε ότι πέραν της έντονης συμμετοχής του κόσμου, έσω την αίσθηση ότι ήταν λίγο (έως αρκετά) διεκπαιρεωτικοί. Πάντως το καλύτερο το έλαβα με mail κατά τη διάρκεια της εκπομπής μου από τον φίλο και ακροατή Αχιλλέα Μαρούλη: "Εμένα οι Blind Guardian δεν μου αρέσουν. Μου αρέσει όμως η επαφή που έχουν με τον κόσμο ή καλύτερα η επαφή που έχει ο κόσμος με αυτούς".
Το ηλεκτρονικό ρολό πάνω στη σκηνή (σε εμφανές σημείο για να το βλέπουν οι καλλιτέχνες) δείχνει 22.22 και οι Heaven and Hell ανεβαίνουν στη σκηνή. Εντύπωση πρώτη: Η φωνή του Dio είναι τουλάχιστον δύο φορές καλύτερη απ’ ότι στο Rockwave του 2007. Εντύπωση δεύτερη: Ο Tony Iommi δεν σκάει με το δερμάτινο παλτό ντάλα καλοκαίρι; Εντύπωση Τρίτη: Το set list είναι προβλέψιμο αλλά δεν μας πειράζει καθόλου. Εξ’ άλλου οι 6.000 θεατές πήγαν για να ακούσουν τα Mob Rules, Children of the Sea, Bible Black, Die Young, Heaven & Hell και για το τέλος ένα καταιγιστικό Neon Knights. Τελείωσαν λίγο πριν τις δώδεκα και τα χαρούμενα πρόσωπα που έβλεπα μετά το τέλος της συναυλίας συμφωνούσαν ότι περάσαμε καλά. Πολύ καλά.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 12

2009-07-23T23:39:00.000-07:00

Πριν ξεκινήσω να σας περιγράφω πόσο όμορα πέρασα τη χθεσινή βραδιά στο Terra Vibe βλέποντας και ακούγοντας τους Deep Purple, θα ήθελα να θυμίσω στους σημερινούς 50αρηδες το πάλαι ποτέ άπιαστο όνειρό μας να τους δούμε να παίζουν μπροστά μας…ζωντανά. Για να είμαι ειλικρινής, ούτε στο όνειρο μας. Η πρώτη συναυλία τους στο γήπεδο του ακατανόμαστου το 1991 (με Joe Lynn Turner αλλά και με Blackmore να σπάει την κιθάρα του) ήταν η απαρχή για μια σειρά συναυλιών του μεγαλύτερου rock συγκροτήματος του πλανήτη στην Ελλάδα..
Ευτυχώς, εδώ και μια 30ετία περίπου βλέπουμε και ζούμε συναυλίες των συγκροτημάτων που η μουσική τους μας μεγάλωσε και μας συντρόφευσε (και συντροφεύει). Να αφήσω πίσω τα συναισθηματικά και να έλθω στο βράδυ της 22ας Ιουλίου στο Terra Vibe όπου στις 21.30 οι κ.κ. Ian Gillan, Roger Glover, Don Airey. Steve Morse και Ian Paice εμφανίζονται στη σκηνή μπροστά από 6.500 – 7.000 κόσμο, νούμερο το οποίο αποτελεί ρεκόρ προσέλευσης σε συναυλία των Deep Purple. Εδώ να σημειώσω το μέτριο ήχο αλλά και τη σωστή απόφαση της εταιρίας να μη βάλει το συγκρότημα να παίξει στη μικρή σκηνή όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί αλλά στην μεγάλη. Εκεί που τους αξίζει . Εξ’ άλλου το πρόσφατο παράδειγμα των Saxon στο φετινό Rockwave που περίσσευαν είναι ακόμα νωπό. Τα μεγάλα group παίζουν σε μεγάλες σκηνές. Και εδώ γίνονται οι απαραίτητες συγκρίσεις των 60αρηδων Deep Purple με τους 26χρονους Mastodon που στο Rockwave σε καμία στιγμή δεν κατάφεραν να «γεμίσουν» μια από μεγαλύτερες σκηνές της Ευρώπης. Γιατί οι κ.κ, Gillan, Paice, Airey και Glover έχουν ξεπεράσει εδώ και μερικά χρόνια τα 60 χρόνια τους, ο τελευταίος δίσκος που κυκλοφόρησαν ήταν το 2006 και σίγουρα η εμφάνισή της 22 Ιουλίου δεν ήταν από τις καλύτερες τους. Και όμως …έπιασαν όλο το χώρο πάνω στη σκηνή. Μα τι στο διάολο είχαν τα συγκροτήματα της δεκαετίας του’70 και εξακολουθούν να κερδίζουν τις εντυπώσεις;
Να γυρίσω όμως στο μουσικό κομμάτι της βραδιάς που ξεκίνησε με το Highway star και συνέχισε με τα Things I never said και Wrong man. Έως τις 23.15 που τελείωσαν, ακούσαμε όλα όσα θέλαμε (Smoke don the waster, Fireball, Sometimes I feel like screaming, Strange kind of woman, Space truckin’, Perfect Strangers, The battle rages on (τι κομματάρα είναι αυτή!), Wring that neck, Rapture of the deep καθώς και τα Speed King, Hush και Black Night για encore. Σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη εμφάνισή τους στην Αθήνα (αξέχαστο μου έχει μείνει το πριν τριετίας live τους στο «Μελίνα Μερκούρη» στο Βύρωνα), αλλά συγκροτήματα όπως οι Deep Purple έχουν ένας σταθερό standard απόδοσης που δεν σε αφήνει δυσαρεστημένο. Το δέσιμο των Glover/Airey/Morse και Paice είναι τέτοιο που ο ηχητικός τοίχος που χτίζουν είναι άψογος και ο Ian Gillan στα 63 του εξακολουθεί να είναι ένας μεγάλος ερμηνευτής με όλα τα παρεπόμενα της 6της δεκαετίας στην πλάτη του.
Τέλος, πριν τη συναυλία είχα τη τύχη να συνοδεύσω 2 ακροατές μου στα παρασκήνια όπου είχαμε ένα Meet and greet (στα ελληνικά to know each other) με το συγκρότημα. Από την εμπειρία μου, εκείνοι που έρχονται σε αυτές τις συναντήσεις είναι οι Roger Glover, Don Airey και Steve Morse. Αυτή τη φορά ήλθε και ο Ian Gillan, που ήταν εμφανώς καταβεβλημένος, σε σημείου ανησυχητικό. Εύχομαι να ήταν η κόπωση της περιοδείας. Τέλος είναι εξαιρετικά ευγενικό να ακούς τους Glover Morse να μας λένε «thank you for your support». Μέσα μου αισθάνθηκα μια δικαίωση!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ

Ακούστε την εκπομπή του Αλέξανδρου Ριχάρδου κάθε απόγευμα στις 6 από το web radio, www.rockmachine.gr

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 11

2009-07-08T23:51:00.000-07:00

ΠΕΙΡΑΙΑΣ 6 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009
Αυτή είναι η τέταρτη φορά στα τελευταία 5 χρόνια που οι Scorpions επισκέπτονται τη ν Ελλάδα για συναυλίες και για ακόμα μια φορά στάθηκαν επάξια στην κορυφή. Κυρίως όμως καταφέρνουν να γεμίζουν το γήπεδο και πάντα καταφέρνουν να κάνουν τον κόσμο να φεύγει με τις καλύτερες εντυπώσεις. Θα ξεκινήσω από την εμφάνιση των Spitifire που βγήκαν στη σκηνή στις 7 και ταχωσαν στους 4.000 περίπου fans που ήταν στο γήπεδο έως εκείνη τη στιγμή. Η μπάντα του Ηλία Λογγινίδη στάθηκε στο ύψος της με το παραπάνω (αν και ο ήχος ήταν μέτριος). King of the mountain, gates of fire, το πολύ όμορφο Fool enough, Uunderground, Macedonia, whispers, Lady of the night και Lead me on με το οποίο έκλεισαν, ήταν μερικά από τα κομμάτια που έπαιξαν. Εύχομαι να τους ξαναδώ σύντομα.
Στις 8.30 βγήκε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και αποθεώθηκε. Ξεκίνησε με το Χρόνια Πολλά με ευκαιρία της συμπλήρωσης 35 χρόνων στη μουσική συνέχισε με δύο πολύ καλά τραγούδα από τον καινούργιο δίσκο του Ουράνια Τόξα Κυνηγώ, φθάνουμε στο Κουρσάρο και στο Μαύρο Γάτο και να ακολουθήσουν μια σειρά από μπαλάντες που κούρασαν. Αλλά ο κόσμος είχε μέσα του την ένταση και περίμενε τα κατάλληλα κομμάτια για να τη βγάλει προς τα έξω. Και αυτό έγινε προς το τέλος της εμφάνισης του όπου εν μέσω αποθέωσης παίζει τα Χαιρετίσματα, Γουϊλλυ, Σ΄ακολουθώ, Δεν υπάρχω, Πριν το τέλος, Ελλάς και το Καραϊσκάκη ζει ημέρες τελικού Champions Leaugue. Η έκπληξη η συμμετοχή του παλιού κιθαρίστα του, Χριστόφορου Κορκίδη που συνδύασε το όνομά του με τον Παπακωνσνταντίνου τη δεκαετία του ΄80. Πολύ χαρακτηριστική ήταν η στιγμή λίγο πριν το τέλος όπου στέκεται ακίνητος στη σκηνή χωρίς να τραγουδάει και ΟΛΟ το γήπεδο τον αποθεώνει. Μόνο που τον έβλεπε! Τεράστιος Rock Star.
Το γήπεδο είναι πλέον ασφυκτικά γεμάτο, στις κερκίδες δεν υπάρχει ελεύθερο κάθισμα ούτε για δείγμα στην αρένα η πυκνότητα του κόσμου ήταν τέτοια που κίνηση ήταν δύσκολη (!) και οι υπολογισμοί μου κάνουν τον κόσμο να φτάνει τις 40.000 άνετα και το ρολόι δείχνει 22.20. Σηκωθείτε όρθιοι και χειροκροτείστε Οι Scorpions βγαίνουν στη σκηνή και το πάρτι κορυφώνεται. Η αυλαία σηκώνεται με το Comin' home, ακολουθεί το Loving you Sunday morning, η έκπληξη Is there anybody there, τα αγαπημένα μου Make it real και Zoo. Τότε ο Klaus Meine προσκαλεί στη σκηνή τον Uli Jon Roth και παίζουν τα Pictured life, Backstage Queen, We ll burn the sky και Robot man. Η έκπληξη, για μένα τουλάχιστον ήταν η αποδοχή του κόσμου στο Send me an anglel,όπου ΟΛΟ το γήπεδο τραγουδάει τους στίχους. Για να είμαι ειλικρινής ήξερα ότι το κομμάτι ήταν επιτυχία στην Ελλάδα αλλά όχι τόσο μεγάλη. Διαψεύστηκα. Και ο Klaus Meine καλεί στη σκηνή τον «legendary Vassili Papakonstantinou» και εν μέσω αποθέωσης ερμηνεύουν μαζί το Holiday , όπου ο δικός μας κυριολεκτικά ΣΚΙΖΕΙ το κομμάτι. Φεύγει ο Βασίλης και ο Michael Schenkεr προστίθεται στην παρέα όπου παίζουν τα Coast to Coast, Lovedrive, Another piece of meat αλλά και ένα medley Led Zeppelin (Dazed And Confused / Good Times Bad Times) για να καταλήξουν στο Doctor Doctor. Ακολουθεί άλλος παροξυσμός με το Tease me please me, και αμέσως 3,2,1 (από το τελευταίο άλμπουμ τους) drum solo από τον Kottak και στη σκηνή ανεβαίνει και ο προηγούμενος ντράμερ τους Herman Rarebell, Και έρχονται τα Blackout, No one like you, Big city nights, Long toll Sally (!), Still loving you, Wind of change για να κλείσει η βραδιά με το Rock you like a hurricane.
Τελικά τι είναι αυτό που κάνει όλους αυτούς τους "δεινόσαυρους" να σαρώνουν στα live; Πώς γίνεται να εμφανίζονται καλύτεροι με το πέρασμα του χρόνου; Υπάρχουν σημερινά συγκροτήματα που στα 60 τους θα γνωρίζουν αυτή την αποθέωση; Φοβάμαι πως όταν σταματήσουν όλοι αυτοί, οι tribute bands που θα παίζουν τα κομμάτια τους θα είναι πιο επιτυχημένες από τα νέα συγκροτήματα.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
Υ.Γ.
Η τελευταία πρόταση είναι δανεισμένη από mail που στάλθηκε στο σταθμό από τον καλό μου φίλο Θοδωρή Τερζόπουλο.

Ο ΛΑΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 10

2009-07-03T02:15:00.001-07:00

Πραγματικά δεν μπορώ να μας καταλάβω. Τόσα χρόνια που οι Manowar δεν έγραφαν στίχους με θέματα δανεισμένα από τη μυθολογία ή ιστορία μας, διαμαρτυρόμασταν. Όταν δεν μπήκε η σημαία μας στο εξώφυλλο του Kings of Metal τα βάψαμε μαύρα, τώρα που ο Eric Adams τραγουδάει ελληνικά τον ειρωνευόμαστε. Μα τι θέλουμε;
Να σας πω ποιό είναι το λάθος; Που δοκίμασε να τραγουδήσει ελληνικά, αφού δεν μπορεί, τι το κάνει; Φανταστείτε ένα οποιονδήποτε έλληνα τραγουδιστή να τραγουδάει στα γαλλικά ή στα σέρβικα, τι γέλιο θα ρίξουν οι αντίστοιχοι λαόι. Νομίζω το πιο σωστό θα ήταν να τραγούδαγε μια φράση στα ελληνικά, κάτι που θα έκανε πιο εύκολα και δεν θα χρειαζόταν να ερμηνεύσει σε μια τελείως άγνωστη γλώσσα ένα ολόκληρο τραγούδι.
Το περίεργο είναι ότι οι στίχοι είναι καλοί και σας παραπέμπω στους στίχους της σύνθεσης του Cat Stevens, Father and Son που είναι σχετικοί (παραινετικοί πατερά προς γιό).
Nα θυμίσω ότι όποτε οι καλλιτέχνες προσπάθησαν να ερμηνεύσουν σε άλλη γλώσσα το αποτέλεσμα ήταν για γέλια και κλάματα. Το καλύτερο ήταν αυτό που έκανε ο Cat Stevens στο Rubylove ή οι Bethnal στο Summer Wine που απλά τραγούδησαν μια ατάκα. Για όνομα του Θεού ΔΕΝ ΘΕΛΩ να ακούσω τους Manowar να τραγουδάνε ελληνικά. Αντίθετα θέλω να τους βλέπω και αν περάσουν ένα ελληνικό στίχο ή μιένα πέρασμα από ελληνικό τραγούδι έχει καλώς Αλλιώς δεν χάθηκε ο κόσμος.
Από την άλλη πλευρά η μετάδοση του Πατέρα στο Rotation του Rockmachine,gr ήταν η αιτία να έλθουν αρκετά Mails διαμαρτυρίας στο σταθμό (δεν αντέχουμε να ακούμε τον Adams να τραγουδάει ελληνικά) και γενικά το κλίμα δείχνει να είναι αρνητικό. Ώσπου ¨χτύπησε» η σιωπηρά πλειοψηφία και ήδη δύο ακροατές (με τον ένα συναντήθηκα στο Rockwave) μου είπαν ότι από τη στιγμή που άκουσαν το Πατέρα έγιναν fans των Manowar (έως και πριν λίγο ΔΕΝ τους άντεχαν!). Και οι δύο μου είπαν ότι ο λόγος που έκαναν αυτή τη στροφή είναι οι στίχοι που τους άγγιξαν (και οι δύο έχουν χάσει τον πατέρα τους).
Τέλος κλείνω με την υπενθύμιση ότι και η Candice Night των Blackmore’s Night έχει ερμηνεύσει ένα τραγούδι στα ελληνικά που μπορείτε να το βρείτε στο live άλμπουμ τους Past times with good company. Είναι το Home again που δεν αναφέρεται στο tracklist των τραγουδιών.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ 9

2009-06-29T00:17:00.000-07:00

Πολλοί συνεργάτες μου στον Rockmachine.gr εξεπλάγησαν που την Πέμπτη 25 σαν πρώτη είδηση είχα αναρτήσει στη σελίδα των νέων το θάνατο του Sky Saxon και όχι του Michael Jackson.
“Πως εσύ που μας λες ότι σέβεσαι κάθε καλλιτέχνη από οποιοδήποτε μουσικό είδος, όταν τον είχες δει live στη Ρώμη το 1989 στην ευρωπαϊκή τουρνέ του Bad και ακόμα μας έλεγες πόσο καταπληκτικός είναι , πως εσύ που στο σαλόνι σου έχεις φωτογραφία μαζί του κατά τη διάρκεια της απονομής του χρυσού δίσκου, πως εσύ που τον θεωρείς τεράστιο ταλέντο και ανέφερες το θάνατο του στη περίληψη των ειδήσεων Be Quick or be Dead την μεθεπομένη ημέρα ; Είναι απλό. Έπαψα να το σέβομαι. Πως μπορώ να σεβαστώ έναν άνθρωπο που απαρνήθηκε τη φυλή του; Γεννήθηκε μαύρος και έκανε ότι ανοησία περνούσε από το μυαλό του για να γίνει λευκός. Οι φωτογραφίες του με τη λειωμένη μύτη (πάντα μου θύμιζε τον Επιθεωρητή Κλουζώ στις μεταμφιέσεις του) το αφύσικο λευκό δέρμα του, τα φρύδια που περισσότερο θύμιζαν μακιγιαρισμένο ηθοποιό παρά άνθρωπο, ήταν αρκετά για να νιώσω αποστροφή. Σίγουρα μουσικά ήταν σπουδαίος. Τεράστιος. Όμως πιο πολύ σέβομαι τον James Brown που τραγούδαγε Proud to be black παρά αυτόν που έκανε μια σειρά ασύλληπτων εγχειρήσεων για να αλλάξει όχι μόνο το χρώμα του δέρματος του αλλά και το πρόσωπό του να μοιάζει στη Dian Ross. Φυσικά το προσδόκιμο ζωής όταν μετά από μια ατελείωτη σειρά επεμβάσεων και ο συνδυασμός με φάρμακα (έπαιρνε μορφίνη) μειώνεται. Δυστυχώς ο θάνατός του δεν ήταν έκπληξη, όσο αν και στενοχωρήθηκα.
Από την άλλη πλευρά η απώλεια του πρωτοπόρου της αμερικάνικης ψυχεδέλειας Sky Saxon δεν αναφέρθηκε από κανένα site ή αναφέρθηκε σε μια γραμμή. Ελπίζω να τον είχατε δει πριν μερικά χρόνια στο Gagarin σε μια καταπληκτική συναυλία, δείγμα του αυθεντικού ψυχεδελικό κινήματος που δεν είναι μόδα.
Κλείνω με την αναφορά ότι ένας από τους εμπορικότερους και καλύτερους καλλιτέχνες κατάφερε να μείνει στη μνήμη μας όχι μόνο για τα ωραία τραγούδια του (όπως θα έπρεπε) αλλά και για τις ανόητες προσπάθειες ν α αλλάξει χρώμα και να πάει αντίθετα στη φύση του. Κρίμα.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 8

2009-06-21T11:05:00.000-07:00

Δεν προλάβαμε να φθάσουμε στα μέσα Ιουνίου και οι (πολλές) φωτιές ξεκίνησαν. Το παγκόσμιο πρόβλημα γι’ ακόμα μια φορά κάνει την εμφάνιση του στη χώρα μας με τις τεράστιες περιβαλλοντολογικές και βιοποριστικές επιπτώσεις.
Φυσικά οι υπεύθυνοι (!) απογείωσαν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα, ετοίμασαν τους δασοπυροσβέστες, κάλεσαν τους εθελοντές, φρόντισαν να εμφανιστούν στα κανάλια για να δημοσιοποιήσουν τις κινήσεις τους και εντάξει, τι να κάνουμε φωτιά είναι καίει.
Η χώρα μας αλλά και ο πλανήτης τα τελευταία 20 χρόνια δέχεται τεράστια χτυπήματα από τις φωτιές με αποκορύφωμα τις φωτιές στη Χαλκιδική, στην Εύβοια, την Πεντέλη, την Πάρνηθα, την Ικαρία και πρόσφατα την Ηλεία. Φωτιές καταστροφικές που πήραν μαζί τους ζωές και περιουσίες ανθρώπων. Και φυσικά εμείς τα γνωστά: αεροπλάνα, δασοπυροσβέστες, εθελοντές, πινακίδες ("μια σπίθα μπορεί να φέρει την καταστροφή" ) και άλλα τέτοια που δεν αποδίδουν. Να θυμίσω την επίσκεψη του Κου Βουλγαράκη όταν σαν Υπουργός Πολιτισμού επισκέφτηκε την Ολυμπία και οι κάτοικοι θρηνώντας τους νεκρούς τους αλλά και ζώντας μια απίστευτη ανικανότητα ανθρώπων και θεσμών τον γιουχάισαν. Κάτι που είχαν δείξει οι ειδήσεις του Mega και έκτοτε σε το ξαναείδαμε ποτέ!
Από το Δημοτικό πρέπει να αρχίσει η προσέγγιση των παιδιών στο θέμα της Οικολογίας και της προστασίας της φύσης. Το θέμα έχει ξεφύγει από τα ευχολογήματα και τις καλές προθέσεις που έχει κάθε υπουργός που βγαίνει στα αηδιαστικά τηλεοπτικά παράθυρα για δική του προβολή. Κινδυνεύουμε πλέον και σαν ύπαρξη.
Επειδή το θέμα της προστασίας της ζωής και της περιουσίας των πολιτών αυτής της χώρας δεν μπορεί να διαχειριστεί από πολιτικούς, το θέμα της φύλαξης να το αναλάβει ο στρατός. Γι αυτί υ υπάρχει , για να προστατεύει τη χώρα και όχι μόνο από πιθανό πόλεμο. Όταν τα πάντα καίγονται δεν μπορεί ο στρατός να κάθεται κλεισμένος στα στρατόπεδα . Οχήματα έχουν ,εξοπλισμό με το παραπάνω, να αναλάβουν λοιπόν τη φύλαξη ΠΡΙΝ εκδηλωθεί η φωτιά, που φυσικά εκεί αναλαμβάνουν δράση τα πυροσβεστικά αεροπλάνα και οι επίγειες δυνάμεις. Το σημαντικό είναι η πρόληψη. Με περιπολίες στρατιωτών αφ' ενός θα έχουμε φύλαξη και άμεση ενημέρωση αλλά θα αποθαρρυνθούν οι πυρομανείς που ¨φορτίζονται" από τα συνεχόμενα ρεπορτάζ στα κανάλια.
Εύχομαι φέτος να μη θρηνήσουμε θύματα και καμένες εκτάσεις.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 7

2009-06-11T07:07:00.001-07:00

Δεν θυμάμαι ποιος φιλόσοφος έχει πει ότι ο άνθρωπος είναι το πλέον ανθρωποφάγο όν αλλά δυστυχώς επιβεβαιώνεται δι μέσω των αιώνων. Αφορμή για αυτό το άρθρο η αναβολή της συναυλίας των Depeche Mode στην Αθήνα στις 12 Μαΐου. Μόλις ανακοινώθηκε ότι η συναυλία ακυρώνεται λόγω ασθένειας του τραγουδιστή Dave Gahan κόσμος άρχισε τις έντονες αποδοκιμασίες (δικαιολογημένα) και τις ιατρικές διαγνώσεις (πήρε πολύ κόκα, κ.λ.π.). Άσε που μερικοί στον υπερβάλλοντα ζήλο προσπάθησαν να σπάσουν ένα από τα ξύλινα περίπτερα που έχουν εγκατασταθεί φέτος στον περιβάλλοντα χώρο του Rockwave.
Ευτυχώς που η ακύρωση γινότανε τους Depeche Mode και όχι στους...Black Sabbath που το κοινό δεν καταλαβαίνει έχει άλλες διαθέσεις.
Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ βαρύ την ώρα που βρίσκεσαι στο χώρο της συναυλίας να σου πουν ότι «ακυρώνεται και πήγαινε σπίτι σου» αλλά δυστυχώς είναι μια πραγματικότητα. Το θέμα είναι ότι πέσαμε να τους φάμε και κυρίως τον Dave Gahan.
Το πρόβλημα υγείας του είχε ξεκινήσει από το πρωί αλλά ο Gahan φανταζόταν ότι θα το ξεπέρναγε και φυσικά δεν θα έφτασε σε σημείο ακύρωσης. Όσο πέρναγε η ώρα το πρόβλημα μεγάλωνε με τα γνωστά αποτελέσματα. Θα γυρίσω στην πρώτη παράγραφο "περί ανθρωποφάγων" γιατί ο Gahan δεν είχε μια απλή γαστρεντερίτιδα, αλλά κακοήθη όγκο χαμηλού βαθμού στην ουροδόχο κύστη. Άρα οι επιπόλαιες διαγνώσεις για κακή ποιότητα κοκαΐνης πάνε περίπατο.
Μετά τις ακυρώσεις και των υπόλοιπων εμφανίσεων τους η περιοδεία TOUR OF THE UNIVERSE ξεκίνησε από τη Λειψία με την ευχή ο Gahan να αναρρώσει πλήρως και το συγκρότημα να ξανά έλθει. Όλος αυτός ο πρόλογος γράφτηκε έχοντας στο μυαλό μου την περίεργη εμμονή που έχουμε ότι είμαστε ότι «επιούσιοι» θεατές και fans ενός συγκροτήματος και γενικά όλοι μας χρωστάνε κάτι. Πρόσφατα πήρα μια συνέντευξη από τον Rudolf Schenker και βαρέθηκα να τον ακούω να εκθειάζει το κοινό «Τι φοβερό είναι το ελληνικό κοινό», «Ανυπομονούμε να παίξουμε μπροστά του» και άλλα τέτοια που τα λέει παντού. Επιτρέψτε μου να σας πω ότι οι περισσότεροι καλλιτέχνες μετά τις 10 πρώτες ημέρες περιοδείας δεν ξέρουν σε ποια χώρα παίζουν! Ακούγεται οξύμωρο αλλά είναι αλήθεια και ο υπογράφων έχει ιδία πείραν και όχι μια και δυο φορές. Ειδικά το metal κοινό έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι το μοναδικό του πλανήτη και όλα τα συγκροτήματα του οφείλουν «κάτι». Δεν ξέρω τι είναι αυτό το κάτι αλλά αυτό το συναίσθημα υπάρχει. Λανθασμένα μας καλλιεργήθηκε το συναίσθημα ότι μόνο εμείς είμαστε μετταλάδες και όλοι οι άλλοι είναι… τσίγκοι. Έχετε δει το κοινό της Γερμανίας; Αφήστε τους γερμανούς. Ξέρετε πόσο διαδεδομένο είναι το metal σε χώρες όπως Αργεντινή και Βραζιλία; Ξέρετε τι κόσμος μαζεύετε σε συναυλίες metal σε Ισπανία και Ιταλία; Και βέβαια το ελληνικό κοινό είναι ένθερμο και πολύ ζωντανό αλλά δεν είμαστε οι μόνοι που αντιδρούμε έτσι. Περίτρανο παράδειγμα η πρόσφατη συναυλία των AC/DC που δεν μάζεψε πάνω από 45. 000 θεατές και ας λένε τα Δελτία Ειδήσεων 60 και 70.000 θεατές. Και φυσικά οι 45.000 δεν είναι καθόλου λίγοι αν κρίνουμε τον πληθυσμό της χώρας και το γεγονός ότι οι AC/DC όσοι και αγαπητοί να είναι ΔΕΝ είναι το συγκρότημα που θα πάει να το δει οικογένεια. Και όταν λέω οικογένεια εννοώ ο κόσμος που πάει σε 1, 2 συναυλίες το χρόνο. Για παράδειγμα οι Scorpions, οι Pink Floyd και οι Lynyrd Skynyrd (αν ερχόντουσαν). Λίγες ημέρες πριν την εμφάνιση των AC/DC άκουγα κάτι υπεραισιόδοξα νούμερα για 50.000 και 60.000 θεατές. Μα κανείς δεν σκέφτηκε ότι η ίδια η χώρα μας δεν μπορεί να μαζέψει τόσο κόσμο σε καμία rock συναυλία; Δεν θυμάστε την απογοήτευση με τους 7- 8.000 θεατές στους Kiss; Το ελληνικό κοινό που τα τελευταία 20, 25 χρόνια βλέπει ταυτόχρονα με τους υπόλοιπους ευρωπαίους τις περιοδείες πρέπει να καταλάβει ότι οι καλλιτέχνες είναι και αυτοί άνθρωποι και μπορεί να ακυρώσουν μια συναυλία τους. Όπως και εμείς δεν πάμε στη δουλειά μας γιατί μας έτυχε κάτι το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε αυτούς. Και επί τέλους ας βγάλουμε από το μυαλό μας αυτό που μας οφείλουν όλοι γιατί «είμαστε το ελληνικό κοινό» και ας απολαύσουμε τις συναυλίες που βλέπουμε κάθε χρόνο.
Υ.Γ. Τα νούμερα των θεατών που αναφέρονται πιο πάνω είναι υπολογισμοί του γράφοντος.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 6

2009-06-01T00:55:00.001-07:00

Λίγες ημέρες έχουν μείνει για να ψηφίσουμε στις Ευρωεκλογές και το κλίμα αδιαφορίας των πολιτών αλλά και των κομμάτων είναι προσβλητικό για την ιδέα της Δημοκρατίας.
Τα τελευταία 2 χρόνια καταλάβαμε πολύ καλά στο πετσί μας τι σημαίνει να παίρνει αποφάσεις η Κομισιόν. Αποφάσεις που δεν μοιράζουν χρήματα αλλά απαιτούν θυσίες.
Δυστυχώς για ακόμα μια φορά οι έλληνες πολίτες δεν ξέρουν τι σημαίνει Ευρωβουλή και πόσο σημαντικές είναι οι αποφάσεις της. Τόσα χρόνια ψηφίζαμε στις ευρωκάλπες για να …ψηφίσουμε, στις δεν εκλογές της Κυριακής με προσβλητική αδιαφορία γυρνούμε την πλάτης μας στο δικαίωμα του πολίτη. Τη ψήφο που κέρδισαν οι γυναίκες εν μέσω χλευασμών αλλά και οι νέοι στα 18 (οι περισσότεροι φωνάξαμε το σύνθημα Ψήφο στα 18) την ανταλλάσσουμε με μια βουτιά και ένα καφέ σε μια παραλία.
Ρεπορτάζ στη τηλεόραση δείχνουν κυρίως νέους να εκδηλώνουν μια σαφέστατη αποστασιοποίηση από το εκλογικό τους δικαίωμα και καθήκον.
Σε αντίθεης οι μεγαλύτερες ηλικίες εκδηλώνουν την αποστροφή τους στα πολιτικά δρώμενα λόγω των πρόσφατων γεγονότων. Το σαφές νόημα είναι ότι δεν θα πάνε να ψηφίσουμε. Βέβαια οι λίγο μεγαλύτεροι θα θυμούνται ότι την εποχή που η ψήφος ήταν υποχρεωτική δεν υπήρχε η περίπτωση να μην πάνε να ψηφίσουνε ακόμα και άρρωστοι.
Βέβαια τα κόμματα κάνουν ότι μπορούν να υποτιμήσουν τις ευρωεκλογές κάνοντας κινήσεις που υποβαθμίζουν τα ίδια τα ευρωψηφοδέλτια. Κατ αρχάς η πληροφόρηση για το ποιόν των υποψηφίων είναι μικρή (έως και ανύπαρκτη), η Ν.Δ. τοποθέτησε εν μέσω τυμπανοκρουσιών την Κα Μαριέττα Γιαννάκου στην κορυφή του ψηφοδελτίου. Να θυμηθούμε ότι η Κα Γιαννάκου είχε καταψηφιστεί από του λαό με τα λάθος μέτρα για την Παιδεία. Τώρα το κόμμα της την τοποθέτησε στην κορυφή, εκμεταλλευόμενη το σοβαρό πρόβλημα υγείας που πέρασε . Το ΠΑΣΟΚ τοποθέτησε στην κορυφή τον Κο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος είναι συμπαθής και υπερπροβεβλημένος αλλά σίγουρα ο Νο1 υποψήφιος του ψηφοδελτίου ενός τόσο μεγάλου κόμματος πρέπει να έχει άλλα προσόντα. Ακόμα το ΠΑΣΟΚ και ο Σύριζα συμπεριέλαβαν μουσουλμάνες για να κάνουν ντόρο για τις επαναστατικές επιλογές τους αλλά όχι σε εκλόγιμες θέσεις. Άρα μηδέν.
Δυστυχώς τα κόμματα για να κερδίσουν τις εντυπώσεις (από τους άνεργους, τους εργαζόμενους με μειωμένο ωράριο, τους νέους που αγωνιωδώς ψάχνουν για δουλειά, τους συνταξιούχους που για να ζήσουν βοηθούνται από τα παιδιά τους και από άλλες ευεργετημένεςτάξεις) κάθε φορά προσπαθούν να επιλέξουν προβεβλημένα πρόσωπα για τα ψηφοδέλτια τους, όπως εκείνο της Κας Μπακογιάννη που ποτέ κανείς δεν κατάλαβε τι έκανε στο Δήμο Αθήνας.
Για αυτό και η αποχή όπως τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις αγγίζει το 35% νούμερο προσβλητικό για το Δημοκρατικό Πολίτευμα μας αλλά και για μια χώρα που πριν 42 οι δημοκρατικοί θεσμοί μπήκαν στο γύψο. Αλλά με τι ασχολούμαι τώρα.

Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από έγκυρες δημοσκοπήσεις η οποία κάθε μια παρουσιάζει όπως θέλει τα στοιχεία αλλά όλες συμφωνούν ότι το ΠΑΣΟΚ προηγείται. Να είστε σίγουροι ότι αν η διαφορά ήταν μικρή κάθε παράταξη και κάθε εφημερίδα θα έδειχνε άλλον προηγούμενο. Όπως έχουν έλθει τα πράγματα τα δύο μεγάλα κόμματα δεν ενδιαφέρονται τόσο για την προβολή των ελληνικών θέσεων και διεκδικήσεων στην Ευρώπη αλλά τα κεκτημένα στην Ελλάδα. Σαν τον Ολυμπιακό, πρώτος στην Ελλάδα, περαστικός στην Ευρώπη.
Κλείνω την σημερινή επικοινωνία μας με την παράκληση να πάτε ψηφίσετε. Είναι τεράστια η ευθύνη που έχουμε σαν πολίτες αυτής της χώρας για τα αυριανά δρώμενα. Τα εκλογικά κέντρα είναι πολλά και η διαδικασία πανεύκολη. Συμμετάσχετε στην κορυφαία εκδήλωση δημοκρατικής λειτουργίας και δείξτε τη δύναμη σας.
Υ.Γ.
Ο υπογράφων ποτέ δεν ήταν ποτέ πολιτικοποιημένος ακόμα και στην Πάντειο, όπου τα χρόνια που φοίτησα ήταν ιδιαίτερα έντονα από πολικής άποψης. Πως αλλάζουν οι καιροί….

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 5

2009-05-21T00:56:00.003-07:00

Η σημερινή επικοινωνία μας αφορά το «εθνικό» θέμα της Euroviosn και τον τρόπο αντιμετώπισης της.
Ένα συμπαθητικό φεστιβάλ μουσικής, έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις με τους καλλιτέχνες να περνούν στις πλάτες τους το βάρος της εθνικής συμμετοχής . Ούτε Ολυμπιακοί Αγώνες. Να σας θυμίσω τι άκουσε ο Μιχάλης Ρακιτζής μετά της παταγώδη αποτυχία του και να σας θυμίσω τη θλίψη του Σάκη Ρουβά που δεν εκπλήρωσε τις επιθυμίες μας και ζήτησε συγγνώμη!. Φαντάσου που φθάσαμε ότι ζήτησε συγγνώμη ο τραγουδιστής που δεν πήγε καλά στη Eurovision και όχι οι πολιτικοί που σπρώχνονται έξω από το γραφείο του Εισαγγελέα!
Σίγουρα δεν πρέπει να υπάρχει άλλο κράτος στην Ευρώπη που να «ζει» τόσο έντονα τη συμμετοχή του σε ένα φεστιβάλ μουσικής. Ανόητες ανταποκρίσεις από νεαρά αγόρια με γυριστές βλεφαρίδες (!!!), κανιβαλισμοί των τραγουδιστών των άλλων χωρών, έρευνα για το μέγεθος της κυτταρίτιδας της τουρκάλας τραγουδίστριας και ένα σωρό βλακείες που δεν ενδιαφέρουν κανένα.
Και όλα αυτά για ένα τραγούδι. Μην νομίσετε ότι και ο γραφών δεν παρακολουθεί το διαγωνισμό και συμμετέχει στο κλασικό «φέρε χαρτί και μολύβι « να βαθμολογήσουμε. Πλάκα έχει και είναι ευχάριστο. Όμως γιατί αυτή η εθνική ενασχόληση; Αν εξαιρέσω τους Abba, τον Johnny Logan, τους Secret Garden, Βίκυ Λέναδρος, Έλενα Παπαρίζου, Celine Dion, France Gall, φυσικά τους Lordie και κάποιους άλλους που ξεχνώ (με συγχωρείται δεν κρατώ αρχεία) τα υπόλοιπα ούτε στην ιστορία δεν μένουν και αν μείνουν είναι λόγω γραφικότητας
Τραγούδια ασύλληπτης ανοησίας με ενδυματολογικές απόψεις που ούτε ο υπεύθυνος του τσίρκο Medrano δεν θα σκεπτόταν, μας απασχολούν σε βαθμό εξωφρενικό. Τραγούδια από χώρες όπως η Λευκορωσία, Αζερμπαϊτζάν, Λιθουανία, Μολδαβία αλλά και άλλες πρώην χώρες της Αν. Ευρώπης που η σχέση τους με την ποπ ροκ μουσική είναι ανύπαρκτη, απασχολούν μια παρέα ανόητων πανελιστών που με σοβαρότητα που ξεχειλίζει συζητούν ώρες χωρίς να λένε τίποτα
Σέβομαι όλες τις προαναφερόμενες χώρες που προσπαθούν να φτιάξουν σύγχρονες κοινωνικές δομές αλλά και ανθρώπινο και πολιτικό σύστημα και είμαι σίγουρος ότι ν μάθουν πόσο μας απασχόλησαν οι συμμετοχές τους δεν θα το πιστεύουν. Με ποσοστό τηλεθέασης 78, 4% είδαμε ένα φεστιβάλ που με δυσκολία θυμόμαστε έστω ένα τραγούδι. Μπράβο μας.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 4

2009-05-12T23:48:00.001-07:00

Διαβάζοντας το προσεγμένο άρθρο της Κας Ματούλας Κουστένη στο ένθετο Επτά της Ελευθεροτυπίας (26-4-09) για ακόμα μια φορά είδα μπροστά μου να ξετυλίγεται μια ασύλληπτη προχειρότητα όσο αφορά το θέμα λειτουργία του Θεάτρου Λυκαβηττού.
Χρόνια πάνω στο λόφο της Αθήνας, το όμορφο θέατρο έχει φιλοξενήσει χιλιάδες καλλιτέχνες σε πραγματικά υπέροχες βραδιές. Όμως πέρυσι, ανήμερα της συναυλίας του James Bland ανακαλύφθηκε(!) ότι έχει πρόβλημα και η συναυλία (επαναλαμβάνω ανήμερα) ακυρώθηκε. Το Θέατρο ανήκει στην εταιρία Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα (Ε.Τ.Α.) την άδεια για τη λειτουργία παραχωρεί ο Δήμος Αθήνας και το Μάρτιο του 2004 μετά από αυτοψία διέγνωσαν σοβαρότατα προβλήματα στατικής των κερκίδων. Η προχειρότητα και ανευθυνότητα των υπευθύνων (;) έφθασε στο σημείο να ακούσουμε από τον ίδιο τον Δ/ντη του Ε.Τ.Α. ότι "δεν υπάρχει πρόβλημα, μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε, αλλά όχι γεμάτο!. Θα γίνει μελέτη για να διασφαλιστεί η μακροχρόνια ασφαλής λειτουργία του Προσοχή μόνο στο άνω διάζωμα" Δηλαδή; Και έρχεται ο διευθύνων σύμβουλος της Ε.Τ.Α. να διευκρινίσει αυτό το :προσοχή στο άνω διάζωμα «Δεν υπάρχει άμεσα πρόβλημα. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε αλλά όχι γεμάτο (!) Οι θεατές του άνω διαζώματος πρέπει να μην χορεύουν, να μην στέκονται όρθιοι, να μην κουνιούνται και να αφαιρέσουμε 600 θέσεις από αυτό» Δηλαδή τι καταλάβατε τώρα εσείς; Ότι το θέατρο δεν πληροί τους όρους ασφαλείας και χρειάζεται άμεσης επιδιόρθωσης. Και όχι μόνο αυτό αλλά εκτός του ότι παίζουν με την ασφάλεια χιλιάδων ανθρώπων, οι υπεύθυνοι(!) που πληρώνονται για αυτή τη δουλεία δίνουν αστείες απαντήσεις και δεν πράττουν τίποτα. Αφού λοιπόν το Θέατρο σα χώρος είναι τόσο πολύτιμος γιατί δεν έχετε επουλώσει τις σοβαρές πληγές του; Και σαν πολίτης βλέποντας τις φωτογραφίες της του ¨¨»Επτά» με τα σαπισμένα
Στηρίγματα, γιατί δεν προχωράτε σε μια ανακατασκευή του; Τόσα χρόνια λειτουργίας το κόστος επανακατασκευής έχει υπερκαλυφθεί του. Το καλοκαίρι ήλθε και να δείτε ότι με ελαφριά καρδία θα δώσουν το ΟΚ και ο θεός να βάλει το χέρι του. Είπαμε στο άνω διάζωμα να μην πηγαίνουν οι υπέρβαροι, να μην κουνιούνται (!)και να μην χορεύουν. Επίσης μια δική μου προτροπή, να έχουν άδειες τις τσέπες τους! Ντροπή σας.

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 3

2009-05-07T00:41:00.000-07:00

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΡΑΦΕΙ 3

Πριν μερικές ημέρες από τα Δελτία Ειδήσεων έβλεπα τον Κο Παυλίδη να μιλάει στη Βουλή και να προσπαθεί να δικαιολογηθεί. Να διευκρινίσω ότι η ομιλία του απευθυνόταν προς τους βουλευτές των κομμάτων για να τους πείσει ότι έπραξε, το έπραξε σωστά και όχι προς τον ελληνικό λαό προς τον οποίο όφειλε να εξηγηθεί.
Από τον αναιδή και μόνο τρόπο που μιλούσε και συμεριφέρετο, μου έδωσε την εντύπωση του ανθρώπου που προσπαθεί επιτιθέμενος να βγει από τη δύσκολη θέση και όχι να παραθέσει στοιχεία που θα τον αθώωναν. Δεν είμαι δημοσιογράφος, ούτε άνθρωπος που κρατά αρχείο με στοιχεία για ην πολιτική και τους πολιτικούς. Είμαι ένας σκεπτόμενος έλληνας πολίτης που τον απασχολούν οι εξελίξεις και η γενική πρόοδος της χώρας και της κοινωνίας. Και κυρίως είμαι αξιοπρεπής και τίμιος. Μετά από ένα άγονο διάστημα συζητήσεων αν ο Κος Παυλίδης πρέπει να παραιτηθεί με δήθεν πιέσεις από το βασικά αντιπολιτευόμενο κόμμα τελικά οι βουλευτές αποφάσισαν ότι δεν θα παραπεμφθεί. Και εδώ ανέφερα την αντιπολίτευση γιατί όλα είναι για τα μάτια του κόσμου, αφού γνωρίζουν ότι και αυτοί μόλις έλθουν στην εξουσία θα πράξουν τα ίδια (πιο προσεκτικά, τουλάχιστον στην αρχή). Το πρόβλημα μας δεν είναι η παραπομπή ή παραίτηση ή οτιδήποτε άλλο του Κου Παυλίδη, αλλά η διάσωση του Δημοκρατικού πολιτεύματος και των αξιών του τόπου. Εδώ να υπογραμμίσω ότι σε περιπτώσεις όπου το φως φεύγει και βασιλεύει το σκοτάδι, οι πολίτες έχουν σαν μοναδικό στήριγμα τη δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη που πριν 2χρόνια είδε τους λειτουργούς της να φυλακίζονται με κατηγορίες για σωρεία στημένων δικών και προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της απονομής δικαιοσύνης . Άρα και η δικαιοσύνη…
Βέβαια κανείς δεν θα ήθελε ο Κος Παυλίδης να παραπεμφθεί και να τιμωρηθεί αν δεν φταίει. Αλλά να ρωτήσω κάτι απλό: Κε Παυλίδη γιατί έπρεπε σπίτι στην κόρη σας την εποχή που είσαστε βουλευτής, γιατί έπρεπε να γιατί «περίεργα»η αγορά του και να μη φροντίστε να είναι όλα σαφή και διαφανή, ακριβώς για να μη φτάσετε εκεί; Γιατί να μπλέξετε τον αδελφό σας; Αλλά αν ήταν μόνο ο Κος Παυλίδης η κατάσταση θα έμοιαζε με Παράδεισο. Ξεχάσαμε την αυτοκτονία του υπαλλήλου της Vodafone; ξεχάσαμε τα αστρονομικά ποσά για λάδωμα που διακίνησε η Siemens προ των Ολυμπιακών Αγώνων; τον ευτελισμό ανθρώπων σχετικά με τη δρομολόγηση πλοίων στις άγονες γραμμές; τη θλιβερή υπόθεση του Βατοπεδίου και τον αυτομαστιγώμενο υπουργό στην Πλτ. Συντάγματος αλλά και τον απίθανο υπουργό που υπέγραψε αλλά δεν έφερε ευθύνη (!);Που ακούστηκε υπουργός να είμαι μέτοχος σε off shore εταιρία; Ρε ανθρωπάκια, βρήκατε και τα κάνετε. Γιατί αν όλοι εσείς δουλεύατε σε μια ιδιωτική εταιρία ούτε που θα σας πέρναγε από τα μυαλό να απλώστε τη χερούκλα σας και κυρίως να βγάζετε γλώσσα. Δεν φταίτε εσείς, εμείς φταίμε που είμαστε ένας αδιάφορος λαός που ναι μεν αηδιάζει σ’ αυτά που βλέπει και ακούει αλλά σίγουρα θα ήθελε να ήταν στη θέση τους και να καρπωνόταν αυτός τα δημόσια χρήματα. Και αν πραγματικά οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος πιστεύουν ότι πρέπει να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και να οδηγούνται στον Εισαγγελέα, όπως κάθε πολίτης αυτής της χώρας, τότε άμεσα πρέπει να προβούν στη αλλαγή και όχι να περιφέρονται στα κανάλια και να το διακηρύσσουν. Οι ακατάσχετες πράξεις των εκλεγμένων έχουν οδηγήσει στην δυσπιστία του πολίτη και την αφερεγγυότητα των πολιτικών. Πολιτικοί που μπαίνουν «φτωχοί» στη Βουλή και βγαίνουν πλούσιοι.
Μα δεν καταλαβαίνετε ότι με όλα αυτά αποποιείστε τον κοινοβουλευτισμό και διαβρώνετε τη Δημοκρατία; Εδώ δεν χάσαμε μόνο το δάσος αλλά και ολόκληρη τη γη.

2009-04-25T08:38:00.000-07:00

Οι κινηματογραφικές μεταφορές αστυνομικών διηγημάτων της Agatha Christie θεωρούνται όχι μόνο πετυχημένες αλλά και σημεία σκηνοθετικής αναφοράς. Αν και οι μεταφορές έργων της είναι πολύ λίγες σε σχέση με το πλήθος των έργων της (Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές, Έγκλημα κάτω από τον ήλιο, Έγκλημα στο Νείλο, Στο καθρέπτη είδα το δολοφόνο κ.α. ) όταν προβλήθηκαν στον κινηματογράφο έκαναν θραύση στα ταμεία αλλά και όταν εκδόθηκαν σε βιντεοκασέτες και πρόσφατα σε dvd.

Αιτία της σημερινής μας επικοινωνίας είναι η μεταφορά του έργου της Agatha Christie, Toward Zero από το γάλλο σκηνοθέτη Pascal Thomas. Η παραγωγή είναι γαλλική με τίτλο Ώρα Μηδέν (στα γαλλικά L’ Houre Zero) και έτσι θα το βρείτε στα βιντεοκλαμπ.

Οι ταινίες αυτού του τύπου δεν χρειάζονται σκηνοθετικές καινοτομίες, αλλά καλό φωτισμό, έξυπνη σκηνοθεσία και καθόλου υπερβολές. Είναι τέτοια η αστυνομική πλοκή που βασίζεται σε χαρακτήρες αλλά και πλούσια παρεθεντολογικά στοιχεία που οτιδήποτε άλλο θα δημιουργούσε κενό.

Δεν ξέρω αν η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους, πιθανολογώ όχι αφού είναι γαλλική παραγωγή με άγνωστους στο ελληνικό κοινό ηθοποιούς: Francois Morel, Danielle Darrieux, Melvin Poupeudi και η κόρη του μεγάλου Marcello Mastroianni, Chiara.

Ένα από τα ζωντανά στοιχεία της ταινίας είναι η μεταφορά της στη σύγχρονη εποχή, πράγμα που δίνει ένα ακόμα ενδιαφέρον στον θεατή. Εξ’ άλλου οι καλές ταινίες που εξακολουθούν να κεντρίζουν το ενδιαφέρον και μετά το τέλος της, λείπουν. Σέβομαι απόλυτα τη μοντέρνα σκηνοθεσία και ειδικά την ταχύτητα στα γυρίσματα αλλά μια κλασική ταινία με ένα κλασικό κινηματογραφικό γύρισμα έχει πάντα το δικό της ενδιαφέρον. Αν σας αρέσουν οι αστυνομικές ταινίες που βασίζονται στην πλοκή και όχι στην αδιάκοπη ροή αίματος, νοικιάστε την Ώρα Μηδέν.

2009-04-09T05:00:00.000-07:00

Πριν λίγους μήνες με την αναγγελία της διακοπής του πειράματος του Cern, μου γεννήθηκε η περιέργεια να ξαναδιαβάσω τα 2 πρόσφατα βιβλία του Dan Brown ξεκινώντας από το Illuminati (αγγλικός τίτλος Angels and Demons). Ο βασικός λόγος είναι ότι όταν είχαν πρωτοκυκλοφορήσει τα είχα διαβάσει πολύ γρήγορα, κυριολεκτικά τα είχα ρουφήξει και βέβαια αυτό χάρις στο πολύ ενδιαφέρον θέμα τους. Όμως δεν είναι μόνο το θέμα των βιβλίων του, είναι οι πάμπολλες πληροφορίες για θέματα που υπάρχουν αλλά δεν ασχολούμεθα μαζί τους (και τα δύο προαναφερόμενα βιβλία του μας έκαναν αν ασχοληθούμε). Η ερμηνεία των στοιχείων που εικονίζονται στο αμερικανικό δολάριο, η σημασία των φωτοστέφανων στους άγιους, ο εορτασμός της 25 ης Δεκεμβρίου και πλήθος άλλων πληροφοριών πραγματικά τουλάχιστον εμένα με συγκλόνισαν. Μπορεί η υπερβολή να παίζει ρόλο στους Illuminati αλλά νουβέλα διαβάζουμε κα η υπερβολή είναι μέρος της.
Ακόμα πιο συγκλονιστικό είναι το βιβλίο του Κώδικας Da Vinci (The Da Vinci code) που τον καθιέρωσε και τον εκτίναξε. Το θέμα της σχέσης του Χριστού και της Μαρίας Μαγδαληνής και των όλων όσων συνεπάγεται αυτή η σχέση, η ερμηνεία του πίνακα του μυστικού δείπνου, αλλά τέλος η παραδοχή της πίστης που υπάρχει μέσα μας με έκαναν να το ξαναδιαβάσω σε 2 ημέρες. Να σας θυμίσω τις δεκάδες πληροφορίες που παρατίθενται σε κάθε σελίδα του διηγήματος με πρώτη την εκτενή αναφορά Ιππότες του Ναού (Ναϊτες), που με όλο το σεβασμό, αδυνατώ να πιστέψω ότι γνωρίζατε την ύπαρξή τους πριν την κυκλοφορία του βιβλίου. Να σας θυμίσω πόσα βιβλία σχετικά με τους Ναϊτες κυκλοφόρησαν αμέσως μετά! Επίσης η καταιγιστική πλοκή, η εναλλαγή εικόνων και η δράση είναι τόσο έντονη που η περιπέτεια που ζει ο καθηγητής και ήρωας του Brown, Robert Langdon διαρκεί μόλις 1 ½ ημέρα, αλλά η ένταση είναι καταφέρνει να μεταδώσει μέσα από τις σελίδες του είναι τόσο ζωντανή που κανείς δεν το καταλαβαίνει.
Η εξέλιξη της περιπέτειας σε διάφορους ναούς στην Αγγλία, αλλά και η γλαφυρότητα του κειμένου υποχρέωσε πολλά πρακτορεία ταξιδιών να οργανώσουν ειδικές εκδρομές με σκοπό την επίσκεψη σε αυτούς τους ναούς! Πριν κλείσω την αναφορά μου σε αυτά δύο βιβλία να σας θυμίσω την λογική των κωδίκων που πρώτος ο Dan Brown έδωσε τέτοια διάσταση σε έργο του.
Φυσικά αμέσως μετά είδα την ταινία (2006) που βέβαια δεν φτάνει ούτε στα μισά της έντασης του βιβλίου. Και νομίζω ότι το λάθος ξεκινά με την επιλογή του Ton Hanks στο ρόλο του καθηγητή αλλά και της Audrey Tautou στο ρόλο της ανιψιάς που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη δυναμική που απαιτούν οι ρόλοι. Βέβαια πάντα συμβαίνει όταν πρώτα έχεις διαβάσει το βιβλίο και μετά βλέπεις την ταινία να απογοητεύεσαι, αλλά αυτή τη φορά παρά ήταν απογοήτευση.
Εδώ να σημειώσω ότι ήταν η πρώτη φορά που ξαναδιάβασα βιβλίο και φυσικά περιμένω με ανυπομονησία τη νέα του δουλειά.
Κλείνω με την υπενθύμιση ότι πολλοί εκδότες και φτωχοσυγγραφείς προσπάθησαν να πατήσουν (μα τόσο άγαρμπα) πάνω στο Κώδικα Da Vinci γράφοντας και αυτοί βιβλία με παρεμφερή θέματα. Όλα όμως ήταν τόσο ανέπνευστα και μέτρια που και οι ίδιοι θα δυσκολεύτηκαν να τα διαβάσουν!